his etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
his etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8 Ocak 2023 Pazar

CAMBAZ


 İp üstünde hareket eden cambazın sonraki hareketini unutmuş haliyim. Diğerlerinin sesleriyle oluşan yoğunluğun baskısı kışkırtıyor iliklerimi, yol ayrımındayım. Bir tarafta sen varsın, yürüyebilirsem ulaşmak için ihtimalleri heyecanlandırmış olacağım.. Diğer tarafı göremiyorum, ne olduğunu bilmediğim.. Ne heyecanlar, ne monotonluklar, ne sevinçler, ne hüzünler barındırıyor kimbilir. Varsayalım ki herkes amacına ulaştı. Kim umut edecek, umudu kim diri tutacak, herkes isteğine kavuşunca kim özleyecek, kim neye hasretlik edecek? Dünya, varsayımsal çıkarımlarla çözlecek bir denklem değil görüldüğü üzere, yaşama dair iyimtrak ne varsa dostumyevski negatiflerini sunmuş ve peşine takılan herkesi, hislerin aldatıcı pembe tonlarına kanmamayı ilmek ilmek işlemiştir. Nereden geldik buraya? Boşverelim efendim bu tür grileşmeleri, bir akşamüstü meyledeceğim sana, bütün irademle tüm şanslarımı kullanacağım izninle.. ne kadar olursa o kadar zorlayacağım. elbette zorlayacağım. bu deve güdülmek için burada ise ki öyle ve ben de çobanı isem ki başka kimsecikler de yok. o halde hırkayı giyip işimi yapacağım.

Yıkılmaya yüztutmuş bir apartmanın kalıntıları gibiyim, yıpranmışlık benliğime ağır geldikçe dışlanıp, ötekileştirilmiş bir halim var. kaygı gütmeyen, endişeden uzak, akışına bırakmış insanlar şahsım nezdinde saygıyı hak eden üstün varlıklar, ne yazık ki onlardan olamadım. olamıyorum da! ne tarafa gitsem gittiğimle bitmekecek ve pişmanlık bir şekilde yakama yapışmış halde duvara toslayacağım. uzun süren geceler, toz pembe haftalar falan.. Evcilik oyununun bu denli çetrefillerini bilmezdim. İrade koyup, düzen sağlamak için attığım adımın sonucunda oluşan zıtlıklar, sanırım yönetemediğimden kaynaklanıyor. hâl bu iken ne yapacağımı da pektabii bilemiyorum. artniyet ya da kastii bir durum yok elbette fakat işler iyi gitmiyor. e ne demişler "acemisi olduğun hayatı, acı şekilde tecrübe edeceksin." yetemiyorum. yetkinliklerimin bucaksızlığı bile yetersizleşiyor, bir süre sonra da (-ki bu süre bende çok çok kısa sürdü) halkarasında vurdumduymaz olarak tabir edilen "umursamaz" hırkasını geçiriverdim sırtıma, kıl kırk yarılıyor. detayların atomları parçalanıyor. hak davası gütmek, bencilliklerin ayrışan bütünlüğü ve nihayet kapanış.. unutuyorum henüz dün yaşadıklarımı bile, zihnimdeki medcezir haddini aştıkça zavallılaşıyorum. kayıtsız kaldığım her durum, cevapsız bıraktığım her soru ve yarıda kestiğim her cümle ahh.. Bilmiyorum efendim. Hayır ne münasebet! Hadsiz değilim elbette ancak siz çıkmış karşıma bana efendilikten dem vurup, yaram varmışcasına gocundurmaya çalışıyorsunuz. Yaptığınız şey tam olarak hakkımı yemek, olmayanı varmışcasına kabul edip münasebetsizce dikte ediyorsunuz. Buna bir son verin.

24 Temmuz 2021 Cumartesi

uç

 


Uç hisler nasıl yönetilir? Denge senkronizasyonunda kellifelli herif olarak duruyorken yönetemiyor olmanın ezikliğini yaşıyorum. Kaçınımlarım tuhaf karşılanıyor. Sentezlenebilen her halim tutarlılık ve hoşgörüsel tatminkârlığı sağlayabilirken, anlam olarak konumlandırılamayanlar beni beynemaz bir kisveye çeviriyor. Her anın acemisiyim. Çabalarım, çakarlı araçla trafiği yarıp geçen kimseler gibi çaresizliklerimin arasından sıyrılıp geçiyor da ben biryerlere takılmadan edemiyorum. Akıl verip, nasihat edip yardımsal çabalara girişecek misin yoksa boş yapıp geçiyor muyuz? Anlayamadım. Koş gel bir bardak çayda demlenelim, durma! Geçen zaman selviden bi' yar. Boşa geçirmiş olmayı kaldıramam.
Korkularım var, yeniden herbirine hapsolamam.. Savaşçılar burda! Evet onlar yanımda, haddi aşan büyüme refleksini göstermekle kalmadık da, ah.. Ne zor geçiyor süreçler, karar alıp beklemeler, imkân oluşturamamalar ve bir sürü nefesi derinleştiren ah'larla yola devam ediyorum. İyiyim

19 Nisan 2021 Pazartesi

His


 Beklemekle ne bir kervan geliyor ne devran dönüyor.
Mücadele etmek kadar pes etmek de seçenekler arasında, herkes önünden yiyecek ve doyduğunda kalkacak sofradan! Hasret bana ki döke-saça kalakaldım, karanlığı delen ayın ışığında aşındırdığım düşünceler fütursuzca üreyip bir yığın haline geldiler. Bir balık yahutta sandal kurtaracak.. Ah o sandallar ki saykodelik rüyaların sanrılarını yansıtıyormuşcasına varsayımsal gerçeklikler sunup götürüyor uzaklara da dönüş yolunu bulmakta güçlük çekiyorum. Tekdüze olamayışı kusuru muydu hayatın, yoksa bahanesi miydi yorgun bedenlerin? Ben de bilirim elbette ayaklarım üstünde durmayı, bir başıma mücadele edip kruvazör kullanırcasına dalga dalga gelen sorunları bir bir aşıp güneşli diye tabir edilen daha az stresli günlere ulaşmayı, fakat bir anlamı olabilmesi adına gel paylaşalım şu mutluluğu, yok efendim! Gözlerin güzel.. İnsanın bi soluklanıp demlenesi geliyor. Esefle eşdeğer yüksek rakımlı şiddetlerin etkisiyle sarılmaya sevk ediliyorum . Aç kollarını, evlerden ırak kuşkular kuşatmış etrafımızı. Hadi sarılalım, söz veriyorum öpüşürken uyuyakalacağız ve her şey geçmiş olacak ve kim doğarsa doğsun yerimizi alamaz. Yokluğumuzu hissedecek dünya..

15 Ocak 2021 Cuma

Alıntılar


 “Hadi gel yıkalım şu Süleymaniye’yi desen, iki kazma kürek, iki de ırgat gerek.. Ancak hadi gel yapalım şunu geri desen, bir Sinan, bir de Süleyman gerek.” diyerek özetleyen Mehmet Akif Ersoy’u samimiyetle anlıyorum. Giriftar yaptığım bu lafzın dokunduğu noktaların hücresel yapılarına ilişme isteğimi üstü kapalı halde ancak böyle yansıtabilirdim ki yansıdığını da düşünüyorum. Dudaklarım patladı, duraklarım yıkıldı, kuraklık sarıp sarmaladı dört yanımdan, kime nereye nasıl kaçacağımı bilemez halde oksijen-karbondioksit takasında yoğunluğa sebep oluyorum. Kuyruk oluşmuş, kilo metreleri aşmış.. Geridekilere göz gezdirip, esinlendiğim hislere misafir olup, egoist pislikleri ispiyonladım. Dedikodunun içeriğine yön vermeye devam edip kazdıkları kuyulara düşenlerden bahsettim, bir kaşık suda boğulanlardan ve geleceğini geçmişte bırakanlardan bahsettim. Her şeyden haberim var? Bunca şeye tanıklık etmek, bazılarında rol üstlenmek neyi farketmemi amaçlıyor? Elbette kendimi yargılamayacağım! Doğru ve yanlış birçok şey yaptım ve bütününde bugünkü ben oluverdim. Bu olmuşluğun geçmişle yargılanmasına katlanmak istemiyorum. Kasıtlı yaptığım bir şey değil yaşamak ve planlamadım bu yalnızlığı ki kitaptan masal anlatmıyorum. Çünkü biliyorum ki, hikaye türevi yazıtlar hurafe dolu yönlendirmelerle doludur. Doğru - yanlışı kendince yorumlayıp okuyana empoze etme amacı güder. Sürüsüne dahil olana ne acı.. tanık olana ne acı..
Alınmasınlar, aklım ancak ve ancak kalbimle sınanacaktır. Salaklık sirayet etmekle kalmıyor ya hani, ilişip giriveriyor tavırlarıma, bakakalıyorum gözlerin sanıp.. Dalıyorum dalgıçlar gibi yüzme dahi bilmeden, meydan okuyorum ölüme ve kestane kızartıyorum tavada, samimiyetini kaybeden ev ahalisine soba lüks geldi. Seni bulamıyorum. Kırgın değilim, küsmeyeceğim de! Lâkin şu geçen vakti  senle yaşamak varken böylesi demler vurarak, kurgusunu tayül edip huzursuzluğumu perçinlemek zerre hoşuma gitmiyor. Kendi kuyumu kazıyorum. Serzenişlerim kimseye ve kimseden ötürü değil, felakete nazır zihne sahibim ne de olsa, üstesinden gelirim değil mi? Her şeye göğüs gerer miyim? Ya boşver bunları aklımdakilerden bahsetmek istiyorum. Doğruyu söylediğimde laf sokmak için çabaladığımı düşünüyorlar, oysa ki önhazırlık bile yapmıyorum. Çok ama çok yalnızım. Tek hissetmek aşağılıkça bir şey.. Bunu okuyorsan, sen öyle olma! (Her ne kadar)Seni bulamıyor, ulaşamıyor, kimsin bilmiyor olsam da.. Bu ayrı bir sorunun konusu, şuan yalnızlıktan dem vurmak ve bundan dertyanmak istiyorum.
Ah. Biraz uzattım sanırım. Beni benden iyi yaşamış, hissetmiş ve aktarmış olan Atilla İlhan’ın da dediği gibi: “ Yalnızım belki, belki ne yapacağımı bilmiyorum. Fakat kötü değilim, sadece yaşamak zorlaşıyor ve birçokları gibi bir dümenini bulamıyorum.”




Bitti.

20 Aralık 2020 Pazar

Farkına var

 

Düzen düzene düzensizlik getiriyor
Küsen küsene küstüğüyle kalıyor
Yeni dünya ile değişen temel içgüdü
Hisler ikinci plana itilmiş figür
Anlıyorum olmayacak eskisi gibi
Farkındayım kasıp kavuran kıyametin
Dalga dalga kuşatıyorlar etrafımı
Dik duruşuma eşlik etmesin yalnızlık
Aşamadığın hendekler dünün marifeti
Attığın birkaç adımla dün bitti
Geriye sarıp başa dönmek umutsuzluk aşılar 
Uykumu geciktirmek adına dön evine
Orta düzeyli yaşa geldiğimi farkettim
Yaşlanıyorum endişesi içimi titretti
Uyku düzinelerce ağırlığıyla bastırıyor 
Zaman, bir türlü olamayışına direniyor
Naçiz yüreğim olamayışınla meşgul
Aciz aklım kol-kulaç uyumunda
Taklit dilime pelesenk pişmanlık 
Takdim edilip öldürülen umutlar
Buradasın seni görüyorum
Kuytuda kalmış gizleniyorsun
Tulumunu giy aktivite yapacağız 
Baltanı da kap belki çatışacağız
Ölmek de var kalmak da
Ölmek var dönmek yok burada
Sıkı tut, savun sahip çık! 
Mücadelenin karşılığını alacaksın
Aşamadığın hendek ardında kaldı
Olmaz yapamam dediklerini yaptın 
Farkına var! Buraya aitsin 
Farkına var! Buraya aitsin

5 Aralık 2020 Cumartesi

HİS = HİSSE < HİSSET!

 

Koltuğa oturduğumda veya yatağa uzandığımda dünyayla yarışırcasına dönüyor başım! 
Gözlerimi kapatıp ne olacağını bekliyorum soğukkanlılıkla, bedenimden bağımsız 
yalnızca kafamdaki depremi andıran sarsıntıların hissettirdikleri şöyle dursun, 
beynimin, kafatasımın içindeki çalkantısına şahit oluyor olmak bile beni tatmin 
ediyor. Soğuk bir duşa ihtiyacım var cesaretim yok. İhtiyaçlarla paralel 
ilerlese cesaret, eşdeğer vaziyet alsa elbette yine tökezleyip düşebilirim ancak 
şuanki kadar zoruma gitmezdi. Turkuaza boyanmış kuş gibiyim, gökyüzündeyim görünmüyorum.
Yalnızlık üşüşmüş başıma, kendi kendime düşünüp, konuşup, susup, yaşıyorum. Neden 
diye soramayacak isem ne diye katlanıyorum? Herneyse tamam biraz daha vakit geçireyim. 
Hislerimi nasıl yazacağımı düşünürken düşüncemin karşılığı neticesinde oluşan 
fikirlerimle bir şeyler yazarken yazdıklarımı düzeltip-törpüleyip belli bir kıvamda 
sonuca ulaştırırken de biraz oyalanmış olurum. Sonra işime bakar birkaç imza alır, 
müşteri ile görüşür akşamı bulup ertesi gün de tekrarını yapar süreci hızlandırmış 
olurum -da! Nereye varacağım? Duygu sandalıma atlayıp tüm karmaşıklığı 
dizginlemişcesine okyanusta kürek çekmek isterdim sakince ancak, keşfedilmemiş şarkı 
gibiyim henüz işitilmediğim kulaklar ve tutulmayan ritimler barındırıyorum içsel 
varlığımda ve her an keşfedilme düşüncesi de beni buralarda yaşamaya mecbur kılıyor. 
Birbirini kovalayan günlerin yalnızlığımı perçinlemesinden başka bir etkisini 
hissedemez oldum. Tüm odağım yalnızlık odaklı, hayati bütün sorunları halletmişim gibi.. 
Ne canım ülkem ne de biricik bedenim düzen istikrarına tabii olamayacak anlaşılan, her 
şeyin olduğu gibi yalnızlığım da bir gün son bulacaksa sonu öne çekmek tüm taşları 
yerinden oynatır mı? Diğer taşların yer değiştirmesi hayatımı ne derece değiştirir? Ah! 
Hiçbir şey bilmiyorum. Nedir dünsüzlüğüm? Neden sevgisizim? Neyi hak ediyorum? Hakkım 
nerede gösterecek kendini? İçinden çıkamadığım şu buhrevi atmosferden çekip çıkaracak 
bir çift el için kendimden vazgeçtiğimde kişiliksiz varsayıldım. Ezik diye yaftalandım. 
Oysa ki taviz vermemiş fedakarlık yapmıştım..

10 Ekim 2020 Cumartesi

Yap-payal

 

Ağırlığı olan şeyler yaşadım son birkaç gündür, oldukça da yoğun hisler içerisindeydim
fakat her nasılsa ağlayamadım. Güç ile alâkalı olduğunu zannetmemekle birlikte, iradesel
bir tutukluk da yaşamadım. Eski ile yeni arası git-geller yaşayan zihnime pranga gerek,
neden yanımda olmuyor/olamıyor kimse? Seçici davranma gayretim sağlam ilişkiler kurmak
isteğimden ileri geliyor ve iyi insanlar da var(gidenler arasında). Neden benimle
kalmıyorlar? Esneyerek yad ettiğim eski günlerin hatırına akıl sağlığım için dua ediyorum. Hava burada daha soğuk hissediliyor.  Yeni bir adımdan sonraki boşluk ne kadar yüzeysel sindirilirse bir o kadar az yıpratıyor. Bu, kayıpken pusuladan yönünü bulmak gibi mucizevi bir deneyim. Başarımla övünüp duracağım. Bak yine doldu gözlerim ancak dökülüp saçılamıyorum. Konular birbirine girmişken girişte bahsettiğim meseleye yeniden değinmek istiyorum. Yalnız kalmak/bırakılmak reva mı? Buna mahkûm oldum, hüküm giydim de haberim mi yok? Neden kimse benimle olmuyor/olmak istemiyor? Acizim birader, birinin dizine yatıp başımı okşamasını isteyecek kadar acizim. Gece yarısına Bir saatten az var. Yatmalıyım, belki sarıldığım yastık yerini canlı bir dişiye devreder.
Hadi herkes mutlu kalsın, tüm hüzünler benim.

1 Ağustos 2020 Cumartesi

BURADAYIM!



Buradayım, ölmedim henüz ve üstüne üstlük mücadelemde yeni tırnaklar ve dişler edindim.
Başka bir hayat yaşamak mümkünmüş başka açılardan, başka bakışlarla.. Herbirinin
keşfine daha bi sabırsızlıkla yaklaşıyorum. Ritmini tuttuğum müzik gibi geliyor
şuan hayat, sanırım yaşamaktan zevk alır oldum. Fakat her şey de yolunda gitmiyor tabi! İlaç vücuduma nüfuz ettiğinden beri hissizleştiğimi düşünüyorken artık doruk noktasına ulaşmış gibi, duygusuz oluverdim. Taş kalpli değilim elbette ancak eskisi gibi coşan bir duygu yoğunluğuna da sahip değilim. Beni böyle de sever misin?

7 Haziran 2019 Cuma

Benimse

Onu uyar
Uymasını bekleme
Sessiz ol
Olman gerektiği gibi

Korktuğunu görüyorum
Çok-çok ne olabilir ?
Hislerine kulak ver
Duyduklarını benimse

İkiden fazla seçenek
Seç ve devam et
O hep yanında
İstediğin an ve zaman

Yanlış yap
Farkında ol
Hakim kal
Tahkim et

Pes etme
Yer edin
Güç sağla
İrade kur

Sakin ol
Titremeyi kes
Basit değilsin
Gücünü topla

Devasa kitlelerle
Kelimesiz sohbetler
Terapisel ritüeller
Artık çare değil

Korkmayı seviyorsun
Korkudan besleniyorsun
Korktuğunda mutlusun
Korktuğunda korkusuzsun

Düzen kurdun
Gelişme sağladın
Yukarı çıkıyorsun
Planlar yapmalısın

Şaşırma olanlara
Zamanı geliyor
Hazırlığını tamamla
Geri kalmamalısın

Bize yardım ettin
Bizden biri oldun
Kötü biri değilsin
Birlikte başaracağız

Darağacı

Cümle dağarcığındaki darağacında sallanıyorum
Suçum; hissedip, yaşamak istiyor olmam!
Suçum; ağzımı açmam veyahut yazıyor olmam!
Suçum; kaybettiklerimi kazanmak istiyor olmam!

Ölecek olan ben değil, bedenim!
Ve ben bedenden ibaretim değilim!
Saf dışı bırakılmak vazgeçirmez!
Başka saf tutar, amacıma riayet ederim!

Morluklar soğuktan değil! 
Tüm ömür hüzün misafirdi.
Şimdi de öğüt verecek, madde bir!
Üç gün yas tut! Töre gereği..

Özne ölünce hikaye biter!
Ördek yüzerken kuğu dans eder.
Göz görmeyince gönül ırak eyler.
Gök yüzüme yaklaştı, düştü düşecek..

Telaş içerisinde kararıyor gözüm
Yaklaş, birazdan kapanacak gözüm
Fısıltılara kulak as! 
Olan oldu, artık doğmayacak gün!

Can çıkmadan huy çıkmazmış
Canımı hiçe sayıp çıkardım!
Kurtuluşu kutlamak işi değil aklın
Kalp feryat figan, susturacak kuytu köşe kalmamış..

Görmeyen, görmediğini görmeye çalışmıyor.
Görünmeyen, görmeyene görünmek için çabalıyor.
Komik 
ya da 
değil
yaşandı 
belki de 
bitti!

Serhanende faslı başlatan oldum!
Taksim, peşrev ekseriyetle ritim oldum!
Şimdi de hakettiğim buymuş gibi 
gözler önünde kahroluyorum!

Cemheri

Herkesin her şeyi bilmesi gereksiz
Herkesin gördüğünü görmek değersiz
Herkese onu anlatmak, gafil yönetim
Herkeste onu aramak, hulû his

Birden fazla ikiden eksik
Birden olur, birazdan değil
Birikmiş içim, dökülmeye meyilli
Dönmüyor giden, gitmişliğine yenilip

Bazen hiçbir şey oluşturulamaz gelir
Zaten her şey olması gerektiği gibiymiş
Kasten öldürülmeyen adamın kaybetmişliği
Nazende kader oyunlarından anlık bir kesit 

K i P


Keşke bilseydim seni,
o zaman gözlerine bakıp hadi derdim sarılalım, bu fırsat kaçmamalı..
Ve konuşmana bile fırsat vermeden meylederdim bedenine,
birkaç nefesten sonra da kalp atışını göğsümde hissederdim!
İnsanlara göre basite indirgenebilir bu durum
lâkin fevkalâde bir şarkının ritmini tutmak gibi hoşnutluk vericidir.
Onlar bilmezler, ben bilebilirim 

LaPatya

Neden gitmek zorundasın, 
kalmak neden yetmez?
Okumuyorsun da artık, 
haberin yok olup bitenden.
Onlar hayallerimi yaşıyorlar 
eksikliğimi vur yüzüme,
Yine yeniden sana sığınıyorum, 
elimi tut! Başım dönecek 

Ay çok güzel tepede
Gece sarıp sarmaladı inceden
Işıkların loşluğuna kapılıp,
kapı kapı gezen ruhumu ele verme..

Hani bir an'da oluşmuştu sohbet ve gecesinde uyuyamamıştık,
Hani yaklaşırken güleryüz oluvermiştin de utancından çevirmiştin başını,
Hani sarılmıştın ya aniden kendin bile anlamlandıramamıştın,
Hani afallamıştın da şaşkınlıktan elin ayağına dolaşmıştı,

Hissedemiyorum ama anı olarak taptaze
İç çekemiyorum ama keşke de düşmez dilimden
Hiç göremesem de bir nefese bakar görünmen
Keşke gitmeseydin ama kalmak da gelmezdi elinden

Ne gidişler pişmanlıktır, 
ne de sonradan tanışmalar geç kalmışlık.. 
Her şey olması gerektiği an olmaya nazır,
herkes en büyük destekçisi verdiği kararın

Uyku hali destek değil, göz göre göre köreltilmiş 
Uykusuzluğuma sebep bu, uğur getirirse böceklerim 
Salıncaklar boş, sevinçler yön değiştirmiş 
Devir bize bilenmiş, devran bizi alt etmiş
dünya için sadece yüküz, akılsız telefonlar gibi.. 

İnsanlar, bilemiyorum

Birileri haşmetli konuşmalar içinde, 
Birileri etrafı izleyerek geçiyor bir başına.. 
Hislerine tanıklık edebiliyorum yüzlerine bakarak 
Şekersiz içilen çaydan tat almak gibi insan tanımak 
Yetersiz bakiyeden para çekmek gibi hak savunmak 
Beklentiler üzmek için ayarlanmış saatli bomba 
Geceleri yanan sokak lambaları hüznün bekçiliğini yapar 
Bunlar gördüklerim, göremediğim ne çok şey oluyor etrafta
Yedi ayrı alem, hepsi canlı otağı ve hepsi kendi düzenini tutar 
Tüm mesele ben miyim? Bütün herşey sana bana mı hizmetkâr? 
Bilmiyorum. 

6 Haziran 2019 Perşembe

Avare

Hissedene sarılır rüzgâr, 
Kaçışan herkese gücenir yağmur, 
Tadını çıkarana huzur verir kar, 
Ah bir hissetse, önemlidir ademoğlu, 

Topal gönlüme kör oldu kısmet, dönüp dolaşıp bulamaz, 
Ellere düştü gönlüm, kıymetini bilen çıkmaz, 
Izdırapta iken gönlüm, dünya düzen tutmaz, 
Küsen barışmaz ve bu gidişler son bulmaz, 

Yoksun ve yoksunluk düşüncesi sardı zihnimi,
Yoksun ve olduğun yere ait değilsin, 
Yoksun ve bu telafi edilebilir bir durum değil, 
Yoksun ve olması gereken bu değil! 

Buraya muhtaç kaldığın an, aklın hatırlayacak, 
Çünkü, burada senin için hep bir şeyler var olacak, 
Çünkü, burası senin için bir hatıra kalacak, 
Çünkü, buralar gitse bile bunlar sana kalacak, 


Hoş, hoşça; geliş ve kalış temennisi, 
Birçok insan gelip kalışına şahit, 
Birçok insan çekip gidişinden muzdarip, 
Birçok insan,
Birçok duygu,
ve ... 
Bir kaç ben!

Yapmamalıyım

Cenin ete büründü ama kırık başı,
çünkü kırk yılın başında geldin ve uzun sürmedi varlığın!
Terk ederken gri şehri, ardından hüzün yayıldı..
Gücüm dayanmadı, 
ama küçük bir tebessüm gizleyebildi acımı

Yüksek bir tepeden şehri izliyorum. 
Büyük bir ağacın gölgesine sığınmış, 
küçük bedenimin duygusal karmaşıklığını, 
içten içe dert edip bunalıyorum.

Yalnızım, bu kasıtlı bir tutum değil..
Yalnızım, bu kalp bir oyuncak değil..
Yalnızım, bu insanlar ölümsüz değil..
Yalnızım, bu durum geçecek gibi değil..

Siyahın beyazı, soğuğun sıcağı ancak hissedene var! 
Hissedilmeyi beklerken sevk edildim bi şeytan bir RABBa
Kayalara çarpan dalgaların sığ sesi kulaklarımda,
Sus! sakın konuşma! Yankı yankı üstüne kafam allak bullak

Elime kalem alınca, aklıma bin bir öneri sunulur, 
Enine boyuna düşünürken, kendimi kaybedip sende bulurum. 
Entegre olmuş gibisin zihnime, hayâllerim sana odaklanıp durur. 
Elimde resmin, sokak sokak seni arar dururum. 

Güneş tepede, gök mavi, gönül huzur semti
Mutluluğum, uykusuz geçen bir geceye ait
Zaman, sabırdan tüketse de bekliyor dönmeni
Güneş yokluğa yakın kızıllıkta, gök halâ mavi

Koşan erken varıyor, yürüyen biraz daha geç
Yağmur hızlı yağıyor, yürürken biraz daha hafifler
Güç acele ettirir, sabır zamana yaymak ister
İyi ya da kötü hayat, seçimlerinden ibaret

Ezan okunur, yatan kalkmaz
Dualar edilir, dil dönmez
Mucizeler oluşur, bakan görmez
Kur-an aktarır, duyan anlamaz

Saat üçü gösterir
Ömür üç gün denir
Ölüm üç dakika sürer

Kör ölünce badem gözlü olurmuş
Kişi ölünce rahmetle anılırmış
Zat ölünce mezarı çiçeklerle donatılırmış
Güzellikler yaşamak için ölmek gerekiyormuş

Gözümün önü renk cümbüşü, 
Göz bebeklerim beyaz ile kaplı saf ve kült. 
Gönlümde kırılan parçalar sivri siyah uçlu, 
Göğe yükseliyorum, aklım bin bir hayâl ile dolu. 

Gözümün önü renk cümbüşü, 
Lâkin siyah ve beyazdan ibaret gördüğüm. 
Göğsümü gerip hava çekerken ciğerlerime, 
Kördüğüme bir düğüm daha eklendiğini gördüm.

Bitti!

Bir köşe seçmiştim kendime ve çekilip izleyecektim güya, yaptım da..

Ama hiçbir şey değişmedi, olduğum yerde kalakaldım. Etkisiz eleman gibi hissediyorum kendimi, biraz da kullanılmış gibi.. Ne demiş şair? " Olan olur da ölen ölmez, ölen ölse de izleri silinmez." Bana kalan da bu izler oldu. Her kış vakti, sarmaş dolaş yağan kara teslim olmuş yağmurun kamufle ettiği güneşin ayazında ısınırken, beyaz tenli vücudumun mora çalan yarısında onu hatırlayacağım. Belki iyi belki kötü, ayaklarımın üstünde desteksiz dururken aldığım bir karar diye övüneceğim gün gelecek, gündüzün şerrindense akşamın hayrına göğüs gereceğim. Ben bu hayata asiyim, ahh yapma anne! bu kadar iyi olunmaz. Çünkü; yaşayan her canlı aslında profesyonel birer katildir. Onlara anladığı dilden cevap vermek gerekir ama biz o dili konuşamayız. Katil olmamalıyız. Küfrettiğimiz insanlar gibi davranırsak ne anlamı kalır ki aldığın oksijenle verdiğin karbondioksitin? Tüm bu karanlık, doğacak günün yakınlığındandır diye zan ediyorum. Ankarada yaşamak insanı yalnız hissettiriyor. Yağmuru ayrı, karı ayrı, ayazı apayrı dert. Nereye, ne şekilde meyletsen durdurup hissettiriyor, acına tuz basıp bayılmanı bekliyor, hazımsız olsan da sindirmiş oluveriyorsun tüm olan biteni.. Elbette diğer türden insanlar da var ama onlardan bahis açmayacağım. Hayattaki kazanımlarının farkında değiller, daha farklı mecralara meyledip doyumsuzluğunun sınırlarını zorlayan aşağılık mahlûklar onlar, bu; benim ağrıma gidiyor ama başka kimsenin umrunda değil, neyse.. Aslında, çok daha alternatifli hayatları olan insanları şanslı görmekten bıktım. Yüzlerinde, hâl ve tavırlarında mükemmeliyetçi oluşlarından bıktım. Kendime, bulunduğum yerlere filan bakıyorum da; oldukça sıradan, fakirliğin bir üst sınıfı gibi yaşayan tipleriz. Ama haketmeden zengin olan tiplere kendimizi beğendiremiyoruz. Neden beğendirmek zorunda olduğumuzu da bildiğimizi sanmıyorum. Ben kimi karşıma alsam ona lâyık olma gereksinimi duyuyorum. Kendi kötülüklerimi bildiğimden, karşımdaki temizmiş gibi geliyor. Daha doğru şekilde yaşamaya çalışıyorum ister istemez. Aslında bu, iyi görünebilir ama değil.. Ben kimseden aşağıda değilim, kimse de benden yukarıda değil.. Ne kadar doğru bir söz değil mi? Bu yüzden, bu davranışım; kuruması gereken bir ağaç, temizlenmesi gereken bir şehir, bitmesi gereken bir aşk gibi.. gibi.. gibi.. Ama yapamıyorum. Anlatacak çok da bir şeyim kalmadı aslında ama bu, susacağım anlamına gelmemeli, çünkü; anlatacak birşeyi kalmayınca da susmuş sayılmaz insan, tükenmişliğin tonunu yansıtır bu sefer de etrafına, artık söz biter. Duruş ve irade girer devreye, benden bu kadar..

Eksik Fazla


Gören zayıfladığımı söylüyor sanırım haklılar,
Gün geçtikçe eriyorum mum misali damla damla,
Kaybettiğim kiloların yanında insanlar da var,
Yavaş yavaş gidiyor maskesi düşen suratlar ,
Hevesle çıkılan her yol anlamsız gelirmiş yarısında, 
Kasvete kapılma döndüğünde yüzüne kapansa da kapılar,
Hasretle bekle sabahı gün doğmadan neler doğar,
Gemim batıp fırkateynim hasar alsa da değişmez rotam,  
Kötü, sözlerimde varlığını anlayan insanların 
hissettiklerini anlamaman,
Standart tarife gibi "yapacak bir şey yok" kelamın bana, 
Seni hissettirmek yerine çaresiz bırakıyor yarınlara,
İnsanlar çok garip iki seçenekten oluşan bir hayat stratejileri var,
Kimisi sandığından fazlasını yapabileceğini sanmaz,
Kimisi de tam tersi sandığından fazlasını yapar.

İnce


Kalbindeki duygulara ince ince işlenmiş hüzünler görüyorum, 
hissiyatını bu denli derin tutma!
Ben varım işte, 
kapat kapısını tüm giriş çıkışların.

29 Mayıs 2019 Çarşamba

Varsayma

Hissiyatımın derinliğinde boğuluyorum. Kulaç atmak laf ile kolay, düşüncelerim ve gayretim bu yönde bir işbirliği için fazla şüpheci fakat ben hissediyorum. Beynim ve iradem olmadan sadece kalbim ile seni hissediyorum.  Gözlerime ilişmiş, duygularıma sinmiş, benliğime karışmışsın.
Ben de karıştırmışım, pardon! Tüm bunlar, başından sonuna tamamen hayâlden ibaret, evet hayâl.. Çünkü hayâl kurarken kontrol bende oluyor. Ben de bilinçaltımı rahat ettirebilmek için keyfimin istediği herşeyi aynen yapıyorum. Gerçekliği söz konusu bile değil yaani, çaresizlikten maladaptive oldum, ne yapsaydım? Çaresizlik işte, ama ne çaresizlik.. Gündelik sürgünüm birşeyleri anlamak ve yoluna koymak ile geçiyor. Ya da geçiştiriyorum. Ne farkeder? Hertürlü ilerliyor zaman, umarım aleyhime değildir. Bıkkınlık, haddini bilmeden hükmediyor yalnızlığıma, esen rüzgar; zamanın aleyhime işlediğini fısıldadı az önce, ama dönmen için çabalayacak değilim. Gelsen de olmaz artık, olur olur diyip geçiştirerek kabûllendiremiyorum kendimi, yalanlarım da tükendi, lâkin yine burada, senle kalacağım. Kalıyor oluşum, sürprizleri sevmememden ileri geliyor. Bir başkasına gidip de ne bulacağımı bilememem bu seçeneği seçmeye zorluyor. Hiç kıvırmayacağım, acizliğime kılıf bulmak derdinde değilim bu kez, ayaklarımın üstünde, gelebilecek darbelere hazırlıklıymışım gibi bir görüntü oluşturmak için direniyorum. Önceki darbeleri çabucak sindirivermişim. Ya da yaralarımı sıkıca sarıp, iyileştim diyorumdur. Kim bilir? Ben biliyorum. Ama bu ben ve aklım arasında bir sır olarak kalacak! Çünkü yalancıymışım ben, yalanlara sığınıp da avutuyormuşum kendimi.. Bu kötü bir şey mi? Neye göre? ’ Doğru ’ diye tüm acılarımı yüzüme vuranlar yüzünden bu halde oluşumu akıl edemedi kimse, yargılamak da aciz bir kadına düştü, sevdiğim bir kadına.. ahh be kadın; İnsan; göğe bakarken görür seni, yağmur yağarken hisseder seni, kar yağarken yaşar seni, öylesine alımlısın ki güzelliğinin gölgesinde uyuyakalır newton, kafasına elma da düşse yeltenmez uyanmaya, düşünmez bile elmanın düşüşünü, nedenini, küçük tebessümlerle eşlik eder ipincecik ses tonuna, hissettirdiklerin; onca yıl yaşamış insanların kalplerini boşluğa itiverir. Boş yere geçirilen zamana karşı kin gütmeye meylederler hemen, dümeninde kendileri olduğunu unutup küfrederler gemiye ve yıkarlar limanı, yakarlar denizi, ölüm kolaymışçasına vazgeçerler bir hışımla dünyalık herşeyden. Kıskançlık bürümüş gözlerini, güzelliğini kaldıramıyorlar. Zayıfsın da oysa ki; Biri on saniye baktı mı hemen parlar şıpsevdi gözlerin, ve nereden baksan elli -ellibeş kilo gelirsin. Ama hissettirdiklerin? Ahh o hissettirdiklerin.. Kime anlatsam cezboluyor hemen! Sahi; anlatınca değeri azalır mı anlatılanın? Yoksa -yazar bozuntusunun uydurduğu bir-şey mi bu? Önemsiz gibi duruyor. Fakat oldukça önemli; seni çekemeyen insanlar, önemsiz kılmak için farklı yollardan girişimlerine devam ediyorlar. Ben takıntılı bir bireyim. Bey olmak için çabaladım. Bir bireyin beyi olabilmek, olduktan sonra da sürdürebilmek için taklalar attım. Pişmanım hâlden anlayan bey amca: özellikle de yalnızlıktan korkup yine yalnızlığa sığındığım için.. Ne kadar ironik bir durum olursa olsun içe kapanışın dışa vurumundan başka bir şey değil, ki bu durum kendimi korumayı bilmeyişimin başıma açtığı dertlerden sadece bir tanesi.. Yani bunlardan daha çok var, anlıyor musunuz? Beni düşüneniniz var mı? Acaba ne hisseder diyeniniz var mı? Tuhaf olacak belki ama sizden bir şey isteyeceğim. Hayatımın alelâde bir trigonometrisini yapar mısınız?  Ben anlatayım siz formülleri oluşturun. Sonuçlarına hep birlikte göz gezdirelim, doğrusu çok merak ediyorum. Yazdığım kadar karışık mı durum? Yoksa kuruntulardan mı ibaret herşey? Hayata çocuk olarak gelsek de yaşamak çocuk oyuncağı değildir ya hani, o vakit anlamalıydık dünyanın çetrefilli oyunlarına alet olacağımızı, ama geç kaldık anlamak için, herşeye olduğu gibi.. Aslında anlayışlı biriyimdir fakat anlamama konusunda oldukça dirayetli bir yapıya sahibim. Okuyor musun kadın? Sen gidince aklım da durmadı yanımda, onun için iyi bir seçenek değildim zaten, o da fırsatını bulunca kaçıp gitti.
İnkâr ettim, idare ettim, isyan ettim ve nihayet düzeliyorum. Kalbim “ beyin ” görevini de üstlendi. Biraz fazla oldum. Ancak bu sefer yüzsüzleşeceğim, hem annem de daha iyi; Bir kaç sene öncesine kadar çok ağlardık, gerilen sinirlere tek çıkış yolu olarak görünüyordu ağlamak, başka bir seçenek de yoktu zaten! Ama artık daha durgun geçiyor günler, daha sessiz ve sakin..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak