19 Nisan 2021 Pazartesi
His
Beklemekle ne bir kervan geliyor ne devran dönüyor.
Mücadele etmek kadar pes etmek de seçenekler arasında, herkes önünden yiyecek ve doyduğunda kalkacak sofradan! Hasret bana ki döke-saça kalakaldım, karanlığı delen ayın ışığında aşındırdığım düşünceler fütursuzca üreyip bir yığın haline geldiler. Bir balık yahutta sandal kurtaracak.. Ah o sandallar ki saykodelik rüyaların sanrılarını yansıtıyormuşcasına varsayımsal gerçeklikler sunup götürüyor uzaklara da dönüş yolunu bulmakta güçlük çekiyorum. Tekdüze olamayışı kusuru muydu hayatın, yoksa bahanesi miydi yorgun bedenlerin? Ben de bilirim elbette ayaklarım üstünde durmayı, bir başıma mücadele edip kruvazör kullanırcasına dalga dalga gelen sorunları bir bir aşıp güneşli diye tabir edilen daha az stresli günlere ulaşmayı, fakat bir anlamı olabilmesi adına gel paylaşalım şu mutluluğu, yok efendim! Gözlerin güzel.. İnsanın bi soluklanıp demlenesi geliyor. Esefle eşdeğer yüksek rakımlı şiddetlerin etkisiyle sarılmaya sevk ediliyorum . Aç kollarını, evlerden ırak kuşkular kuşatmış etrafımızı. Hadi sarılalım, söz veriyorum öpüşürken uyuyakalacağız ve her şey geçmiş olacak ve kim doğarsa doğsun yerimizi alamaz. Yokluğumuzu hissedecek dünya..
25 Kasım 2020 Çarşamba
KADIN
10 Ekim 2020 Cumartesi
Yap-payal
Ağırlığı olan şeyler yaşadım son birkaç gündür, oldukça da yoğun hisler içerisindeydim
fakat her nasılsa ağlayamadım. Güç ile alâkalı olduğunu zannetmemekle birlikte, iradesel
bir tutukluk da yaşamadım. Eski ile yeni arası git-geller yaşayan zihnime pranga gerek,
neden yanımda olmuyor/olamıyor kimse? Seçici davranma gayretim sağlam ilişkiler kurmak
isteğimden ileri geliyor ve iyi insanlar da var(gidenler arasında). Neden benimle
kalmıyorlar? Esneyerek yad ettiğim eski günlerin hatırına akıl sağlığım için dua ediyorum. Hava burada daha soğuk hissediliyor. Yeni bir adımdan sonraki boşluk ne kadar yüzeysel sindirilirse bir o kadar az yıpratıyor. Bu, kayıpken pusuladan yönünü bulmak gibi mucizevi bir deneyim. Başarımla övünüp duracağım. Bak yine doldu gözlerim ancak dökülüp saçılamıyorum. Konular birbirine girmişken girişte bahsettiğim meseleye yeniden değinmek istiyorum. Yalnız kalmak/bırakılmak reva mı? Buna mahkûm oldum, hüküm giydim de haberim mi yok? Neden kimse benimle olmuyor/olmak istemiyor? Acizim birader, birinin dizine yatıp başımı okşamasını isteyecek kadar acizim. Gece yarısına Bir saatten az var. Yatmalıyım, belki sarıldığım yastık yerini canlı bir dişiye devreder.
Hadi herkes mutlu kalsın, tüm hüzünler benim.
30 Mart 2020 Pazartesi
Hayâl Kırıklğı
Yirmi beşlik çocuk, neden halâ akıllanmıyorsun?
-yüzeceğim- diyerek atladığın her su birikintisinde
boğulma çırpınışların neden ?
Kaybetmediğini söylüyorsun, kazanım sağlayamamak da kaybetmektir! Elde edemediğin
yığınla başarı varken içsesinle pazarlığa girip kendini kandırıyor oluşuna katlanamıyorum.
Büyümen gerekmiyor mu?
Vakit daralıyor. Hayat, köşeden izlemene çok da müsaade etmeyecektir. Müziğin ritmini tutarmışcasına
bir akıntı bul,bırak kendini.. Her şey olacağına varsın.
Nefes alır mısın lütfen!
Artık sakinleşip -daha- rahat olmalısın.
3 Kasım 2019 Pazar
Düş
O sana düşmezse sen ona düş..
Düş sokağı sakinlerinin en güzel adetlerinden birisi de budur!
Üzerine düşmeyen vazifeye balıklama atlayıp üstesinden gelerek
standardı elit seviyesine yükseltip farklı olduğunu anlamayanların
gözüne sokarak hayatını yaşamaya süratle devam eder. Üstelik sakinlikleri
çıldırtırcasına devam eder ve yaptıklarını marifet olarak görmezler.
Böyle insanlar halâ/hep var!
7 Haziran 2019 Cuma
Dost
Dostum, insanların anlatmak/aktarmak istediği bir çok şey var. Ben de bunları dinlemekten/anlamaktan, bir şeyler paylaşıyor olmaktan büyük haz alıyorum. Hiç tanımazken, ani gelen samimiyetin bizi sarması ve dostluğumuzu oluşturup pekiştirme aşamasına geçmiş olması da oldukça güzel ve estetik bir duruş sergiliyor. Tanımadığın biriyle dertleşmek te oldukça kolay, hemen her konuyu ortaya döküp her şeyi dile getirerek tüm açılardan ele almak çok daha zahmetsiz oluyor. Seri katil olmak, bir zamanlar hayâlim idi. Yaşamayı haketmeyen, hayatın değerini zerre kadar bilmeyen ama oksijen tüketiminde değer bilen kadar sarfiyata sebep olan bir çok insanı ortadan kaldırma fikri zihnimde büyük yer kaplıyor ve halâ da bir ihtimâl olarak varlığını sürdürüyor. Lâkin buna karşın, ben kimseyi öldüremem! Ama bir kadının canına kastettim! Kastetmekle de yetinmedim, belki de öldürdüm! Cesedinden kurtulmam gerekiyordu ve bir çok delilden.. Hepsini halletmek biraz zamanımı aldı ama üstesinden geldim. Halâ bazen hatırıma gelir o anlar, duygulanırım ama içimde hisseder, yaşar ve konuşmam. Bu düşüncelerden çıkamıyorum! Bazen, keşke sevgili olaylarına hiç girmeseydim diyorum kendi kendime, bir kardeşim olsaydı salak saçma günahlara girmek yerine onu mutlu ederdim. Çocukluğundan kendim eğlenir, büyümüşlüğün elverişli imkanlarını ona sunardım. Garip ama daha mantıklı bir davranış gibi geliyor. Bilmiyorum. Bilmek zor zanâat, beceremiyorum. " Keşke" diyorum ama bunu deyişime de içerleniyorum. Çünkü, ben onu sokakta bulmadım! Derin denizlerin dibindeki istiridyenin içinden çektim çıkardım! Bunca çaba sarfedip, emek verdim. Hepsini boşveriyor olmak ta emeğe/kendime saygısızlık gibi geliyor. Her ne kadar okumasan da divanen olayım mı kadın ? Kifayetsiz kelimelerin egzantirik triplerinden pay alarak, pak çıkmak çok ta kolay bir durum olmasa gerek lâkin varlığındaki rahatlık ve şehvetüyatın zahiri manâsının derinliğinde bir balık gibi yüzüyor olabilmek, tam tıkırında işleyen motorun parçası olmak ya da müthiş koreografi gösterisi sunan bir ekibin üyesi olmak gibi ruh ve ritim ile büsbütün başarmışlığın mutluluğuna ermiş olmak demektir. Terslenip. dışlandıkça yıpranmıyor, umutsuzluk gemisine mürettebat olmuyor değilim. Yine de içten içe mücadelemi de sürdürüyorum. İkilem her an'ıma işlemiş vaziyette! Sürekli arada kalmalar, iki zıtlığı birlikte idare ediyor olmalar falan, kendime yazık ediyorum. Kurtulmak için de bir başkasından yardım isteyip, tekbaşınalığı da savunuyorum. Yine bir ikilem, iççöküş ve korkarım ki bu döngü bitmeyecek!
Babamın Günahları
Sarhoş
K i P
Keşke bilseydim seni,
o zaman gözlerine bakıp hadi derdim sarılalım, bu fırsat kaçmamalı..
Ve konuşmana bile fırsat vermeden meylederdim bedenine,
birkaç nefesten sonra da kalp atışını göğsümde hissederdim!
İnsanlara göre basite indirgenebilir bu durum
lâkin fevkalâde bir şarkının ritmini tutmak gibi hoşnutluk vericidir.
Onlar bilmezler, ben bilebilirim
İnsanlar, bilemiyorum
6 Haziran 2019 Perşembe
itmiş
Artık tüm bitkiler solmak zorunda, kış geliyor.
Günler kısalıyor, güneş daha soğukkanlı davranıyor
Kar yağacak, kayan insanlar ve arabalar göz dolduruyor
Kürekle kül dökülen yollar geride kaldı, ülke modern oluyor
Şu kışa bi alışamadık, insanlar halâ titriyor
Şu kışı bir sevemedik, insanlar yazı isteyip duruyor
Göçün kardeşim, ülkemin her yeri ayrı güzellikleri barındırıyor.
Gözünü aç, göremediğin her şeyden pişmanlık duyacağın günler geliyor
Göğe bak, önce bulutların üzerine çıkman gerekiyor
Görev tamamlandı! Hayata hazır haldesin ve artık yaşama bırakılıyorsun!
Kül olup savrulan sigaranın biri sönmeden diğeri yanıyor
Yürek, yediği tüm darbeleri bir bir savuşturuyor
Ciğeri soğutmamak gerek, eski sevgiliye mesaj atılıyor
Cevabı tekrar tekrar okuyup sigaraya asılıyor
Platonikler her yerde, hep aynı taktik ile hüsrana uğruyor
Tarihin, değiştirmekle uğraşmadığı tekerrürler tekrarlanıyor
Gece otobüsün sessizliğine fısıltılar taciz ediyor
Kendi kendine konuştuğunu gördüm, o ne yapmaya çalışıyor?
Sanırım kendiyle yüzleşmek için ortamın karanlığa gömülmesini bekliyor
Ve belki de retro hayatına ayıramadığı vaktin pişmanlığını yaşıyor
Şişman biri gibi kıskacında gözlerin, herkes acizliğine tanık oluyor
Kısım kısım ayrılmışız, sıkıntının bini bir para etmiyor.
Kıtlıktan çıkmış gibiler insanlar, her ikrama saldırıyor
Kısıtlı zihinleri yönlendirilmeye açık, kandırmak zor olmuyor
Kandırılmak zorundalar, çarkın dönmesi için onlara da ihtiyaç duyuluyor
Çünkü burada herşey topluma göre şekilleniyor
Burada toplumu kazanan herşeyi kazanıyor
Ama bit ve eniği karın doyurma peşinde, bizi umursamıyor
Akkara -Zıtların Bütünlüğü-
İnsanlar çirkin ama tükenmiyor boş salıncak sevgim
İnsanlar rengarenk, seversen rengine bürünebilirsin
Üstte gök var, yerde taş, arası araf gibiBir dünya oluştur, sevdiğin ve sevildiğinBirin bin olsun, bir seçeneğe bağlama ümidiniBir yol düşün, geçerken uğradığın bir eviBir koy düşün, kürek çektiğin halde kayığın gitmediğiniBir çeşit figür oluştur, ona yaşat içindeki hevesleriBir hayâl et, inandığın herşeyi başarabildiğini
Bizim Kalbimiz Sağda
Bizim kalbimiz sağda, diğerlerinden farklıyız!
Aldırma insanlara;
içimizi göremezler, anlayamazlar farkımızı
Kimine göre imkânsız,
kimine göre olabilitesi var bir olmamızın,
Sabredersem feth edeceğim kalbini, İstanbul olacak adın.
Hiç benim olmasan da sana sadığım
Bu, bu dünyadaki imtihanım,
İntihardan kurtardın da imtihanı geçemiyorum,
gel de el at kadın.
Sen gelirsen biter savaşlar,
güller açar sokaklarda,
sen gelirsen gider hüzün
aşk yeniden gün yüzüne çıkar.
Çıkmaz sokağın ortasındayım
tek yapabildiğim sabır.
Umutlar ölüme meylederken
tebessümünle yeniden canlanır.
Ne zaman düşecek gibi olsam sana tutunurum,
elim kaysa bile-bilirim bırakmazsın.
Her ne kadar umut dolu olsa da içim,
korkutuyor beni yalnızlık..
Yalnızlıktan kastettiğim tek kalmak değil sensizlik,
Yakınken uzak olmak, her durumda anlamsız.
Boşver diyorlar da insan nasıl boşverir cananı?
Bir şeyler yapabilecekken pes etmek hangi canlıya yakışır?
Karaya hasret bir balık düşün,
ölüm pahasına da olsa göze almaz mı?
İlgi güzel şeydir vesselâm,
ilgisiz kalırsa çiçek dökmez mi kasımpatı?
Bu sebeptendir sana karşı tutumum,
mutlu olursun düşüncesi hayatımın.
Bak papatya mevsimi geldi,
aç çiçeklerini de renklensin hayatım
Karanlık geceye teslim etmiş iken umut vadeden yarınları,
Gel! Gökkuşağına dönelim birlikte,
terk etsin hüzün sokakları..
Klişe Mevduatı (Hayattan silikleşmenin siniri ile yazılmıştır.)
Böylesi tutarsızlık içindeyken bile olasılık hesabına göre her şeyin bir mümkünâtı vardır. Ancak istisnalar her ne kadar kaideyi bozamasalar da varlıklarını her durumda sürdürme özelliğini taşırlar. Ve ben bir istisnayım. İçeride kötü olup da dışarıya hoş gözükmeyi beceremem. Üstünkörü bir kaç laf ile cezbolan kulaklarım, sesine hasret kaldığından beri duyduklarından hoşnut değil. Ve okumuyosun da kadın! Artık ne yazarsam haberin yok. Halimden hatırımdan, yarınlara bakışımdan ve aldığım nefesten zerre kadar haberin yok. Üşüyorum.. Yağmur da başladı. Her şeyden anlam çıkarmak tam bir saçmalık, ama ihtiyacım var. Malesef ihtiyaçlarımı ben belirlemiyorum. Ne nefes almak istedim, ne de yemek yemeyi; sıkı sıkıya bağlı bir ailem olsaydı şayet, gri bulutlar altında bile baharı yaşardım. Neyse ki baharı sevmiyorum da bu durum ön plâna çıkmıyor. Çıkarımlarım konusunda çok da başarılı değilim, biliyorum. Kıt görüşlüymüşüm meğer, yazmaya başlayınca farkettim ki bir merkezin etrafında dönüp duruyorum. Birileri heva hevesine kapılmışken benim dünyayı kurtaracakmışçasına düşüncelere dalmam, sorumluluk hissetmem, kendimi bir şey sandığımdan değildir umarım. Kalbim sprinter gibi, durdurabilene aşık olsun. hızlandıran da bir aşktı, dengeyi bulmuş olurum. Madem dünya bir yarış sahnesi, benim de kazanımlarım olsun. İşe girip çalışayım en azından, ama çalıştırmıyorlar. Neden? Çünkü hastaymışım. Ya hu hasta olduğum için elimden tutup, hoş görmeniz gerekmez mi? İnsan(lık) kalmamış. Dünyanın bencil düzenine ayak uyduramıyorum. Bu düzen bana ters, bir bana değil elbette, yorgun geldiğini yoksayarak birfiil koşmadan dinlenmene izin vermiyor. Dünyaya yollandığım 'aile' içerisinde bir uhu, pirit, çift taraflı bant hatta japon yapıştırıcısı görevi görüyorum. Ben olmasam şayet annem evi terkeder. Babam biraz daha sapıtır ve babaannem de halamların yanına gider. Yaşım 21 iken sorumluluğumun büyük olması, fatihin ruhuna münhasır olmamı icap etmez mi? Ama öyle bir şey yok! Bu sorumluluğun altında ezildiğim aşikâr, içimdeki girdap beni yutmaya kararlı, ben kararsızım. herşeyin ortasında kalmak gibi bir huy geliştirdim. kesinlikle baş ağrıma sebep de budur. Düşünerek biryere varamıyorum. Laf ile gemimi yüzdüremiyorum. Elim kolum bağlı iken çaresizliğe sığınıyorum. Rüzgâr sarılıyor bedenime, tenime her dokunuşunda biraz daha kuruyup katılaşıyorum. Yeni bir renk, bir hava akımı bulsam hemen karışıp ona bürüneceğim. Bir başıma çok anlamsızım. Anlattıklarımı anlayan da yok. Çözüm için öneri sunan da yok. Umursayan da yok.
Bataklığa düşmüş hissediyorum bedenimi, bunca çırpınışım, yakarışım, feryadım.. Herşey sonuçsuz kalıyor. Bir dal için, tutunabilecek bir dal için öylesi bir arayış içerisine girdim ki; ölüyorum yahu, yaşamanın hissine, birey olarak olgunlaşıp boyut atlamam gerektiğine inanarak(ama hiçbir şey yap(a)mayarak) ölüyorum.
Katil
Bu mu hakettiğim davranışların tümü ?
Bu mu hayallerimi süsleyen kızın özü ?
Haykırsam içimdekileri kaplar bütün göğü
Dayanamıyorum artık, ağır geliyor yüküm
Eskisi gibi olmaz hiçbir şey, hevesin ateşi söndü
"Biz demiştik.." diyenlerin yüzleri güldü
Ben de hepsini öldürdüm.
İkinci Kişilik
Benim Önceliğim
hakkımda
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak















