gri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gri etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2019 Perşembe

Yapmamalıyım

Cenin ete büründü ama kırık başı,
çünkü kırk yılın başında geldin ve uzun sürmedi varlığın!
Terk ederken gri şehri, ardından hüzün yayıldı..
Gücüm dayanmadı, 
ama küçük bir tebessüm gizleyebildi acımı

Yüksek bir tepeden şehri izliyorum. 
Büyük bir ağacın gölgesine sığınmış, 
küçük bedenimin duygusal karmaşıklığını, 
içten içe dert edip bunalıyorum.

Yalnızım, bu kasıtlı bir tutum değil..
Yalnızım, bu kalp bir oyuncak değil..
Yalnızım, bu insanlar ölümsüz değil..
Yalnızım, bu durum geçecek gibi değil..

Siyahın beyazı, soğuğun sıcağı ancak hissedene var! 
Hissedilmeyi beklerken sevk edildim bi şeytan bir RABBa
Kayalara çarpan dalgaların sığ sesi kulaklarımda,
Sus! sakın konuşma! Yankı yankı üstüne kafam allak bullak

Elime kalem alınca, aklıma bin bir öneri sunulur, 
Enine boyuna düşünürken, kendimi kaybedip sende bulurum. 
Entegre olmuş gibisin zihnime, hayâllerim sana odaklanıp durur. 
Elimde resmin, sokak sokak seni arar dururum. 

Güneş tepede, gök mavi, gönül huzur semti
Mutluluğum, uykusuz geçen bir geceye ait
Zaman, sabırdan tüketse de bekliyor dönmeni
Güneş yokluğa yakın kızıllıkta, gök halâ mavi

Koşan erken varıyor, yürüyen biraz daha geç
Yağmur hızlı yağıyor, yürürken biraz daha hafifler
Güç acele ettirir, sabır zamana yaymak ister
İyi ya da kötü hayat, seçimlerinden ibaret

Ezan okunur, yatan kalkmaz
Dualar edilir, dil dönmez
Mucizeler oluşur, bakan görmez
Kur-an aktarır, duyan anlamaz

Saat üçü gösterir
Ömür üç gün denir
Ölüm üç dakika sürer

Kör ölünce badem gözlü olurmuş
Kişi ölünce rahmetle anılırmış
Zat ölünce mezarı çiçeklerle donatılırmış
Güzellikler yaşamak için ölmek gerekiyormuş

Gözümün önü renk cümbüşü, 
Göz bebeklerim beyaz ile kaplı saf ve kült. 
Gönlümde kırılan parçalar sivri siyah uçlu, 
Göğe yükseliyorum, aklım bin bir hayâl ile dolu. 

Gözümün önü renk cümbüşü, 
Lâkin siyah ve beyazdan ibaret gördüğüm. 
Göğsümü gerip hava çekerken ciğerlerime, 
Kördüğüme bir düğüm daha eklendiğini gördüm.

Gri


Döndü gökyüzünün gri tonlu, serin havası,
Mevsim yaz ama kışı yaşatıyor bana sokakların,
Mutluluğun kapısı açık kalmış ben de gidip kapattım,
Sen yoksan ne yapayım aşkın sevgi dolu kollarını,
Geleceksen acele et! sabrımın son birkaç damlası,
Yine sonunda ayrılık varsa bir daha biz olmayalım,
ama Kuruntularına yenilip de yok sayma varlığımı,
Tok karna yenilen yemek olmadım ki ben hazımsızlık yapayım,

Bu durumu açıklayamaz korkak kalbin, her şeyin orantısız,
Kelam gereksiz sanırım gözlerime bakabilseydin anlardın,
Son günlerde çok değiştim herkes yabancı, her şey anlamsız,
Suratımda garip bir ifade var baksan umursamıyorum sanırsın,
Oysa ki sensiz geçen günlerin hepsiyle kavga yaptım, 
Dursun istedim zaman ve gitmen zorlaşsın,
Olmadı tabi beceremedim yine elime yüzüme bulaştırdım.

UMUTKANLIK


Ne zaman bir muzurluk yapsam annem döverdi, ağlardım. Bu sefer de “sus” derdi, “sesini çıkarma!” bu duruma senelerce mağruz kaldım. Her fırsatta bir öncekinin kopyasını yaşadım sanki, ve seneler sonra kötü bir etki oluşturmuş üzerimde, canım yanarken bile ağlayamaz olmuşum. farkettiğimde çok geç'ti.

Geçen zamanla oluşan kuraklıkta da kalbim kurumuş. Meğer ne büyük ihtiyaçmış ağlamak.. süzülen her damla acısını/sızısını dindirirmiş kalbimin, ansızın gelen hüzüne bile sadece tebessüm edebiliyorum. gözlerim dolsa bile dökülmüyor damlalar, körü körüne bağlandım gülümsemeye; gülüp geçmeye, geçip gitmeye, gidip dönmeye, dönüp bıraktığım gibi bulamamaya alıştım! Zaten insanoğlu alışırmış.. hep olduğu gibi, sahi ne geniş varlıklarız. Herşeye alışıyoruz. Herşeyi sindirebiliyoruz. Yahu bir varlık neden bu kadar kabullenir ki olan biten herşeyi? neden “neden?” diye sorduğunda bile boşvermeyi düşünür? körelmiş duygularımızın sömürüsüne bile alışmışız.. Tam bu durumda özeleştiri yapmak gerekirse;

Seveni sevemedik, kalp kırdık, nankörlükte sınır tanımadık, kısır döngüye alet olup hayata aldandık, ölümü unuttuk, özgürlük safsatasını kallâvice yedik, doğruyu aramak yerine yanlış ile mutlu olduk, zaman çok kıymetli diyip her an'ı boşa harcadık.. Böylesine check edinde çıkıyor pisliğimiz ortaya, meğer başımıza gelen herşeyi haketmişiz. Üstelik tüm bunları yapıp, sonra yaptığımızı unutup, “ben ne yaptım ki?” diyoruz. biz aşağılık varlıklarız. Nankör pislikleriz. Ağlanıcak halimize boşveriyoruz. Mutasyona uğramış gibiyiz; kendimde de görüyorum etkilerini, bu beni çok üzüyor. Bu denli etkilere yol açan tepkilere ait karmaşıklıkları çözemiyoruz. Beceriksizleşmişiz. Atalarımızın yüzkarası torunlarıyız. Kitle halinde katledilen insanlara karşı seyredalmışız. Ama herşeye rağmen yaşıyoruz. Yahu dünyaya gelmek, yaşamak ne garip bir seçim; kararı bizde değil ancak sorumluluğu omuzlarımızda, hataya yer yok, ama iyiye meyil de yok. Arap saçına dönmüş dünya, ucunu bulan çeksin sonuna kadar; Bazen çok yorulduğumu düşünüyorum. Kalbimi, beynimi, bedenimi zaruriyeten yormuşum ahmaklığımdan ötürü, bazen yürümeyi unutuyorum. “Hangi ayağımı önce atacağım?” diye düşünürken düşecek gibi oluyorum. Aylarca evde kaldım, sürekli uyudum ama zerre kadar dinlenemedim. Sanırım bu yorgunluk bedenen değil, zihin ve kalp beni heder ediyor. Varlıkları güzel ancak ızdıraplarının şiddeti her geçen gün artıyor. Güçsüz düşüyorum. Dünyam çok karanlık, güneşin yolladığı onca ışın bana ulaşamadan geri dönüyor.Gri şehirde yaşamak bunu gerektirir; yağmuru sevmeli, düşen her damlaya anlam yüklemelisin. Yükümü paylaşacak, derdime ortak olacak kişiyi de bulamadım birtürlü, Sürekli birine ait olma isteği var. Ama yalnızlıktan da kopamıyorum. Ne zaman ikilemde kalsam yanlış olanı seçiyorum. Dünya çok da yaşanılası biryer olmuyor böyle durumlarda, ben de hayallere sığınıyorum. istediğim herşeyi “benim” yapıyorum orada, başlarda iyi geliyor filan ama herşeye ulaşabiliyo olmak çok sıkıcı, korkarım şimdi hak veriyorum dünyaya; önümüze bir “amaç” koyup, tam ulaştığımız sırada daha ileriye çekmesini daha iyi anlıyorum şimdi. Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı sanırım bu durum ama ona daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Ve bunun yanında birşeylerle oyalanma çabası içerisindeyim, klişe olucak ama; her olaydan ona bir pay çıkarır oldum. Çıkarımlarımın doğruluğundan şüphe duymayın lütfen, yazmak avutuyor kalbimi, ben de teselli olmayı amaçlıyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak