kuşku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kuşku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
19 Nisan 2021 Pazartesi
His
Beklemekle ne bir kervan geliyor ne devran dönüyor.
Mücadele etmek kadar pes etmek de seçenekler arasında, herkes önünden yiyecek ve doyduğunda kalkacak sofradan! Hasret bana ki döke-saça kalakaldım, karanlığı delen ayın ışığında aşındırdığım düşünceler fütursuzca üreyip bir yığın haline geldiler. Bir balık yahutta sandal kurtaracak.. Ah o sandallar ki saykodelik rüyaların sanrılarını yansıtıyormuşcasına varsayımsal gerçeklikler sunup götürüyor uzaklara da dönüş yolunu bulmakta güçlük çekiyorum. Tekdüze olamayışı kusuru muydu hayatın, yoksa bahanesi miydi yorgun bedenlerin? Ben de bilirim elbette ayaklarım üstünde durmayı, bir başıma mücadele edip kruvazör kullanırcasına dalga dalga gelen sorunları bir bir aşıp güneşli diye tabir edilen daha az stresli günlere ulaşmayı, fakat bir anlamı olabilmesi adına gel paylaşalım şu mutluluğu, yok efendim! Gözlerin güzel.. İnsanın bi soluklanıp demlenesi geliyor. Esefle eşdeğer yüksek rakımlı şiddetlerin etkisiyle sarılmaya sevk ediliyorum . Aç kollarını, evlerden ırak kuşkular kuşatmış etrafımızı. Hadi sarılalım, söz veriyorum öpüşürken uyuyakalacağız ve her şey geçmiş olacak ve kim doğarsa doğsun yerimizi alamaz. Yokluğumuzu hissedecek dünya..
7 Haziran 2019 Cuma
Gidiyorlar
Hüzün dağlarımın mağaraları,
yüzen kayığımın her bir tahtası,
güzel günlerimin ortakçıları,
gülen yüzümün her bir hücre yapısı bu insanlar,
gidiyorlar.
İşte onlar..
gidiyorlar!
Elleri ceplerinde, yüzlerini dökmüş
gidiyorlar!
Ölüm yakın deyip,
gönül kuşu uçtu deyip,
kuşkularına yenilip
gidiyorlar!
üzülüyorum, arkalarına bile bakmadan
gidiyorlar!
6 Haziran 2019 Perşembe
Zirfiyat
Kuşluk vaktiydi hatta zifiri karanlık,
İntiharıma sebeptir
ya da kurnaz aklıma yeni bir kapı,
Hüviyet içinde bir kapandır
ya da durmak bilmeyen dünyaya aldanmışlık,
Gururuna çelik zırh takmıştır
ya da huzurundan dirhem dirhem dağıtır,
Kuşkularına yenik düşer
ya da güven dağlarıyla feth eder dorukları..
ya da durmak bilmeyen dünyaya aldanmışlık,
Gururuna çelik zırh takmıştır
ya da huzurundan dirhem dirhem dağıtır,
Kuşkularına yenik düşer
ya da güven dağlarıyla feth eder dorukları..
Cehennem
Neden olgunlaşmam için böyle saçma bir acıyı hissetmem gerekiyor?
Ya da hiçlik içinde boğulmuş biri olarak yaşadıklarımı boşverip çöpe mi atmalıyım?
Tuhaftı koşup peşinden gittiğim her kadın, dur! gitme! dedim. Dinlemedi.. Sahi; kuşku ile bakan gözlere ne söylesen boş gelirmiş.. hoş; geri gelmedi birdaha, yine ben gittim ama eskisi gibi koşarak değil, daha sakin.. Koş geri getir geçen zamanı diyorum kendi kendime, en baştan başlama isteği cezbediyor beni ama isteyemiyorum eskisi gibi, henüz kendime söz geçiremiyorken başkasına değiş demek de ne demek? ahh.. Bu duygular beni hergün biraz daha ele geçiriyor ve en büyük destekçisi de içimde susmak bilmeyen o tuhaf ses, herşeye dili dönüyor. Herşey hakkında bilgisi var. Yorum da yapabiliyor. Çok marifetli; ancak bu durum benim aleyhime, kuyumu kazıyorlar, her an herkes itebilecekmiş gibi korkarak yürüyorum sokaklarda, bazen de geriyorum omuzlarımı, delikanlı gibi yürüyorum yaşlı ruhumla, sert bakışlar atıyorum etrafa, ses eden olmadı bu zamana kadar. Oldu ise
de hatırlamıyorum. Aklım pek iyi değil bu aralar, unutkanlığım arttı ve sanırım zamanla daha da kötüleşeceğim, hani hep öyle olur ya.. İyileşmek aklımın ucundan geçmiyor. Gövdesi ha kırıldı ha kırılacak olan bir ağaca tutunmayı kim ister? Kimsesiz gibiyim, annem sağ babam selametle yaşıyor. Ama bu, kendimi yalnız hissetmeme mani değil ki, onlara sevincimi gösteremiyorum. Canım sıkkın olduğunda yanlarına gidip, benim böyle bi derdim var diyip ağlayamıyorum. Herşeyi, hissettiğim herşeyi içime atarak sindirmeye çalışıyorum, bu yüzden yalnız hissediyordum kendimi, taa ki bu yazıyı yazmaya karar verinceye kadar. Yazmak istediğimde koşup kalemimi alıyorum, ağlamak istediğimde yazmaya başlıyorum. Sevincim, mutluluğum, üzüntüm, hayallerim, düşüncelerim hepsini kaleme yansıtıyorum. Kalemin ne yaptığı ile ilgilenmiyorum. Sadece yükümü azaltmanın, rahatlamanın, kısacası kendi çıkarımın peşindeyim. Yani anlayacağınız artık yalnız değilim, kalem dert ortağım oldu. Ya da olamamıştır da ben kendimi kandırma ihtiyacı duyuyorumdur gücüm kalmadığı için, bilmiyorum.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Benim Önceliğim
hakkımda
Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak




