nefes etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
nefes etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

25 Aralık 2020 Cuma

Plansız, Hesapsız


Sözlerimle yaptıklarım çelişiyor
Kör değilsem de görmüyorum
Yön bilmesem de gidiyorum 
Bir yerler kucaklar mı beni de ?

Diğerlerinden ayrışan düşünce varlığım
Sıradanlığıma ilişen eşsiz kıvamın tadı
Hayallerimden gerçekliğe evrilip
Bir gün kucaklar mı beni de ?

Yaşandığıyla silinsin geçmiş
Silindiğiyle gelişebilsin geçiş
Yeni kapılara ihtimal var mı
Var ise gelip kucaklar mı beni de ?

Dilimde geçmişten izler.. 
İzimi sürüp takılmış peşime..
Simaen tanıdık ismen yabancı
Farkettiğimi farkettirsem kucaklar mı beni de ?

Bir merhabayla başlayan
Bir kaç bardak çay sonrası 
Bir kaç nefesin birikmiş çıkışı
Telaşla dönüversem kucaklar mı beni de ?

Evet o! değilse de olmalı
Değildi ve olamıyor şaşıkaldım
Kesinlikle bir hilesi olmalı
Yolunu bulup kucaklasın beni de

Kelimelerin elinde oyuncak oldum
Düşünceler tasmamı tutuyor sıkı sıkı
Debelenirken hiç ettim kimseleri
Kaybettiğim 'zaman' kucaklar mı beni de ?

Aklımı kurcalayan kurgusal denklemler
Odağımı dağıtan saliselik önermeler
İpleri elime alıp dizginlensem 
Bir gün kucaklar mı beni de ?

Vakitlerim sana rezerve
Hitaplarım sana binaen
Çekip gitsem plansız, hesapsız
Bir yerler kucaklar mı beni de ?

7 Haziran 2019 Cuma

Meyus Nekir

Kime dökeceğiz içimizi?
Kimde bulacağız kendimizi?
Kimden yana olacak kararlarımız?
Kime meyledecek fikirlerimiz?

Herkesler yolunu bulup düzenini kuruyor
Her defasında aynı durumdan muzdaribim, galiba seçeneği yok
Hermeneutik çözüm değil, ama gözle görülür bulgu yok 
Her şeyden soyutlaşan bir varlık ben, sanki yok

Canhıraşvaari nefeslerim son bulmuyor
Bercestecik bir kimse var oldurulmuyor
Hicrana hapis nekir ahvali ne hoş
Dilhun güzel tanımlama, sukûtuhayâl hemdemim yok

Münzeviyata itilmiş içim, içimi yer
İhtişamdan ırak dışımı, dışarıdan dışlarlar
Elim oluyor insan, kalem sürter gibi eskiz defterine
Lâlüebkem bakıyorum, bakakalıyorum ummaz rüya

Benim İçin

Sabah olunca gözünü açıp kendi kendine homurdansan, 
yüzünü yıkayıp, dişlerini fırçalasan, 
kıyafetler giyinip aynada kendince şekillere girsen, 
güç belâ ayakkabını giysen, 
sokağa çıkınca derin nefesler alsan, 
güneş yüzüne vursa ve gözlerini kamaştırsan, 
dudakların tebessüm edercesine esneyip gerilse ve hızlı adımlar atsan, 
duraktan bir otobüs ile gideceğin yere kadar içli-dışlı olsan, 
gördüğün her insan ile ilgili düşünce barındırsan, 
fikir belirtip beyanat sunsan, 
ilgi göstermekten transparana dönsen, 
akşamın yorgunluğu üstüne çökse ve sağa sola küfürler etsen, 
küçük bir dinlenme molasında dünyalar bulup, 
ufak çocuklar görünce sevgi pıtırcığı olsan, 
sonra eve gidip ailene katılsan, 
erkenden yatmaya söz verdiğin bedenini ödüllendirip bir de üstüne ruhun için yastığa sarılıp uyusan, 
benim için yaptığını varsayarım.

K i P


Keşke bilseydim seni,
o zaman gözlerine bakıp hadi derdim sarılalım, bu fırsat kaçmamalı..
Ve konuşmana bile fırsat vermeden meylederdim bedenine,
birkaç nefesten sonra da kalp atışını göğsümde hissederdim!
İnsanlara göre basite indirgenebilir bu durum
lâkin fevkalâde bir şarkının ritmini tutmak gibi hoşnutluk vericidir.
Onlar bilmezler, ben bilebilirim 

LaPatya

Neden gitmek zorundasın, 
kalmak neden yetmez?
Okumuyorsun da artık, 
haberin yok olup bitenden.
Onlar hayallerimi yaşıyorlar 
eksikliğimi vur yüzüme,
Yine yeniden sana sığınıyorum, 
elimi tut! Başım dönecek 

Ay çok güzel tepede
Gece sarıp sarmaladı inceden
Işıkların loşluğuna kapılıp,
kapı kapı gezen ruhumu ele verme..

Hani bir an'da oluşmuştu sohbet ve gecesinde uyuyamamıştık,
Hani yaklaşırken güleryüz oluvermiştin de utancından çevirmiştin başını,
Hani sarılmıştın ya aniden kendin bile anlamlandıramamıştın,
Hani afallamıştın da şaşkınlıktan elin ayağına dolaşmıştı,

Hissedemiyorum ama anı olarak taptaze
İç çekemiyorum ama keşke de düşmez dilimden
Hiç göremesem de bir nefese bakar görünmen
Keşke gitmeseydin ama kalmak da gelmezdi elinden

Ne gidişler pişmanlıktır, 
ne de sonradan tanışmalar geç kalmışlık.. 
Her şey olması gerektiği an olmaya nazır,
herkes en büyük destekçisi verdiği kararın

Uyku hali destek değil, göz göre göre köreltilmiş 
Uykusuzluğuma sebep bu, uğur getirirse böceklerim 
Salıncaklar boş, sevinçler yön değiştirmiş 
Devir bize bilenmiş, devran bizi alt etmiş
dünya için sadece yüküz, akılsız telefonlar gibi.. 

6 Haziran 2019 Perşembe

Ben

Ben bu koca şehrin yalnız çocuğuyum! 
Ben ki buralarda ancak nefes alabiliyorum! 
Ben bir de yürür isem tüm şehri dolaşıyorum! 
Ben bazen de ağlamak için köşe bucak kaçıyorum! 
Ben bazen çocuklara boş umutlar vaadeden o baloncu oluyorum! 
Ben bazen insanları aldatan o siyasetçiler gibi oluyorum! 
Ben herkesim aslında, herşeyden biraz biraz barındırıyorum! 
Ben sizi yansıtıyo.. hayır yalan söyledim! içimi dışa vuruyorum! 
Ben kendimle yüzleşecek kadar cesurlaşmış iken, sizi göremiyorum! 
Ben çok da olamadım, hep azınlığa meylettim durdum! 
Ben yine yalan söyledim, çünkü gören olmamıştır durduğumu! 
Ben görmezden gelindim çoğu zaman,ve artık böyle sürsün istiyorum! 
Ben, varım diye haykırmadım hiç.. Hatta yokum! 
Ben yoruldum! Çekilin, bırakın uyumak istiyorum! 
Ben çoktan yitirdim heveslerimi, güneşli günler beklemiyorum! 
Ben çoktan kaybettim, daha neler kaybedebilirim diye düşünüyorum! 

-Algur- Sanaga Satıc

Sabah erkenden güne başlar,
Nefes almak dışında bir işe yaramam
Elimden gelen iş olur yapamam
Sürgünüm yatak ile koltuk arası süregelir, 
arttıramam
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Dakikalarca yemek yerim, 
Etim budum ne artar ne eksilir
Çoktan rutine binmiş hayatım, 
inme ihtimalinden ödü patlar
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Gizli kapaklı kalbimin içinde ince sızılar var,
Hüzün sokaklarımı işgal etmiş olsa da umursamam
Yüküm az ya da çok yadırgamam,
Gücüm var ya da yok pes etmem,
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Bir kaç adım atınca yorulur,
Dinlenmek için köşeme çekilirim
Saniyelerin hesabını tutar iken, 
Koca gün nasıl geçer anlamam
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Güzelliklerle bezeli bir dünya oluşturanım
Sevgi diyarında şarkılar, türküler çalanım
Sevdiğim kıza ürünlerimi sunarım
Hava kararınca biter mesai, günü kapatırım
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Akkara -Zıtların Bütünlüğü-

Ne tam bir iyiyim ne de büsbütün kötü 
Ne güzelliklerle bezeliyim, ne de güzelliğe hayran gönül 
Yaşama bağlılık huzur gerektirir, dert ile bitmez ömür 
Bir ömür hüzün ise, yas tutar bin gönül 

Elimde silah var! kafama doğrultamıyorum
Gözümü gönlümü açıp havalandıramıyorum  
Yalnızlığı korku belledim, yar diye dövünüp durdum 
Döngü döndü durmadı, süngü takıp savaştım, kevgir oldu umurum 

Ben divane oldum derdimden gidemedim öte,
Bir bahsi kapayıp ötekini açamadım, sustum kaldım köşemde
Çünkü her kelimede niyet okuyarak kusur aradı gözler

Boğuk bugün, hava yağmur esintili
Hava dolup boşalıyor göğüs kafesim,
İnsanlar çirkin ama tükenmiyor boş salıncak sevgim
İnsanlar rengarenk, seversen rengine bürünebilirsin
Sevince güzel hayat, masal geliyor ipincecik sesi
Esnerken çatırdıyor çenem, yaş döküyor gözlerim, 
uyursam ölecekmişim gibi
Uykusuzluğa dayanmak sabırdan üstünlük gerektirir, 
Lâkin konu sabır iken üstünlük haddim değil, 
Üstte gök var, yerde taş, arası araf gibiBir dünya oluştur, sevdiğin ve sevildiğinBirin bin olsun, bir seçeneğe bağlama ümidiniBir yol düşün, geçerken uğradığın bir eviBir koy düşün, kürek çektiğin halde kayığın gitmediğiniBir çeşit figür oluştur, ona yaşat içindeki hevesleriBir hayâl et, inandığın herşeyi başarabildiğini

Klişe Mevduatı (Hayattan silikleşmenin siniri ile yazılmıştır.)



Bir günüm diğerini tutsa hesap sorar(..) 
Bir gün semaya yükselip diğer gün magmaya inmek de neyin nesi efendim?

Böylesi tutarsızlık içindeyken bile olasılık hesabına göre her şeyin bir mümkünâtı vardır. Ancak istisnalar her ne kadar kaideyi bozamasalar da varlıklarını her durumda sürdürme özelliğini taşırlar. Ve ben bir istisnayım. İçeride kötü olup da dışarıya hoş gözükmeyi beceremem. Üstünkörü bir kaç laf ile cezbolan kulaklarım, sesine hasret kaldığından beri duyduklarından hoşnut değil. Ve okumuyosun da kadın! Artık ne yazarsam haberin yok. Halimden hatırımdan, yarınlara bakışımdan ve aldığım nefesten zerre kadar haberin yok. Üşüyorum.. Yağmur da başladı. Her şeyden anlam çıkarmak tam bir saçmalık, ama ihtiyacım var. Malesef ihtiyaçlarımı ben belirlemiyorum. Ne nefes almak istedim, ne de yemek yemeyi; sıkı sıkıya bağlı bir ailem olsaydı şayet, gri bulutlar altında bile baharı yaşardım. Neyse ki baharı sevmiyorum da bu durum ön plâna çıkmıyor. Çıkarımlarım konusunda çok da başarılı değilim, biliyorum. Kıt görüşlüymüşüm meğer, yazmaya başlayınca farkettim ki bir merkezin etrafında dönüp duruyorum. Birileri heva hevesine kapılmışken benim dünyayı kurtaracakmışçasına düşüncelere dalmam, sorumluluk hissetmem, kendimi bir şey sandığımdan değildir umarım. Kalbim sprinter gibi, durdurabilene aşık olsun. hızlandıran da bir aşktı, dengeyi bulmuş olurum. Madem dünya bir yarış sahnesi, benim de kazanımlarım olsun. İşe girip çalışayım en azından, ama çalıştırmıyorlar. Neden? Çünkü hastaymışım. Ya hu hasta olduğum için elimden tutup, hoş görmeniz gerekmez mi? İnsan(lık) kalmamış. Dünyanın bencil düzenine ayak uyduramıyorum. Bu düzen bana ters, bir bana değil elbette, yorgun geldiğini yoksayarak birfiil koşmadan dinlenmene izin vermiyor. Dünyaya yollandığım 'aile' içerisinde bir uhu, pirit, çift taraflı bant hatta japon yapıştırıcısı görevi görüyorum. Ben olmasam şayet annem evi terkeder. Babam biraz daha sapıtır ve babaannem de halamların yanına gider. Yaşım 21 iken sorumluluğumun büyük olması, fatihin ruhuna münhasır olmamı icap etmez mi? Ama öyle bir şey yok! Bu sorumluluğun altında ezildiğim aşikâr, içimdeki girdap beni yutmaya kararlı, ben kararsızım. herşeyin ortasında kalmak gibi bir huy geliştirdim. kesinlikle baş ağrıma sebep de budur. Düşünerek biryere varamıyorum. Laf ile gemimi yüzdüremiyorum. Elim kolum bağlı iken çaresizliğe sığınıyorum. Rüzgâr sarılıyor bedenime, tenime her dokunuşunda biraz daha kuruyup katılaşıyorum. Yeni bir renk, bir hava akımı bulsam hemen karışıp ona bürüneceğim. Bir başıma çok anlamsızım. Anlattıklarımı anlayan da yok. Çözüm için öneri sunan da yok. Umursayan da yok.

Bataklığa düşmüş hissediyorum bedenimi, bunca çırpınışım, yakarışım, feryadım.. Herşey sonuçsuz kalıyor. Bir dal için, tutunabilecek bir dal için öylesi bir arayış içerisine girdim ki; ölüyorum yahu, yaşamanın hissine, birey olarak olgunlaşıp boyut atlamam gerektiğine inanarak(ama hiçbir şey yap(a)mayarak) ölüyorum.

İ N T İ H A R Mektubu


Bugün gavura kızıp oruç bozuyorum. 
Günah olduğu aşikâr, ama her durakta uğradığım hüsranın da bir son bulması gerek.. 
Bir çok çuval inciri berbat etmekle yetinseydim, yine de bir çıkış yolu bulma olasılığım olabilirdi. 
Artık yok.

Uzun zamandır bir baltaya sap olma amacı güdüyorum. Velhasıl ne kader yüzüme güldü, ne de RABBım bahtımı açık etti. Bir şeylerin elimde olmadan oluşuyo olmasını kimselere aktaramadım, bu yüzden insanlara tahammülüm kalmadı. Hasta olduğumdan çalışmamalıyım; çünkü hastayım, normâl insan gibi yaşamayı haketmiyorum. Tipim de güzel değil hatta komikmiş; yalnızlığıma kılıf bulma çabalarındayım. Aşûre çorbası misali ne ararsan biraz-biraz var. Bunlara dert demek de ağır bir tanım olurdu, o yüzden takıntı diyip geçiştiriyorum. Bunlardan vazgeçmek de kolay iş değil, zor olduğuna inandığım için de yapmayı hiç denemedim. Ben bir denek değildim ama sürekli kullanıldım. Ben bir şey kaybetmedim, onlar da bir şey kazanmadı. Nefes alıp vermek gibi olan ana yemeğin yanına aperatif olarak bir şeyler yaşamış oldum sadece.. Memnun muyum? Elbette değilim, ulan iki defa sarılmakla nasıl doyayım ona? 7 / 24 hissetsem de nefesini, yine eksik birşeyler bulur doyamazdım. Ona fazla değer verdim fakat kâr etmedi. Başkasından bekliyordu, o da bu beklentiye cevap vermedi. Biz ikimiz ortada kaldık, diğer çocuksa çekip gitti. Yine bir günün son saatlerine öfke ile girdim. Haluk Bilginerin de dediği gibi; benim sinire meylim vALLAHi dertten. Birilerine, bir çok kişiye hatta herkese karşı bir mahcubiyet içinde olmaktan nefret ediyorum.İstem dışı bir şekilde sürekli aynı konuları tekrar tekrar düşünce süzgecimden geçirip kefenlemeden gömüp, biraz zaman sonra yeniden canlanmasına zemin hazırlıyormuşcasına kendimi yiyip bitirmekten bıktım usandım. Bir arpa boyu yol gidemedim çünkü bir korkuya sahibim.. Bu; umutsuzluk diye bir tanımla genellenmiş, imtina-i vageçmişlik.. Böylesi bir ikilemde kalmış iken de kesin bir yargı ile karar vermek ahmaklık olurdu bariz şekilde.. Ki ben halâ onun diğerlerinden farkı ne bilmiyorum. Farkındalığımın sınırlarını genişleteyim derken aştığım haddimin beni bilgisizliğimle yüzleşmeye ittiğini de inkâr edemem. Soğuk su ile banyo yapamadım hiç, oysa ki çok faydalıymış kalp ritmini filan falan düzenliyormuş, Sıcağı merhamet ya da samimiyet diye adlandırırsak, insanlarda bulamadıklarımı suda yaşar oldum. İçimi ısıtan şey; birinin sarılmasından ya da birinin sesini duymamdan çok, suyun sıcaklığı oldu! Tenime her dokunuşunda beni önemsediğini sevdiğini.. yok yok o kadar yemedim kafayı, ama bir insanın hissettirmediklerini hissettirdi işte bana da bu düştü nasip yağmurundan.. Nasip; çok dobra bir şeydir. yaptığımız her hatanın karşılığını anında verir ve bulduğu her fırsatta bize sırt dönen müthiş takıntı mensubudur. Biz kimiz? Ben, ayağa kalkmaya fırsat bulamayan düşengeç biriyim. Kalktığım olmuştur ama bir yere takılıp yeniden düşmüşümdür. Sakarlık işte, böyle benim gibi olan bir yığın insan var. (ergenleri saymıyorum) Hepsinin adına ben konuşuyorum. kuşkularımız olduğu için çok da konuşkan tipler değiliz aslında ama birinin tüm olan bitenleri dile getirmesi gerek, çünkü anlamıyorsunuz. Halden anlamıyorsunuz. Çaresizleşiyoruz. Çare sizsiniz safsatasına yeni basamaklar dizmeye de çalışmayın sakın! Çare hiçbir zaman insanın kendisi olamaz. İnsan, tek başına anlamı olmayan bir varlıktır. Bu yüzden çare, diğer yarımızdır. Eksik olan, ömrümüzü aramakla geçirdiğimiz, çok defa bulduğumuzu sandığımız.. Bir başımıza nefes alıp verirken gecenin ürküten heybetine karşı, ancak o zaman anlarsın tekbaşınalığın anlamsızlığını ve eksik parçanın kıymetini..

Fakirim ben.. Yaşadığım tek zenginlik, ilk okuldayken annemden çaldığım paralarla okuldaki herkesten daha fazlasını harcıyor oluşumdu. Sonra marketten toybox çalmaya başladım. Birinin parasını ödeyip diğerini çalıyodum. Böyle de kahrolası bi çocukluğa sahibim, hayatımın geri kalanı nasıl yolunda gidebilir ki? Gitmedi de zaten, sevdiğim kız gitti. Aldığım nefes gitti ama ben o yola hiç giremedim. Klişe edebiyatı seni sıkıyor olabilir ama bu konuları klişe haline getiren ergenleri popüler yapmadan önce düşünecektin. Düşüncesizliğinin acısını benden çıkarmaya da çalışma, on senedir yazıyorum ve ergen diye yaftalanamam. Yaram yok ama gocunuyorum. Standart tarife üzerine nefes alıp vermek yerine bu tür şeyleri ekşın adı altında uyguluyorum. Ve çocukken yaşın çok da bi önemi yoktu. amaçsızca uçurtma uçurup top peşinde koşardık. Velhasıl büyüme hormonları işbaşı yapmış ve boy atmaya başlamıştık filan, hâl böyle olunca da yaş itibari ile büyük olana abi deme isteği geliyor. En azından bende öyle oldu. 2 yaş büyük hala oğluna abi deme ihtiyacı duydum ve dedim de; kardeşlikten terfi edeceğimizi sanırken ben, kardeş değilmişiz gibi oldu. Abi dedikçe onun ortamı, arkadaşları ve davranışları değişti. Yabancılaşmıştık.. Ve halâ da düzelmedi.


Eğer bir abiniz var ise kardeş olmanızı dilerim.

Anlar Mısın ?

Ne elimden tutan var, 
ne de kurduğum hayal unsuru,
Yaşam dediğin şey nefes almaktan ibaret değil ki 
içim mutluluk dolsun,
Kolpa hayata sepya bir tablo yaşantım ben de sunuşu,
Böylesine kötü bir hayata figüran olmak benim suçum mu ?
Tabii ki değil,
ne zamandan beri bayatlamış ekmekten fırıncı suçlu ?
 
Fırkateynim hazır, biraz sonra keşfe çıkacağım huzuru, 
İçime ayrı bir heyecan katıyor yüzümdeki tebessümün oluşumu,
ama hiç de umduğum gibi çıkmadı kadınımın güzel yurdu,
Sömürdü duygularımı, sentezleyip sona erdirdi oyunu, 
Bitti de ne oldu ?  Hayatım monoton ve soluksuz,
İçime kapanıyorum her dakika kaybedeceklerimin yok sonu,
Orospu olmuş aşkınıza kalbi köle yapıp aramayın mutluluğu,
Lan! biri de çıkıp desin ki seni anlıyorum, anlıyor musun ?

Bir Avuç

Avuçlarım arasında var olan bir hayat 
ve 
solgun nefesime dayalı bir vücut,
eriyor resmen senin aşkınla..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak