ruh etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ruh etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

22 Nisan 2020 Çarşamba

Uzlet


Ucu bucağı görünmeyen, tükenmez yolları bir bulsam 
Ah bir gidebilsem şu diyardan 
Feryada tabi oldurulan kalbim bir sussa 
Güleceği yok elbette, lâkin ifadem  

Ruh halim inzivaya girdiğiyle çıksa 
Resetlenme misali kendini kendinde bulsa 
Zihin çalkantısını dindirip durgunlaşsa 
Güleceği yok elbette, lâkin ifadem 

7 Haziran 2019 Cuma

S. J. V.

Yaşarsam eğer
Hiç sırası değil
Önceliğim farklı
Değiştiğimi gör!

Gençliğime aldan
Çocuksu yanımda dinlen
Ruhunu okşayışımda mayış
Olgunluğumda uyuyakal

Akarmış su, bulana kadar yolunu
Ataerkil yapı benimle bozuldu
İradeyi tekelimde topladım
Ferman da benim hüküm de benim!

Kendimden emin konuşmak 
Geçiştirmeden açıklamak
Uzun uzadıya irdelemek
İhtimâl bırakmamak istiyorum

İhtimâl demişken, seçenek değil
Olur ya olmazların olacağı tutar
Otursam kalkamam, ayakta konuşalım
Uykum geldi, gözlerim yaşlı

Çamura bulanmış çamur
Akarı-kokarı çok ve biraz da olsa
Pak çıkma çabası gösterdi karşına
Kıymeti anlaşılmasa da şahit olan var!

Girift

Seneler yorgunu kayığım var! Zenbille edindim.
Eski tahtaları onardım, yüzer hale geldi!
Dalgalar fısıldıyor! Beni seviyormuş deniz!
İmkân sağlamışken kucaklamak istiyor deniz!

Rıhtım kırk yıldır uğranmamış gibi
Kıyıların balçıkla kaplanmış hemdemi
Dalgaların girdapta kaybolan benliği
ve medcezirin çakırkeyf ahengi..

Ruhumu esen yele teslim ettim!
Ritmini tuttuğum dalgalar gidip gelmedi!
Mahcubiyetini göz ardı edemeyip,
görmezden geldim gidip gelmeyişini!

Benim İçin

Sabah olunca gözünü açıp kendi kendine homurdansan, 
yüzünü yıkayıp, dişlerini fırçalasan, 
kıyafetler giyinip aynada kendince şekillere girsen, 
güç belâ ayakkabını giysen, 
sokağa çıkınca derin nefesler alsan, 
güneş yüzüne vursa ve gözlerini kamaştırsan, 
dudakların tebessüm edercesine esneyip gerilse ve hızlı adımlar atsan, 
duraktan bir otobüs ile gideceğin yere kadar içli-dışlı olsan, 
gördüğün her insan ile ilgili düşünce barındırsan, 
fikir belirtip beyanat sunsan, 
ilgi göstermekten transparana dönsen, 
akşamın yorgunluğu üstüne çökse ve sağa sola küfürler etsen, 
küçük bir dinlenme molasında dünyalar bulup, 
ufak çocuklar görünce sevgi pıtırcığı olsan, 
sonra eve gidip ailene katılsan, 
erkenden yatmaya söz verdiğin bedenini ödüllendirip bir de üstüne ruhun için yastığa sarılıp uyusan, 
benim için yaptığını varsayarım.

LaPatya

Neden gitmek zorundasın, 
kalmak neden yetmez?
Okumuyorsun da artık, 
haberin yok olup bitenden.
Onlar hayallerimi yaşıyorlar 
eksikliğimi vur yüzüme,
Yine yeniden sana sığınıyorum, 
elimi tut! Başım dönecek 

Ay çok güzel tepede
Gece sarıp sarmaladı inceden
Işıkların loşluğuna kapılıp,
kapı kapı gezen ruhumu ele verme..

Hani bir an'da oluşmuştu sohbet ve gecesinde uyuyamamıştık,
Hani yaklaşırken güleryüz oluvermiştin de utancından çevirmiştin başını,
Hani sarılmıştın ya aniden kendin bile anlamlandıramamıştın,
Hani afallamıştın da şaşkınlıktan elin ayağına dolaşmıştı,

Hissedemiyorum ama anı olarak taptaze
İç çekemiyorum ama keşke de düşmez dilimden
Hiç göremesem de bir nefese bakar görünmen
Keşke gitmeseydin ama kalmak da gelmezdi elinden

Ne gidişler pişmanlıktır, 
ne de sonradan tanışmalar geç kalmışlık.. 
Her şey olması gerektiği an olmaya nazır,
herkes en büyük destekçisi verdiği kararın

Uyku hali destek değil, göz göre göre köreltilmiş 
Uykusuzluğuma sebep bu, uğur getirirse böceklerim 
Salıncaklar boş, sevinçler yön değiştirmiş 
Devir bize bilenmiş, devran bizi alt etmiş
dünya için sadece yüküz, akılsız telefonlar gibi.. 

6 Haziran 2019 Perşembe

UÇGUN

Ben aradığım her şeyi bulurum. Kısacık bir şarkı duysam ya da filmden bir kare görsem hemen araştırmaya başlarım ve muhakkak bulurum. Böylesine iddialıyken, hayatımı adayacağım kadını halâ bulamayışımın tanımı yok. Beceriksizlik ya işte..


Yalnızlığı sindirdim/kabullendim de, yalnızlık beni pek benimseyemedi anlaşılan.. Birilerine gitmem, bir şeyler yapmam konusunda sürekli baskı yapıp benden kurtulmaya çalışıyor. Ses çıkarmıyor, göz yumuyor, katlanıyorum. Geçim kolay şey değil.. Beynimin ön üst lobunda harika bir yoğunlaşma var. Uyuşuyorum biraz biraz, el ve ayaklarım kalkmaz halde ve çene kemiklerim olağanüstü gevşemiş durumda, sanırım yeni bir kriz dayandı kapıya, acziyetimin muhtaçlığa dönüşmesinden hiç hoşnut değilim. Hani düğünlerde sazcı bir şeyler mırıldanır, insanlar etrafta telaş ile hazırlıkları tamamlarken bir sandelyede oturup etrafı izleyen biri vardır ya hep, işte o benim. Oynamayı bilmem, insanlardan utanır/çekinirim. Bir embesil gibi kenarda sıkıla sıkıla beklerim. Yıllardır atmaya çalıştığım adımı attım ama sevinemedim. Sevimsizliğim üstümde, tüm günümü geçirdiğim odam ve nefes almak için gittiğim balkon dışında gittiğim bir yer yok. Yalnız kalınca özgürleşeceğime öksüzleşiyorum. Yahu annem hayatta ancak yakın olamıyorum. İlgi alâkayı dışarıdan bekliyorum. Ben elimdekinin kıymetini bilmediğimden kaybediyorum. Ben kıymet bilirim ancak çaresizliğimi dile getiremiyorum. Silkinip dökülemiyorum. Kime anlatsam anlar? Herkes geçiştiriyor. Boşvermeliyim. Babamla vasat bir arkadaşlığımız var. Naber, nasılsından ötesine geçemedik aylardır. Ama bu adam benim babam.. İlk kahramanım olması gerekirken, alkolik olup hayatımın ortasına dikilmiş bir incir ağacı gibi bahçemdeki tüm meyveleri, bitkileri kuruttu.. Yeşilliğim kalmadı, gözüm tebessüme hasret, gönül; sevgi kırıntısı arıyor yaralara rağmen, ve hüzün; sokaklarımı bilfiil işgal edip beni etkisi altına alan duygu hükümdarlığı.. Bazen evdekiler erkenden uyur. O gün öyle uzun olur ki, ve ev yıllardır uğranmayan bir mahsen gibidir. Ailemin aile denebilecek bir tarafı yok. Herkes kendi aleminde. Sadece özel günlerde uzun uzadıya sohbet ettiğimiz, diğer zamanlarda asla ileriye gitmeyen bir muhabbetimiz var. Böyle aile olur mu? Yok zaten! Aile değil bu.. Hâl böyle iken birilerine ihtiyaç duyuyor insan ve ha deyince de sevgili bulunmuyor. Arkadaşlarımsa kendilerine yeni arkadaşlar edinip, ' kırk yılda bir görüşen eski dost ' kalıbına soktular beni/bizi.. Ben bu yolun tekil yolcusuyum anlaşılan, çünkü bir türlü eşleşemedim/benimsenemedim. Afitap bile beni gördüğü günden beri kabullenmenin yolunu arıyor. Bulamamasına şaşırmamak gerek, çünkü uyumlu biri sayılmam, o da uyuşamamıştır. Artık balkonda yatıyorum, çünkü rüzgar esmeye başladı. Bilirsin belki, yalnız bir bedene en iyi gelen şey rüzgardır. Bir insan gibi dokunabilir bedene ve bu bir hayâl de değildir üstelik, bulunmaz fırsatın tadını çıkarıyorum. Seni hayâl ederken soğuğun içindeki sıcağı dahi hissedebiliyorum ama üşümeme mani olamıyorum. Artık hayâllerime bile hükmedemiyorum. Kontrolü böylesine kaybetmişliğim, realitemi de alt üst ediyor. Kırık testiden su içilmez demişler, dizlerini kırıp da yanımda oturamamanı bu deyiş ile tanımlıyorum. Gönlün başkasını zikrederken, bana gelmen oldukça garip olurdu zaten.. Bu devran elbet döner de, döngünün içinde kaybolmaktan korkuyorum. Enzo Ferrari ve Henry Ford; dünyaya farklı bakış açısı ile bakmış iki insan, harika zihinlerini, çalışma azimleriyle birleştirip yaşadıkları dönemin çok çok ötesine geçmişlerdi. Ancak bu iki insanın araba dışındaki ortak noktalarından biri de, ikisinin oğlunun da intihar etmiş olması.. Babaları çalışıp çabalamış, hayatta elde edilebilecek tüm kazanımları elde etmişler. Ve çocuklar amaçsız kalmış, ki' ikiside intihar etmiş, amaçsız kalanlar öyle ya da böyle, bir bir terkediyor dünyayı.. Darısı başıma! Ki ben de göğe yakın bir yükseklikten bırakma hevesindeyim kendimi, etrafımda nefes alan herhangibirinden yediğim darbeler ile kevgire dönüşmüş bedenimin de rahatlamaya ihtiyacı var.

Ama kafamın ruhumu yorduğu kadar yıpranmadı bedenim, bu yüzden yaşım; kemik ile değil beyin hareketlerimle belirlenmeli, belirtilmeli.. Vakit 03.41 ve uyumak istiyorum. Ağırlığı var ama etkisi yok. Yığılıp kalmayı bekleyeceğim.

Sevilen Az Yok Seven

Sevenler çok azaldı, hatta saç kadar kaldı kel kafada,
Bu devirde gülmek istiyorsan, tek takıl! 
Ya da ağla günlerce ama olmazsın umrunda,
Kaçıp gittiğin her yolun sonu var,
Bin defa da gitsen gelirim ardından, duramam!
Kurma bir tiyatro hayat, sürekli düzenek hazırlar,
Aşkın kör noktasında bulunur tadı. Kimse alamaz.
Kalp dediğin kırılır, çalınır, aldatılır da uslanmaz,
Yine de mutlu olmak istiyorsan derin nefes al,
Tebessümle uyan sabaha iyi tarafından kalk,
Bunalımda bir kalbin bunalttığı insan zor durumda,
Bir tarafta ben ve sen, diğer tarafta savaş var,
Hayallerime kibrit çakıp yaktılar, hislerim gibi kül oldular,
Daha iyi olurdu tabi ellerime gözyaşlarım dolmasa,
Yaptıklarımın ulaşacağı bir sonuç var.
Kim bilir belki yarın olmayacak,
Bilemez ki kimse, kim hangi hissiyatın sendromunda,
Kesilen parmaktan süzülen kan gibi zaman, yavaşça akmakta,
Ruhun yanımda ve sevgin de solumda!
Varlığında yokluğunu yaşamak kadar kötüymüş
yokluğunda varlığını aramak.

1 Haziran 2019 Cumartesi

MazoMiza

Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı bu durum ama sana daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Sürekli bir şeylerle oyalanma gereği duyuyorum, beklemek zor, uyumak daha zor. Her şey seni hatırlatıyor, her olaydan sana bir pay çıkarır oldum, şizofreniye bağladım; varlığını yanımda varsayıp seni yaşıyorum haberin olmadan. Başımın dünya yörüngesine ayak uydurmaya çalışmasına bir anlam verememekle birlikte katlanıyorum olabildiğince, bilerek kötüye sevk ediyorum kendimi, çocuklar gibi trip yaptığımı düşünme hemen, sensiz mutlu olmak çok canımı yakıyor. Korkuyorum bir başkası alacak diye yerini,birilerine koşmuyorum. Ancak; kader işte, belli mi olur ne zaman ne yapacağı! Gri bulutlar kaplamış göz kapaklarımı, şimşekler çakıyor zihnimde, her an dökülebilirim gözlerimden damla damla, ve dayanamam bu akıntıya kapılıp giderim.. Kapıldım ve gittim, yirmi yaşında bir gencim ben, genç olduğuma bakmayın babama babalık yapacak kadar büyüğüm aslında. Ailemin her ferdini ellerimle toprağa gömüp yine de dimdik duracak kadar da olgunlaştım. Yaşanmış hiçbir şey boşuna değildir, deyip ders çıkarma içgüdüsü güttüm hep, sonunu tahmin edin! Tabii ki hüsranla sonuçlandı, ne yani bir de ders mi çıkaracaktım? Ben yıllardır varlığımın önemli olmadığı bir hayatı yaşamaya çalışıyorum. Düzgün biri olamadım, bilincindeyim.. Düzelmek için birine ihtiyaç duymak istedim hep, ki ben genelde yalnızdım. Kafamı toplayamadım hiçbir saat, başka bir şey yapma ihtimalini de akıl etmedim. Veryansın etmek kolayıma geldi, kime derdimi anlatma gafletinde bulunsam hep öğüt duyarken buluyorum kendimi, sanki tek tecrübe eden onlar’ da, bir ben hasbelkader yaşıyormuşum gibi, sıkıyor insanlar. Mizantropik bir düşünceyi benimsemiş duygularımın etkisinden çıkamıyorum. Hatta çıkmak istediğimde, diğerleri tarafından geri itiliyorum. Sükût; her zamanki gibi yine tek çıkar yol gibi, ama ben yazmayı tercih ettim, zor da olsa.  Saçlarım oldukça kısa ve biçimsiz duruyor, ancak sakallarım bihayli uzadı. Böyle olunca otobüste kimse oturmuyor yanıma, ışid militanı sanıyorlar sanırım, yüzüme dahi bakmıyorlar. İnsanlara algı operasyonu yapıp kötü insanlar tek tip imiş gibi muamele yaptırıyorlar. Ben ve benim gibiler de damgalanmış oluyor. Ama moda adı altında uzatılınca gayet hoş ve çekici oluyormuş, e ne de olsa sakal erkeğin makyajıdır. Entel heriflerin böylesine iki yüzlü söylevlerine de hemen destek veriyor şakşakçılar, ne kadar içler acısı bir durum.. Ha bir de, yürürken sağa sola sallanıyormuşum. Belki de sırf bu yüzden sevememiştir beni, komik görünüyor sonuçta, olmadı diğmi? bu bahane de yerini bulmadı. Sebepsizce sevmediğini kabullenemiyorum. Kabullenmek istemiyorum. Acizliğimin de bir sınırı var bu kadar yüz veremem, resmen geleceğim adına kumar oynuyorum. Umarım yarın uyanırım, kurduğum hayaller, kurgusunda etkim olmadığı halde yaşadığım şeyler, dinlediğim müzikler, okuduğum-yazdığım şiirler-sözler-kitaplar, aldığım ve verdiğim nefesler, ansızın gelen hüzün ve bazen de gülme isteği.. yani varlığı olan herşey kafamın içinde, gerçekte bir şey olduğu yok! Bazen beynimi kontrol etmeye çalışıp, bir şey düşünmeden bir kaç dakika geçirmeye çalışıyorum. Ömrümden ömür gidiyor sanki; ama yine de bir şeyler düşünüyorken buluyorum kendimi, engel olamıyorum. Eğitim durumumu sormuyor artık insanlar, muhasebeciyim deyince hafif bir tebessümle daha iyi davranmaya odaklanıyorlar. Toplum arasında yer edinmek böyle oluyormuş meğer, mesleğin varsa tamamdır. Adamlık para etmiyor bu devirde, düşüncelerime göre yanlış bir dönemde geldiğimi düşünüyorum dünyaya lâkin ALLAH böyle uygun görmüş ise bu konuda başka bir laf etmem benim yüzsüzlüğüm olur. Öksüzlüğümü gizleyemiyorum son birkaç yıldır. İnsanlar ilgiye duyduğum hasretliği her fırsatta kullanmaya başladılar, ufacık bir tebessüme ısınan kalbimi delik deşik ettiler de uslanmadılar. Korkuyorum! hayatıma yeni giren insanlardan, korkularımla yüzleşmekten de kaçındım hep, olası bir durum halinde küçük düşmek ruhuma ağır gelirdi/gelmiştir de; keşke o da gelseydi. İçi, dışına yansıyacak kadar güzel biriydi. İhtişamı bu dünya için gereğinden fazlaydı, ben de fazlalığı oluverdim. Olmuşla ölmüşe çare yok demiş atalarımız. Ne çaresizlik ama ..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak