göz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
göz etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5 Mayıs 2025 Pazartesi

BOŞ MEYDAN

 


Yıkılışını izliyorum büyük büyük dağların..
Hakediyorum! Bu dehşeti karşılayıp gözlerimle izlemeyi ki ne mümkün yıkılmak!
Kim üşümüş, kime düşmüş, hangi yolda görülmüş talih kuşu?
Bedelini ödemediğim ne var ki tutup yakamdan silkeleyip duruyor göremediğim eller.. Ödün vermediğim bencilliğimin kendi kendini tatmin ediyor olması bile yasakmış meğer.. Hiçbir şey olmayacaksa, olması için neden çabalayayım? Çekilir köşeme dahil olmadan izlerim olan biteni, madem umut kıtlık safhasında, neden ona ihtiyaç duyup beklentisiyle perişanlık çekeyim ki? Bir akıllı benim, aşağılık şahsiyetimin aşağıdaki konumunu bilen biri olarak farkındalıklarımı önemsizleştirerek lafın geliş yönünde bahsedip geçiştiriyorum bak!

5 Aralık 2020 Cumartesi

HİS = HİSSE < HİSSET!

 

Koltuğa oturduğumda veya yatağa uzandığımda dünyayla yarışırcasına dönüyor başım! 
Gözlerimi kapatıp ne olacağını bekliyorum soğukkanlılıkla, bedenimden bağımsız 
yalnızca kafamdaki depremi andıran sarsıntıların hissettirdikleri şöyle dursun, 
beynimin, kafatasımın içindeki çalkantısına şahit oluyor olmak bile beni tatmin 
ediyor. Soğuk bir duşa ihtiyacım var cesaretim yok. İhtiyaçlarla paralel 
ilerlese cesaret, eşdeğer vaziyet alsa elbette yine tökezleyip düşebilirim ancak 
şuanki kadar zoruma gitmezdi. Turkuaza boyanmış kuş gibiyim, gökyüzündeyim görünmüyorum.
Yalnızlık üşüşmüş başıma, kendi kendime düşünüp, konuşup, susup, yaşıyorum. Neden 
diye soramayacak isem ne diye katlanıyorum? Herneyse tamam biraz daha vakit geçireyim. 
Hislerimi nasıl yazacağımı düşünürken düşüncemin karşılığı neticesinde oluşan 
fikirlerimle bir şeyler yazarken yazdıklarımı düzeltip-törpüleyip belli bir kıvamda 
sonuca ulaştırırken de biraz oyalanmış olurum. Sonra işime bakar birkaç imza alır, 
müşteri ile görüşür akşamı bulup ertesi gün de tekrarını yapar süreci hızlandırmış 
olurum -da! Nereye varacağım? Duygu sandalıma atlayıp tüm karmaşıklığı 
dizginlemişcesine okyanusta kürek çekmek isterdim sakince ancak, keşfedilmemiş şarkı 
gibiyim henüz işitilmediğim kulaklar ve tutulmayan ritimler barındırıyorum içsel 
varlığımda ve her an keşfedilme düşüncesi de beni buralarda yaşamaya mecbur kılıyor. 
Birbirini kovalayan günlerin yalnızlığımı perçinlemesinden başka bir etkisini 
hissedemez oldum. Tüm odağım yalnızlık odaklı, hayati bütün sorunları halletmişim gibi.. 
Ne canım ülkem ne de biricik bedenim düzen istikrarına tabii olamayacak anlaşılan, her 
şeyin olduğu gibi yalnızlığım da bir gün son bulacaksa sonu öne çekmek tüm taşları 
yerinden oynatır mı? Diğer taşların yer değiştirmesi hayatımı ne derece değiştirir? Ah! 
Hiçbir şey bilmiyorum. Nedir dünsüzlüğüm? Neden sevgisizim? Neyi hak ediyorum? Hakkım 
nerede gösterecek kendini? İçinden çıkamadığım şu buhrevi atmosferden çekip çıkaracak 
bir çift el için kendimden vazgeçtiğimde kişiliksiz varsayıldım. Ezik diye yaftalandım. 
Oysa ki taviz vermemiş fedakarlık yapmıştım..

3 Kasım 2019 Pazar

Düş


















O sana düşmezse sen ona düş.. 
Düş sokağı sakinlerinin en güzel adetlerinden birisi de budur! 
Üzerine düşmeyen vazifeye balıklama atlayıp üstesinden gelerek 
standardı elit seviyesine yükseltip farklı olduğunu anlamayanların 
gözüne sokarak hayatını yaşamaya süratle devam eder. Üstelik sakinlikleri
çıldırtırcasına devam eder ve yaptıklarını marifet olarak görmezler.
Böyle insanlar halâ/hep var! 

19 Ekim 2019 Cumartesi

7 Haziran 2019 Cuma

Darağacı

Cümle dağarcığındaki darağacında sallanıyorum
Suçum; hissedip, yaşamak istiyor olmam!
Suçum; ağzımı açmam veyahut yazıyor olmam!
Suçum; kaybettiklerimi kazanmak istiyor olmam!

Ölecek olan ben değil, bedenim!
Ve ben bedenden ibaretim değilim!
Saf dışı bırakılmak vazgeçirmez!
Başka saf tutar, amacıma riayet ederim!

Morluklar soğuktan değil! 
Tüm ömür hüzün misafirdi.
Şimdi de öğüt verecek, madde bir!
Üç gün yas tut! Töre gereği..

Özne ölünce hikaye biter!
Ördek yüzerken kuğu dans eder.
Göz görmeyince gönül ırak eyler.
Gök yüzüme yaklaştı, düştü düşecek..

Telaş içerisinde kararıyor gözüm
Yaklaş, birazdan kapanacak gözüm
Fısıltılara kulak as! 
Olan oldu, artık doğmayacak gün!

Can çıkmadan huy çıkmazmış
Canımı hiçe sayıp çıkardım!
Kurtuluşu kutlamak işi değil aklın
Kalp feryat figan, susturacak kuytu köşe kalmamış..

Görmeyen, görmediğini görmeye çalışmıyor.
Görünmeyen, görmeyene görünmek için çabalıyor.
Komik 
ya da 
değil
yaşandı 
belki de 
bitti!

Serhanende faslı başlatan oldum!
Taksim, peşrev ekseriyetle ritim oldum!
Şimdi de hakettiğim buymuş gibi 
gözler önünde kahroluyorum!

Okuyorsan

Gözlerinle doğru orantılı hücrelerin, küçük bir tebessümünden yaptım bu çıkarımı.. 
Meselâ, her organına bir rol verilmiş ve kağıdını alan ezberine başlamış, bir damar başıboş kalmış, "kendine bir iş bul!" denmiş o da gidip, gözlerinle çenenin, dudaklarınla doğru orantıda çalışan kasların -gülme- reaksiyonu verdiği an ki gerilen kasın arasında köprü olmuş, farketmem zor değildi ama herkes fark edemeyebilir(farkeder ama önemsemez), farkedenler de olabilir. Hayat hep böyle de geçmeyebilir ama şuan burdayız ve bunu anlatıyorum ve sen de okuyorsun. Tadını çıkarmak dururken başka şeylere odaklanmak ayıp olmalı! İncecik zarlar bir çok organı, bir çok yapıyı hatta bütün hücreleri bir arada tutabilecek gücü ve iradeyi ortaya koyabiliyorsa, incecik detaylar da biz sevgi dolu insanlar için bir çok şeyi elverişli kılmalıydı. Yanında olsam, yüzüne baksam, bunları söyleyemem ki! Nutkum tutulur belki ama tutulmasa bile tutukluk yapar. Kekelememancak doğru düzgün düşünemem de, odaklanamam ki; bir kaç haftalık  kuzu kırda nasıl gezer gezinir bir oraya bir buraya nasıl koşar düşer kalkar ve yorulmazsa, aklım da, buna benzer bir durumda olur. sakin kalmaz. Önce çalışayım sonra olacaklara bakarım demez. Öpsem mi ? Sarılsam mı ? Çekingen kalıp utandığımı belli etsem istemediğimi mi düşünür ? Veya saldırmalı mıyım açgözlü aslan gibi, o zaman da ürkütür müyüm ? Nefes alırsam ağırdan mı almış olurum ? Nefessiz kalırsam telaşımdan mı olmuş olur ? Diye düşünüp durur da durmak bilmez. Yanındayken bu çetrefilleri aşmak, bu cümleleri kurmak çok zor.Okumuyorsun! Ama okuyorsan eğer, şuan buradaysan, her kelimeye binlerce anlam yükleyip estetik kafiyelerin kaliteli kelimelerle bezendiği dizeler haline getirip sana yazabilirim.  Bunu gözüm kapalı yaparım!

Unutma Beni Hep Oku!

Dudakları, gözlerine ters orantılı
Duraksayıp, bakışlarında kendimi aradım
Kilitlenecek kalbin beni hapsetme dedi
Kirlenecek ellerin bana bulaştırma dedi

Beklentiler üst düzey, bencillikler ön saflarda
Beklentilerimi karşılama, bencilliklerimi de avutma
Bedendeki güce denk özlemin, zamanla yenik düşer bağ
Bendeki yetenek de kıt biraz, ancak pencereden sarkar

Yolumu yolu üzerinden geçiren kadere sormalı hesabını
Yokuşu düz gösterip koşarak geçmemi beklemek saçmalık
Yontulmaya hazır bir odun gibi sıramı bekliyordum
Yokluğunu tattığım an korkularıma av oldum

Zaman acelecidir çabuk geçer unutma beni, hep oku
Zamansız geldi başa, uyku ideal bir kaçamak  olur
Umut bitebilir ne de olsa hayat bir oyun
Umut bitebilir ama ölüm bir son mu?

Vaveyla

Kuytularımda hüzün saklı sar onları
Kusurlarım göz yığını, yık onları
Kuruntularım paranoya, tut ellerimi
Dudaklarını gezdir tenimde 
Kurumuş bozkırı sular gibi

Meyus buhranında çare vaveyla
Merhume duyguların sirayete zorlanıyor evhamca
Perdebîrun iken derya olsa deniz karşımda kim vuku bulacak?
Feveranlıklar olsa da haddizâtında sarfınazar

Ben ki hayatına zenbille angaje edildim
Hemen akabinde ise abesle iştigal
Senaryo değil hisler, cisimler betik
Fevkalâde tekilliğim eşsiz bir argüman
Ben ki bu yaşama Wabi Sabi, 
Yalnızım, yalınlaşıcam
Ben hep bu günlerdeyim, 
Kalıyorum, kaldım da

Benim İçin

Sabah olunca gözünü açıp kendi kendine homurdansan, 
yüzünü yıkayıp, dişlerini fırçalasan, 
kıyafetler giyinip aynada kendince şekillere girsen, 
güç belâ ayakkabını giysen, 
sokağa çıkınca derin nefesler alsan, 
güneş yüzüne vursa ve gözlerini kamaştırsan, 
dudakların tebessüm edercesine esneyip gerilse ve hızlı adımlar atsan, 
duraktan bir otobüs ile gideceğin yere kadar içli-dışlı olsan, 
gördüğün her insan ile ilgili düşünce barındırsan, 
fikir belirtip beyanat sunsan, 
ilgi göstermekten transparana dönsen, 
akşamın yorgunluğu üstüne çökse ve sağa sola küfürler etsen, 
küçük bir dinlenme molasında dünyalar bulup, 
ufak çocuklar görünce sevgi pıtırcığı olsan, 
sonra eve gidip ailene katılsan, 
erkenden yatmaya söz verdiğin bedenini ödüllendirip bir de üstüne ruhun için yastığa sarılıp uyusan, 
benim için yaptığını varsayarım.

K i P


Keşke bilseydim seni,
o zaman gözlerine bakıp hadi derdim sarılalım, bu fırsat kaçmamalı..
Ve konuşmana bile fırsat vermeden meylederdim bedenine,
birkaç nefesten sonra da kalp atışını göğsümde hissederdim!
İnsanlara göre basite indirgenebilir bu durum
lâkin fevkalâde bir şarkının ritmini tutmak gibi hoşnutluk vericidir.
Onlar bilmezler, ben bilebilirim 

6 Haziran 2019 Perşembe

Sen

Hava mis gibi matem kokuyor burnuma, 
hayâl büsbütün kaplamışken geceyi, 
sanadır bu gelişlerim.

Ne uzunmuş saçların, 
hiç böylesini görmedi gözlerim, 
eşsiz duruyorsun yanımda, 
büyüsüne kapıldığım bu ahenk senin!

Gerçekleşmeyen heveslerimi geçiştirirken içsesimle, 
ayaklarımı büküp, 
sanadır kalışlarım.

gülücüklerine eklenir ipincecik ses tonun , 
kirpiklerine yansır kapanan gözlerinin mutluluğu,
beyazımsı dişlerini gıcırdatarak 
konuşmanı beklediğim bu durak senin!

Yaluy

Uyku yok, 
Düzen yok,
Şuur bencil
Ego tehdit
Huzur ihtimâl, 
Kusur eksiksiz,
Durum karışık
Tutum dengesiz.

Kaygıların esiriyim,
Sanrıların eseri, 
Katık bir ekmek peşindeyim,
Saltık bir hayat benimkisi..

Sene sonu-başı zam bekleyen işçi ümidindeyim.
Bir kaç tereddütten sonrası, ikilem içime işlemiş,
İçim dışıma çıktı, dışım içime kapandı zahir!

Zaman çok yaşlı, yaşı onbinleri geçti,
Azrail ona uğramadıkça, canımızı yakmaya and içmiş,
An olur, yaraları iyileştirdiğini düşündürür masum hâli,
Sonra baskın yapar, azap olur ve yakıp yıkar tüm iyi niyeti..

İnziva, zorla itildiğim bir kuyu gibi,
Burada ne yapacağını bilmeyen toy bir gencim.
Herkes gökkuşağı açarken, koyulttum rengimi,
Ben soğuk diyarın, ejderha beyefendisiyim.

"Her birimiz, acının pay sahipleriyiz.
Üvey değil, hepimiz hak sahipleriyiz.
Atalardan yadigâr aşkın peşindeyiz.
Her mutluluk, içinde küçük bir elveda gizlermiş,
Her elveda, yalnızlığa açılan bir pencere imiş,
Hüznünü yalnız bırakan pencereleri kırman gereksiz,
Aklın başta iken, hükmü başkasına devrettin.
Şimdi say baştan sona, hayatına girip gidenleri" dedi, Derviş

Göz kamaştırıyor inci güzelliği
Kulak kabarttırıyor ipincecik sesi
Bir iki ay sonunda irkilip kendime geldim
Farkettim de, hayatında çok saygıdeğer ikinci kişiliğim

Onsuzluktan imtina ettim,
Onursuzluktan gitti.
Ondokuzuncu yılın zaferi,
On hafta sürmedi.

Benim varlığım en ideâl dost tipi,
Sevgili varlığım kıskanç bir herif,
Görevini icra ederken kursak deldi.
Kısrak devrildi ve hikâye bitti!

Kahve


Gözlerinde memleketi bulduğumu sandım.
Oysa ki
içilmiş kahvenin telvesinden başka bir şey değilmiş
 

İlaç


Bazen, 
gözyaşlarımın kuruması için bir ilaç yapılsın istiyorum.
Şayet bu kadar akıntı beni alır, götürür. 

29 Mayıs 2019 Çarşamba

Varsayma

Hissiyatımın derinliğinde boğuluyorum. Kulaç atmak laf ile kolay, düşüncelerim ve gayretim bu yönde bir işbirliği için fazla şüpheci fakat ben hissediyorum. Beynim ve iradem olmadan sadece kalbim ile seni hissediyorum.  Gözlerime ilişmiş, duygularıma sinmiş, benliğime karışmışsın.
Ben de karıştırmışım, pardon! Tüm bunlar, başından sonuna tamamen hayâlden ibaret, evet hayâl.. Çünkü hayâl kurarken kontrol bende oluyor. Ben de bilinçaltımı rahat ettirebilmek için keyfimin istediği herşeyi aynen yapıyorum. Gerçekliği söz konusu bile değil yaani, çaresizlikten maladaptive oldum, ne yapsaydım? Çaresizlik işte, ama ne çaresizlik.. Gündelik sürgünüm birşeyleri anlamak ve yoluna koymak ile geçiyor. Ya da geçiştiriyorum. Ne farkeder? Hertürlü ilerliyor zaman, umarım aleyhime değildir. Bıkkınlık, haddini bilmeden hükmediyor yalnızlığıma, esen rüzgar; zamanın aleyhime işlediğini fısıldadı az önce, ama dönmen için çabalayacak değilim. Gelsen de olmaz artık, olur olur diyip geçiştirerek kabûllendiremiyorum kendimi, yalanlarım da tükendi, lâkin yine burada, senle kalacağım. Kalıyor oluşum, sürprizleri sevmememden ileri geliyor. Bir başkasına gidip de ne bulacağımı bilememem bu seçeneği seçmeye zorluyor. Hiç kıvırmayacağım, acizliğime kılıf bulmak derdinde değilim bu kez, ayaklarımın üstünde, gelebilecek darbelere hazırlıklıymışım gibi bir görüntü oluşturmak için direniyorum. Önceki darbeleri çabucak sindirivermişim. Ya da yaralarımı sıkıca sarıp, iyileştim diyorumdur. Kim bilir? Ben biliyorum. Ama bu ben ve aklım arasında bir sır olarak kalacak! Çünkü yalancıymışım ben, yalanlara sığınıp da avutuyormuşum kendimi.. Bu kötü bir şey mi? Neye göre? ’ Doğru ’ diye tüm acılarımı yüzüme vuranlar yüzünden bu halde oluşumu akıl edemedi kimse, yargılamak da aciz bir kadına düştü, sevdiğim bir kadına.. ahh be kadın; İnsan; göğe bakarken görür seni, yağmur yağarken hisseder seni, kar yağarken yaşar seni, öylesine alımlısın ki güzelliğinin gölgesinde uyuyakalır newton, kafasına elma da düşse yeltenmez uyanmaya, düşünmez bile elmanın düşüşünü, nedenini, küçük tebessümlerle eşlik eder ipincecik ses tonuna, hissettirdiklerin; onca yıl yaşamış insanların kalplerini boşluğa itiverir. Boş yere geçirilen zamana karşı kin gütmeye meylederler hemen, dümeninde kendileri olduğunu unutup küfrederler gemiye ve yıkarlar limanı, yakarlar denizi, ölüm kolaymışçasına vazgeçerler bir hışımla dünyalık herşeyden. Kıskançlık bürümüş gözlerini, güzelliğini kaldıramıyorlar. Zayıfsın da oysa ki; Biri on saniye baktı mı hemen parlar şıpsevdi gözlerin, ve nereden baksan elli -ellibeş kilo gelirsin. Ama hissettirdiklerin? Ahh o hissettirdiklerin.. Kime anlatsam cezboluyor hemen! Sahi; anlatınca değeri azalır mı anlatılanın? Yoksa -yazar bozuntusunun uydurduğu bir-şey mi bu? Önemsiz gibi duruyor. Fakat oldukça önemli; seni çekemeyen insanlar, önemsiz kılmak için farklı yollardan girişimlerine devam ediyorlar. Ben takıntılı bir bireyim. Bey olmak için çabaladım. Bir bireyin beyi olabilmek, olduktan sonra da sürdürebilmek için taklalar attım. Pişmanım hâlden anlayan bey amca: özellikle de yalnızlıktan korkup yine yalnızlığa sığındığım için.. Ne kadar ironik bir durum olursa olsun içe kapanışın dışa vurumundan başka bir şey değil, ki bu durum kendimi korumayı bilmeyişimin başıma açtığı dertlerden sadece bir tanesi.. Yani bunlardan daha çok var, anlıyor musunuz? Beni düşüneniniz var mı? Acaba ne hisseder diyeniniz var mı? Tuhaf olacak belki ama sizden bir şey isteyeceğim. Hayatımın alelâde bir trigonometrisini yapar mısınız?  Ben anlatayım siz formülleri oluşturun. Sonuçlarına hep birlikte göz gezdirelim, doğrusu çok merak ediyorum. Yazdığım kadar karışık mı durum? Yoksa kuruntulardan mı ibaret herşey? Hayata çocuk olarak gelsek de yaşamak çocuk oyuncağı değildir ya hani, o vakit anlamalıydık dünyanın çetrefilli oyunlarına alet olacağımızı, ama geç kaldık anlamak için, herşeye olduğu gibi.. Aslında anlayışlı biriyimdir fakat anlamama konusunda oldukça dirayetli bir yapıya sahibim. Okuyor musun kadın? Sen gidince aklım da durmadı yanımda, onun için iyi bir seçenek değildim zaten, o da fırsatını bulunca kaçıp gitti.
İnkâr ettim, idare ettim, isyan ettim ve nihayet düzeliyorum. Kalbim “ beyin ” görevini de üstlendi. Biraz fazla oldum. Ancak bu sefer yüzsüzleşeceğim, hem annem de daha iyi; Bir kaç sene öncesine kadar çok ağlardık, gerilen sinirlere tek çıkış yolu olarak görünüyordu ağlamak, başka bir seçenek de yoktu zaten! Ama artık daha durgun geçiyor günler, daha sessiz ve sakin..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak