sabah etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
sabah etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

23 Temmuz 2022 Cumartesi

Ani

 


ne beklerdim sabahı olmaz oldular

hiç beğenmezdim aydınlık kuşattı odamı

soğukkanlı katilin seriye bağlamış haline

yeni bir soluk gibi doğuverdim

toy bir gencim medeniyete ayak uyduran

koyup giden mutlulukların yeri dolacak

korkularım yaşamsalmış yaşadıkça geçti

gittiğini görmüştüm kalışını yaşıyorum

7 Haziran 2019 Cuma

Zahir ile Zühre

Bir kış mevsimi Ankara sabahını anımsa, 
Güneş yüzün ile karşılaşmaktan sakınır.
Bilmezsin karı kıskandırır tenin, 
Al bayrağımdaki hilâle karşın. 
Bilmezsin bakışların, dudakların, 
olağandan başka hâlin-tavrın. 
Olacak olan olur cümlesi senden habersiz
Olmayacak ne var ise seninle ilişkili
Değişiyor zamanla, zamana yayılan herşey
Zahire göre Zühre hep masumdur, aynı durakta bekler
Ayna olur bazen insan başkasına samimiyetten
İnsiyatif kullanılır, kalptir kayar gider

Hiçbir sabahı uyuyarak karşılamamıştık oysa
Karşısında burnumu çekip, yürürken saçmaladığım anlar
Ve hatta karşılıklı bir çay içmişliğimiz bile var
Ama yine de kasıtlı bir tutum değil hüsrana uğramam

Kader seçenek sundukça seçimlerim kötüleşiyor
Kendimi tanıyamaz oldum fakat o beni tanıyor
İmkânım olsaydı hayatımda çok şey değişebilirdi
Ama ihtimaller üzerinden peynir gemisi yürümüyor

Yok görülmeyi huy edindim, derhal kurusun
Şuur kapanmış, fütursuzluğa hapsoldum 
Ruh ağır geliyordu bedene, çekip oturttum
Tonlarca yüküm varmış gibi, beni ninni ile uyut

Uyandım ve yaşadığım rüya kötü bitti
Uyarıldığım her konuda yanlışı seçtim
İçinden çıkamadım ve uyanmak cazip bir teklifti
Artık gün arası esnemelerime boş hevesler de dahil

Günler halâ geçiyor pervasızca duruşumu bozmadan
Gündelik endişelerimin yeni sözerisin, toz kondurmam
Gün görmemiş farkındalıklarımın hedefi haline geldin
Günün birinde güçlükle ayakta durup anlatmak isterdim

Benim İçin

Sabah olunca gözünü açıp kendi kendine homurdansan, 
yüzünü yıkayıp, dişlerini fırçalasan, 
kıyafetler giyinip aynada kendince şekillere girsen, 
güç belâ ayakkabını giysen, 
sokağa çıkınca derin nefesler alsan, 
güneş yüzüne vursa ve gözlerini kamaştırsan, 
dudakların tebessüm edercesine esneyip gerilse ve hızlı adımlar atsan, 
duraktan bir otobüs ile gideceğin yere kadar içli-dışlı olsan, 
gördüğün her insan ile ilgili düşünce barındırsan, 
fikir belirtip beyanat sunsan, 
ilgi göstermekten transparana dönsen, 
akşamın yorgunluğu üstüne çökse ve sağa sola küfürler etsen, 
küçük bir dinlenme molasında dünyalar bulup, 
ufak çocuklar görünce sevgi pıtırcığı olsan, 
sonra eve gidip ailene katılsan, 
erkenden yatmaya söz verdiğin bedenini ödüllendirip bir de üstüne ruhun için yastığa sarılıp uyusan, 
benim için yaptığını varsayarım.

6 Haziran 2019 Perşembe

-Algur- Sanaga Satıc

Sabah erkenden güne başlar,
Nefes almak dışında bir işe yaramam
Elimden gelen iş olur yapamam
Sürgünüm yatak ile koltuk arası süregelir, 
arttıramam
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Dakikalarca yemek yerim, 
Etim budum ne artar ne eksilir
Çoktan rutine binmiş hayatım, 
inme ihtimalinden ödü patlar
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Gizli kapaklı kalbimin içinde ince sızılar var,
Hüzün sokaklarımı işgal etmiş olsa da umursamam
Yüküm az ya da çok yadırgamam,
Gücüm var ya da yok pes etmem,
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Bir kaç adım atınca yorulur,
Dinlenmek için köşeme çekilirim
Saniyelerin hesabını tutar iken, 
Koca gün nasıl geçer anlamam
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Güzelliklerle bezeli bir dünya oluşturanım
Sevgi diyarında şarkılar, türküler çalanım
Sevdiğim kıza ürünlerimi sunarım
Hava kararınca biter mesai, günü kapatırım
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Eksik Fazla


Gören zayıfladığımı söylüyor sanırım haklılar,
Gün geçtikçe eriyorum mum misali damla damla,
Kaybettiğim kiloların yanında insanlar da var,
Yavaş yavaş gidiyor maskesi düşen suratlar ,
Hevesle çıkılan her yol anlamsız gelirmiş yarısında, 
Kasvete kapılma döndüğünde yüzüne kapansa da kapılar,
Hasretle bekle sabahı gün doğmadan neler doğar,
Gemim batıp fırkateynim hasar alsa da değişmez rotam,  
Kötü, sözlerimde varlığını anlayan insanların 
hissettiklerini anlamaman,
Standart tarife gibi "yapacak bir şey yok" kelamın bana, 
Seni hissettirmek yerine çaresiz bırakıyor yarınlara,
İnsanlar çok garip iki seçenekten oluşan bir hayat stratejileri var,
Kimisi sandığından fazlasını yapabileceğini sanmaz,
Kimisi de tam tersi sandığından fazlasını yapar.

1 Haziran 2019 Cumartesi

MazoMiza

Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı bu durum ama sana daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Sürekli bir şeylerle oyalanma gereği duyuyorum, beklemek zor, uyumak daha zor. Her şey seni hatırlatıyor, her olaydan sana bir pay çıkarır oldum, şizofreniye bağladım; varlığını yanımda varsayıp seni yaşıyorum haberin olmadan. Başımın dünya yörüngesine ayak uydurmaya çalışmasına bir anlam verememekle birlikte katlanıyorum olabildiğince, bilerek kötüye sevk ediyorum kendimi, çocuklar gibi trip yaptığımı düşünme hemen, sensiz mutlu olmak çok canımı yakıyor. Korkuyorum bir başkası alacak diye yerini,birilerine koşmuyorum. Ancak; kader işte, belli mi olur ne zaman ne yapacağı! Gri bulutlar kaplamış göz kapaklarımı, şimşekler çakıyor zihnimde, her an dökülebilirim gözlerimden damla damla, ve dayanamam bu akıntıya kapılıp giderim.. Kapıldım ve gittim, yirmi yaşında bir gencim ben, genç olduğuma bakmayın babama babalık yapacak kadar büyüğüm aslında. Ailemin her ferdini ellerimle toprağa gömüp yine de dimdik duracak kadar da olgunlaştım. Yaşanmış hiçbir şey boşuna değildir, deyip ders çıkarma içgüdüsü güttüm hep, sonunu tahmin edin! Tabii ki hüsranla sonuçlandı, ne yani bir de ders mi çıkaracaktım? Ben yıllardır varlığımın önemli olmadığı bir hayatı yaşamaya çalışıyorum. Düzgün biri olamadım, bilincindeyim.. Düzelmek için birine ihtiyaç duymak istedim hep, ki ben genelde yalnızdım. Kafamı toplayamadım hiçbir saat, başka bir şey yapma ihtimalini de akıl etmedim. Veryansın etmek kolayıma geldi, kime derdimi anlatma gafletinde bulunsam hep öğüt duyarken buluyorum kendimi, sanki tek tecrübe eden onlar’ da, bir ben hasbelkader yaşıyormuşum gibi, sıkıyor insanlar. Mizantropik bir düşünceyi benimsemiş duygularımın etkisinden çıkamıyorum. Hatta çıkmak istediğimde, diğerleri tarafından geri itiliyorum. Sükût; her zamanki gibi yine tek çıkar yol gibi, ama ben yazmayı tercih ettim, zor da olsa.  Saçlarım oldukça kısa ve biçimsiz duruyor, ancak sakallarım bihayli uzadı. Böyle olunca otobüste kimse oturmuyor yanıma, ışid militanı sanıyorlar sanırım, yüzüme dahi bakmıyorlar. İnsanlara algı operasyonu yapıp kötü insanlar tek tip imiş gibi muamele yaptırıyorlar. Ben ve benim gibiler de damgalanmış oluyor. Ama moda adı altında uzatılınca gayet hoş ve çekici oluyormuş, e ne de olsa sakal erkeğin makyajıdır. Entel heriflerin böylesine iki yüzlü söylevlerine de hemen destek veriyor şakşakçılar, ne kadar içler acısı bir durum.. Ha bir de, yürürken sağa sola sallanıyormuşum. Belki de sırf bu yüzden sevememiştir beni, komik görünüyor sonuçta, olmadı diğmi? bu bahane de yerini bulmadı. Sebepsizce sevmediğini kabullenemiyorum. Kabullenmek istemiyorum. Acizliğimin de bir sınırı var bu kadar yüz veremem, resmen geleceğim adına kumar oynuyorum. Umarım yarın uyanırım, kurduğum hayaller, kurgusunda etkim olmadığı halde yaşadığım şeyler, dinlediğim müzikler, okuduğum-yazdığım şiirler-sözler-kitaplar, aldığım ve verdiğim nefesler, ansızın gelen hüzün ve bazen de gülme isteği.. yani varlığı olan herşey kafamın içinde, gerçekte bir şey olduğu yok! Bazen beynimi kontrol etmeye çalışıp, bir şey düşünmeden bir kaç dakika geçirmeye çalışıyorum. Ömrümden ömür gidiyor sanki; ama yine de bir şeyler düşünüyorken buluyorum kendimi, engel olamıyorum. Eğitim durumumu sormuyor artık insanlar, muhasebeciyim deyince hafif bir tebessümle daha iyi davranmaya odaklanıyorlar. Toplum arasında yer edinmek böyle oluyormuş meğer, mesleğin varsa tamamdır. Adamlık para etmiyor bu devirde, düşüncelerime göre yanlış bir dönemde geldiğimi düşünüyorum dünyaya lâkin ALLAH böyle uygun görmüş ise bu konuda başka bir laf etmem benim yüzsüzlüğüm olur. Öksüzlüğümü gizleyemiyorum son birkaç yıldır. İnsanlar ilgiye duyduğum hasretliği her fırsatta kullanmaya başladılar, ufacık bir tebessüme ısınan kalbimi delik deşik ettiler de uslanmadılar. Korkuyorum! hayatıma yeni giren insanlardan, korkularımla yüzleşmekten de kaçındım hep, olası bir durum halinde küçük düşmek ruhuma ağır gelirdi/gelmiştir de; keşke o da gelseydi. İçi, dışına yansıyacak kadar güzel biriydi. İhtişamı bu dünya için gereğinden fazlaydı, ben de fazlalığı oluverdim. Olmuşla ölmüşe çare yok demiş atalarımız. Ne çaresizlik ama ..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak