7 Haziran 2019 Cuma
Zahir ile Zühre
6 Haziran 2019 Perşembe
itmiş
Artık tüm bitkiler solmak zorunda, kış geliyor.
Günler kısalıyor, güneş daha soğukkanlı davranıyor
Kar yağacak, kayan insanlar ve arabalar göz dolduruyor
Kürekle kül dökülen yollar geride kaldı, ülke modern oluyor
Şu kışa bi alışamadık, insanlar halâ titriyor
Şu kışı bir sevemedik, insanlar yazı isteyip duruyor
Göçün kardeşim, ülkemin her yeri ayrı güzellikleri barındırıyor.
Gözünü aç, göremediğin her şeyden pişmanlık duyacağın günler geliyor
Göğe bak, önce bulutların üzerine çıkman gerekiyor
Görev tamamlandı! Hayata hazır haldesin ve artık yaşama bırakılıyorsun!
Kül olup savrulan sigaranın biri sönmeden diğeri yanıyor
Yürek, yediği tüm darbeleri bir bir savuşturuyor
Ciğeri soğutmamak gerek, eski sevgiliye mesaj atılıyor
Cevabı tekrar tekrar okuyup sigaraya asılıyor
Platonikler her yerde, hep aynı taktik ile hüsrana uğruyor
Tarihin, değiştirmekle uğraşmadığı tekerrürler tekrarlanıyor
Gece otobüsün sessizliğine fısıltılar taciz ediyor
Kendi kendine konuştuğunu gördüm, o ne yapmaya çalışıyor?
Sanırım kendiyle yüzleşmek için ortamın karanlığa gömülmesini bekliyor
Ve belki de retro hayatına ayıramadığı vaktin pişmanlığını yaşıyor
Şişman biri gibi kıskacında gözlerin, herkes acizliğine tanık oluyor
Kısım kısım ayrılmışız, sıkıntının bini bir para etmiyor.
Kıtlıktan çıkmış gibiler insanlar, her ikrama saldırıyor
Kısıtlı zihinleri yönlendirilmeye açık, kandırmak zor olmuyor
Kandırılmak zorundalar, çarkın dönmesi için onlara da ihtiyaç duyuluyor
Çünkü burada herşey topluma göre şekilleniyor
Burada toplumu kazanan herşeyi kazanıyor
Ama bit ve eniği karın doyurma peşinde, bizi umursamıyor
Gecekondu
Bitti!
Bir köşe seçmiştim kendime ve çekilip izleyecektim güya, yaptım da..
Ama hiçbir şey değişmedi, olduğum yerde kalakaldım. Etkisiz eleman gibi hissediyorum kendimi, biraz da kullanılmış gibi.. Ne demiş şair? " Olan olur da ölen ölmez, ölen ölse de izleri silinmez." Bana kalan da bu izler oldu. Her kış vakti, sarmaş dolaş yağan kara teslim olmuş yağmurun kamufle ettiği güneşin ayazında ısınırken, beyaz tenli vücudumun mora çalan yarısında onu hatırlayacağım. Belki iyi belki kötü, ayaklarımın üstünde desteksiz dururken aldığım bir karar diye övüneceğim gün gelecek, gündüzün şerrindense akşamın hayrına göğüs gereceğim. Ben bu hayata asiyim, ahh yapma anne! bu kadar iyi olunmaz. Çünkü; yaşayan her canlı aslında profesyonel birer katildir. Onlara anladığı dilden cevap vermek gerekir ama biz o dili konuşamayız. Katil olmamalıyız. Küfrettiğimiz insanlar gibi davranırsak ne anlamı kalır ki aldığın oksijenle verdiğin karbondioksitin? Tüm bu karanlık, doğacak günün yakınlığındandır diye zan ediyorum. Ankarada yaşamak insanı yalnız hissettiriyor. Yağmuru ayrı, karı ayrı, ayazı apayrı dert. Nereye, ne şekilde meyletsen durdurup hissettiriyor, acına tuz basıp bayılmanı bekliyor, hazımsız olsan da sindirmiş oluveriyorsun tüm olan biteni.. Elbette diğer türden insanlar da var ama onlardan bahis açmayacağım. Hayattaki kazanımlarının farkında değiller, daha farklı mecralara meyledip doyumsuzluğunun sınırlarını zorlayan aşağılık mahlûklar onlar, bu; benim ağrıma gidiyor ama başka kimsenin umrunda değil, neyse.. Aslında, çok daha alternatifli hayatları olan insanları şanslı görmekten bıktım. Yüzlerinde, hâl ve tavırlarında mükemmeliyetçi oluşlarından bıktım. Kendime, bulunduğum yerlere filan bakıyorum da; oldukça sıradan, fakirliğin bir üst sınıfı gibi yaşayan tipleriz. Ama haketmeden zengin olan tiplere kendimizi beğendiremiyoruz. Neden beğendirmek zorunda olduğumuzu da bildiğimizi sanmıyorum. Ben kimi karşıma alsam ona lâyık olma gereksinimi duyuyorum. Kendi kötülüklerimi bildiğimden, karşımdaki temizmiş gibi geliyor. Daha doğru şekilde yaşamaya çalışıyorum ister istemez. Aslında bu, iyi görünebilir ama değil.. Ben kimseden aşağıda değilim, kimse de benden yukarıda değil.. Ne kadar doğru bir söz değil mi? Bu yüzden, bu davranışım; kuruması gereken bir ağaç, temizlenmesi gereken bir şehir, bitmesi gereken bir aşk gibi.. gibi.. gibi.. Ama yapamıyorum. Anlatacak çok da bir şeyim kalmadı aslında ama bu, susacağım anlamına gelmemeli, çünkü; anlatacak birşeyi kalmayınca da susmuş sayılmaz insan, tükenmişliğin tonunu yansıtır bu sefer de etrafına, artık söz biter. Duruş ve irade girer devreye, benden bu kadar..
Benim Önceliğim
hakkımda
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak



