çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

11 Kasım 2020 Çarşamba

Naçiz


 Masumluktan uzak çocuksu saçmalıklarla geçen günler ve bu günlerin bitmesine
müsade etmeyen yıllanmışlıkla büyük rakamlara tekabül eden verilere sahip olan kimseler ne
zamana kadar yaşayacaklar ? Yakalarından tutup silkmek bir işe yaramıyor olsa
gerek ki onları gören, tanıyan, bilen kimseler var güçleriyle yakalarını
kurtarma gayretine girişiyor. İnsan gibi donanımlı, kapasiteli, varlıkların en
üstünü neden böylesi aşağılık durumlar içine düşüp çevresindekileri de yanına
çekme amacına bürünüyor? Biraz alâkasız olacak lâkin söylemekten geri durmayacağım,
beni neden benimsemiyorlar? Şahsımda gördüğüm, duyduğum pürüzleri de anlık olarak
temizliyorum oysa ki.. Görünmezliğimin son demlerinin sancısı olsa gerek bunlar,
böylesi dile döküp sereserpe savuruyor oluşumun anlaşılır gerekçesi olur biter.
Şuan(ımmh) yaptığım şey, ulaşmam gereken bir yer varmışcasına zamanı en hızlı şekilde
geçirmek.. Hızlandırıp yavaşlatmak elimde olsaydı bunu ruh halime orantılı şekilde
ayarlayıp hayatı daha -çekilir- kılabilecek potansiyeli arayıp bulabilirdim kimsenin
tenezzül etmediği kendimde.. Kütle çekim kuralına süslü cümleler etki edip dahil
olamıyor..
Yine yeniden köşemde pineklemekle meşgulken geçen günleri üçle çarpıp yıpranıyor bedenim,
yaş yirmi beş yolun başını henüz geçmişken nedir derdim? Bırak be! (ben dışındaki)Herkes
ya da birçok kişi köşeyi dönüyor. Ben de köşedeki sokak lambası oluyorum. Herkesi görüp,
izleyip öylece bekliyorum. Günde hayatım, telefonla işim değişti! Bir anda birçok şey
öğrendim ve hepsine adapte olmuştum sıcağı sıcağına, gel ve gör ki aşağılıkların
aşağılara deparlandığı yerde, yüzeyde kalıp göğe bakanlar monoton kabul edilip köşelerine
sinmeleri için zorlanıyorlar. Olsun! Bu zorluğa da göğüs gerer benim naçiz bedenim

30 Mart 2020 Pazartesi

Hayâl Kırıklğı

























Yirmi beşlik çocuk, neden halâ akıllanmıyorsun?
-yüzeceğim- diyerek atladığın her su birikintisinde
boğulma çırpınışların neden ? 
Cesaretinin kırılganlığı neden? 
Nedir yolun yarısında hevesini kıran? 
Cevaplarını bulman gereken yığınla soru biriktirmişsin! 
Günleri bunlar için mi geçirdin? 
Tüm birikimlerin bunlar mı? 
-saçma ve boşluk- Vaktini hacamana değdi mi peki?
Kaybetmediğini söylüyorsun, kazanım sağlayamamak da kaybetmektir! Elde edemediğin
yığınla başarı varken içsesinle pazarlığa girip kendini kandırıyor oluşuna katlanamıyorum.
Büyümen gerekmiyor mu? 
Ne zaman olgunlaşacaksın?
Vakit daralıyor. Hayat, köşeden izlemene çok da müsaade etmeyecektir. Müziğin ritmini tutarmışcasına
bir akıntı bul,bırak kendini.. Her şey olacağına varsın. 
Neden düşünüyorsun? 
Hiçbir olayın akışını değiştiremeyecek ve hiçbir insanı sen kurtaramayacak, etki bile edemeyeceksin!
Nefes alır mısın lütfen!
Artık sakinleşip -daha- rahat olmalısın.

7 Haziran 2019 Cuma

S. J. V.

Yaşarsam eğer
Hiç sırası değil
Önceliğim farklı
Değiştiğimi gör!

Gençliğime aldan
Çocuksu yanımda dinlen
Ruhunu okşayışımda mayış
Olgunluğumda uyuyakal

Akarmış su, bulana kadar yolunu
Ataerkil yapı benimle bozuldu
İradeyi tekelimde topladım
Ferman da benim hüküm de benim!

Kendimden emin konuşmak 
Geçiştirmeden açıklamak
Uzun uzadıya irdelemek
İhtimâl bırakmamak istiyorum

İhtimâl demişken, seçenek değil
Olur ya olmazların olacağı tutar
Otursam kalkamam, ayakta konuşalım
Uykum geldi, gözlerim yaşlı

Çamura bulanmış çamur
Akarı-kokarı çok ve biraz da olsa
Pak çıkma çabası gösterdi karşına
Kıymeti anlaşılmasa da şahit olan var!

6 Haziran 2019 Perşembe

Ben

Ben bu koca şehrin yalnız çocuğuyum! 
Ben ki buralarda ancak nefes alabiliyorum! 
Ben bir de yürür isem tüm şehri dolaşıyorum! 
Ben bazen de ağlamak için köşe bucak kaçıyorum! 
Ben bazen çocuklara boş umutlar vaadeden o baloncu oluyorum! 
Ben bazen insanları aldatan o siyasetçiler gibi oluyorum! 
Ben herkesim aslında, herşeyden biraz biraz barındırıyorum! 
Ben sizi yansıtıyo.. hayır yalan söyledim! içimi dışa vuruyorum! 
Ben kendimle yüzleşecek kadar cesurlaşmış iken, sizi göremiyorum! 
Ben çok da olamadım, hep azınlığa meylettim durdum! 
Ben yine yalan söyledim, çünkü gören olmamıştır durduğumu! 
Ben görmezden gelindim çoğu zaman,ve artık böyle sürsün istiyorum! 
Ben, varım diye haykırmadım hiç.. Hatta yokum! 
Ben yoruldum! Çekilin, bırakın uyumak istiyorum! 
Ben çoktan yitirdim heveslerimi, güneşli günler beklemiyorum! 
Ben çoktan kaybettim, daha neler kaybedebilirim diye düşünüyorum! 

Gecekondu

Huzur bizde;
Amaçsızca oyunlar oynayan çocukların sesi,
sokakta oturan teyzelerin dedikodu fısıltıları,
her gecekondunun bahçesindeki üç-beş ağaçtır.

Gecekondu denirdi ama tipler villa
kış gelince zordu içeriyi ısıtmak,
geçerdi tüm derdin, kestane ve mantarlar kızarırken sobada
güzel olurdu elektrikler gidince korkunç hikâyeler anlatmak

Soba çırpılırken soğuğa sarılırdık,
Ayaklarımız buz keserdi, yine de mutlu sayılırdık
Artık modern olun dediler, medeniyet bize uzak mıydı?
Hoş gösterdiler.. yüksek binalara, üst üste tıkıştık

Şimdi yeşillikler, pamuktan kâğıtlar ile takas ediliyor.
Kalabalıklar ancak beton yığınları ile tatmin oluyor.
Güvercinler konup yuva yapmasın diye çiviler çakılıyor.
Kötülük normalleşmiş, insan kendi kendini yok ediyor.

UÇGUN

Ben aradığım her şeyi bulurum. Kısacık bir şarkı duysam ya da filmden bir kare görsem hemen araştırmaya başlarım ve muhakkak bulurum. Böylesine iddialıyken, hayatımı adayacağım kadını halâ bulamayışımın tanımı yok. Beceriksizlik ya işte..


Yalnızlığı sindirdim/kabullendim de, yalnızlık beni pek benimseyemedi anlaşılan.. Birilerine gitmem, bir şeyler yapmam konusunda sürekli baskı yapıp benden kurtulmaya çalışıyor. Ses çıkarmıyor, göz yumuyor, katlanıyorum. Geçim kolay şey değil.. Beynimin ön üst lobunda harika bir yoğunlaşma var. Uyuşuyorum biraz biraz, el ve ayaklarım kalkmaz halde ve çene kemiklerim olağanüstü gevşemiş durumda, sanırım yeni bir kriz dayandı kapıya, acziyetimin muhtaçlığa dönüşmesinden hiç hoşnut değilim. Hani düğünlerde sazcı bir şeyler mırıldanır, insanlar etrafta telaş ile hazırlıkları tamamlarken bir sandelyede oturup etrafı izleyen biri vardır ya hep, işte o benim. Oynamayı bilmem, insanlardan utanır/çekinirim. Bir embesil gibi kenarda sıkıla sıkıla beklerim. Yıllardır atmaya çalıştığım adımı attım ama sevinemedim. Sevimsizliğim üstümde, tüm günümü geçirdiğim odam ve nefes almak için gittiğim balkon dışında gittiğim bir yer yok. Yalnız kalınca özgürleşeceğime öksüzleşiyorum. Yahu annem hayatta ancak yakın olamıyorum. İlgi alâkayı dışarıdan bekliyorum. Ben elimdekinin kıymetini bilmediğimden kaybediyorum. Ben kıymet bilirim ancak çaresizliğimi dile getiremiyorum. Silkinip dökülemiyorum. Kime anlatsam anlar? Herkes geçiştiriyor. Boşvermeliyim. Babamla vasat bir arkadaşlığımız var. Naber, nasılsından ötesine geçemedik aylardır. Ama bu adam benim babam.. İlk kahramanım olması gerekirken, alkolik olup hayatımın ortasına dikilmiş bir incir ağacı gibi bahçemdeki tüm meyveleri, bitkileri kuruttu.. Yeşilliğim kalmadı, gözüm tebessüme hasret, gönül; sevgi kırıntısı arıyor yaralara rağmen, ve hüzün; sokaklarımı bilfiil işgal edip beni etkisi altına alan duygu hükümdarlığı.. Bazen evdekiler erkenden uyur. O gün öyle uzun olur ki, ve ev yıllardır uğranmayan bir mahsen gibidir. Ailemin aile denebilecek bir tarafı yok. Herkes kendi aleminde. Sadece özel günlerde uzun uzadıya sohbet ettiğimiz, diğer zamanlarda asla ileriye gitmeyen bir muhabbetimiz var. Böyle aile olur mu? Yok zaten! Aile değil bu.. Hâl böyle iken birilerine ihtiyaç duyuyor insan ve ha deyince de sevgili bulunmuyor. Arkadaşlarımsa kendilerine yeni arkadaşlar edinip, ' kırk yılda bir görüşen eski dost ' kalıbına soktular beni/bizi.. Ben bu yolun tekil yolcusuyum anlaşılan, çünkü bir türlü eşleşemedim/benimsenemedim. Afitap bile beni gördüğü günden beri kabullenmenin yolunu arıyor. Bulamamasına şaşırmamak gerek, çünkü uyumlu biri sayılmam, o da uyuşamamıştır. Artık balkonda yatıyorum, çünkü rüzgar esmeye başladı. Bilirsin belki, yalnız bir bedene en iyi gelen şey rüzgardır. Bir insan gibi dokunabilir bedene ve bu bir hayâl de değildir üstelik, bulunmaz fırsatın tadını çıkarıyorum. Seni hayâl ederken soğuğun içindeki sıcağı dahi hissedebiliyorum ama üşümeme mani olamıyorum. Artık hayâllerime bile hükmedemiyorum. Kontrolü böylesine kaybetmişliğim, realitemi de alt üst ediyor. Kırık testiden su içilmez demişler, dizlerini kırıp da yanımda oturamamanı bu deyiş ile tanımlıyorum. Gönlün başkasını zikrederken, bana gelmen oldukça garip olurdu zaten.. Bu devran elbet döner de, döngünün içinde kaybolmaktan korkuyorum. Enzo Ferrari ve Henry Ford; dünyaya farklı bakış açısı ile bakmış iki insan, harika zihinlerini, çalışma azimleriyle birleştirip yaşadıkları dönemin çok çok ötesine geçmişlerdi. Ancak bu iki insanın araba dışındaki ortak noktalarından biri de, ikisinin oğlunun da intihar etmiş olması.. Babaları çalışıp çabalamış, hayatta elde edilebilecek tüm kazanımları elde etmişler. Ve çocuklar amaçsız kalmış, ki' ikiside intihar etmiş, amaçsız kalanlar öyle ya da böyle, bir bir terkediyor dünyayı.. Darısı başıma! Ki ben de göğe yakın bir yükseklikten bırakma hevesindeyim kendimi, etrafımda nefes alan herhangibirinden yediğim darbeler ile kevgire dönüşmüş bedenimin de rahatlamaya ihtiyacı var.

Ama kafamın ruhumu yorduğu kadar yıpranmadı bedenim, bu yüzden yaşım; kemik ile değil beyin hareketlerimle belirlenmeli, belirtilmeli.. Vakit 03.41 ve uyumak istiyorum. Ağırlığı var ama etkisi yok. Yığılıp kalmayı bekleyeceğim.

1 Haziran 2019 Cumartesi

MazoMiza

Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı bu durum ama sana daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Sürekli bir şeylerle oyalanma gereği duyuyorum, beklemek zor, uyumak daha zor. Her şey seni hatırlatıyor, her olaydan sana bir pay çıkarır oldum, şizofreniye bağladım; varlığını yanımda varsayıp seni yaşıyorum haberin olmadan. Başımın dünya yörüngesine ayak uydurmaya çalışmasına bir anlam verememekle birlikte katlanıyorum olabildiğince, bilerek kötüye sevk ediyorum kendimi, çocuklar gibi trip yaptığımı düşünme hemen, sensiz mutlu olmak çok canımı yakıyor. Korkuyorum bir başkası alacak diye yerini,birilerine koşmuyorum. Ancak; kader işte, belli mi olur ne zaman ne yapacağı! Gri bulutlar kaplamış göz kapaklarımı, şimşekler çakıyor zihnimde, her an dökülebilirim gözlerimden damla damla, ve dayanamam bu akıntıya kapılıp giderim.. Kapıldım ve gittim, yirmi yaşında bir gencim ben, genç olduğuma bakmayın babama babalık yapacak kadar büyüğüm aslında. Ailemin her ferdini ellerimle toprağa gömüp yine de dimdik duracak kadar da olgunlaştım. Yaşanmış hiçbir şey boşuna değildir, deyip ders çıkarma içgüdüsü güttüm hep, sonunu tahmin edin! Tabii ki hüsranla sonuçlandı, ne yani bir de ders mi çıkaracaktım? Ben yıllardır varlığımın önemli olmadığı bir hayatı yaşamaya çalışıyorum. Düzgün biri olamadım, bilincindeyim.. Düzelmek için birine ihtiyaç duymak istedim hep, ki ben genelde yalnızdım. Kafamı toplayamadım hiçbir saat, başka bir şey yapma ihtimalini de akıl etmedim. Veryansın etmek kolayıma geldi, kime derdimi anlatma gafletinde bulunsam hep öğüt duyarken buluyorum kendimi, sanki tek tecrübe eden onlar’ da, bir ben hasbelkader yaşıyormuşum gibi, sıkıyor insanlar. Mizantropik bir düşünceyi benimsemiş duygularımın etkisinden çıkamıyorum. Hatta çıkmak istediğimde, diğerleri tarafından geri itiliyorum. Sükût; her zamanki gibi yine tek çıkar yol gibi, ama ben yazmayı tercih ettim, zor da olsa.  Saçlarım oldukça kısa ve biçimsiz duruyor, ancak sakallarım bihayli uzadı. Böyle olunca otobüste kimse oturmuyor yanıma, ışid militanı sanıyorlar sanırım, yüzüme dahi bakmıyorlar. İnsanlara algı operasyonu yapıp kötü insanlar tek tip imiş gibi muamele yaptırıyorlar. Ben ve benim gibiler de damgalanmış oluyor. Ama moda adı altında uzatılınca gayet hoş ve çekici oluyormuş, e ne de olsa sakal erkeğin makyajıdır. Entel heriflerin böylesine iki yüzlü söylevlerine de hemen destek veriyor şakşakçılar, ne kadar içler acısı bir durum.. Ha bir de, yürürken sağa sola sallanıyormuşum. Belki de sırf bu yüzden sevememiştir beni, komik görünüyor sonuçta, olmadı diğmi? bu bahane de yerini bulmadı. Sebepsizce sevmediğini kabullenemiyorum. Kabullenmek istemiyorum. Acizliğimin de bir sınırı var bu kadar yüz veremem, resmen geleceğim adına kumar oynuyorum. Umarım yarın uyanırım, kurduğum hayaller, kurgusunda etkim olmadığı halde yaşadığım şeyler, dinlediğim müzikler, okuduğum-yazdığım şiirler-sözler-kitaplar, aldığım ve verdiğim nefesler, ansızın gelen hüzün ve bazen de gülme isteği.. yani varlığı olan herşey kafamın içinde, gerçekte bir şey olduğu yok! Bazen beynimi kontrol etmeye çalışıp, bir şey düşünmeden bir kaç dakika geçirmeye çalışıyorum. Ömrümden ömür gidiyor sanki; ama yine de bir şeyler düşünüyorken buluyorum kendimi, engel olamıyorum. Eğitim durumumu sormuyor artık insanlar, muhasebeciyim deyince hafif bir tebessümle daha iyi davranmaya odaklanıyorlar. Toplum arasında yer edinmek böyle oluyormuş meğer, mesleğin varsa tamamdır. Adamlık para etmiyor bu devirde, düşüncelerime göre yanlış bir dönemde geldiğimi düşünüyorum dünyaya lâkin ALLAH böyle uygun görmüş ise bu konuda başka bir laf etmem benim yüzsüzlüğüm olur. Öksüzlüğümü gizleyemiyorum son birkaç yıldır. İnsanlar ilgiye duyduğum hasretliği her fırsatta kullanmaya başladılar, ufacık bir tebessüme ısınan kalbimi delik deşik ettiler de uslanmadılar. Korkuyorum! hayatıma yeni giren insanlardan, korkularımla yüzleşmekten de kaçındım hep, olası bir durum halinde küçük düşmek ruhuma ağır gelirdi/gelmiştir de; keşke o da gelseydi. İçi, dışına yansıyacak kadar güzel biriydi. İhtişamı bu dünya için gereğinden fazlaydı, ben de fazlalığı oluverdim. Olmuşla ölmüşe çare yok demiş atalarımız. Ne çaresizlik ama ..

29 Mayıs 2019 Çarşamba

Varsayma

Hissiyatımın derinliğinde boğuluyorum. Kulaç atmak laf ile kolay, düşüncelerim ve gayretim bu yönde bir işbirliği için fazla şüpheci fakat ben hissediyorum. Beynim ve iradem olmadan sadece kalbim ile seni hissediyorum.  Gözlerime ilişmiş, duygularıma sinmiş, benliğime karışmışsın.
Ben de karıştırmışım, pardon! Tüm bunlar, başından sonuna tamamen hayâlden ibaret, evet hayâl.. Çünkü hayâl kurarken kontrol bende oluyor. Ben de bilinçaltımı rahat ettirebilmek için keyfimin istediği herşeyi aynen yapıyorum. Gerçekliği söz konusu bile değil yaani, çaresizlikten maladaptive oldum, ne yapsaydım? Çaresizlik işte, ama ne çaresizlik.. Gündelik sürgünüm birşeyleri anlamak ve yoluna koymak ile geçiyor. Ya da geçiştiriyorum. Ne farkeder? Hertürlü ilerliyor zaman, umarım aleyhime değildir. Bıkkınlık, haddini bilmeden hükmediyor yalnızlığıma, esen rüzgar; zamanın aleyhime işlediğini fısıldadı az önce, ama dönmen için çabalayacak değilim. Gelsen de olmaz artık, olur olur diyip geçiştirerek kabûllendiremiyorum kendimi, yalanlarım da tükendi, lâkin yine burada, senle kalacağım. Kalıyor oluşum, sürprizleri sevmememden ileri geliyor. Bir başkasına gidip de ne bulacağımı bilememem bu seçeneği seçmeye zorluyor. Hiç kıvırmayacağım, acizliğime kılıf bulmak derdinde değilim bu kez, ayaklarımın üstünde, gelebilecek darbelere hazırlıklıymışım gibi bir görüntü oluşturmak için direniyorum. Önceki darbeleri çabucak sindirivermişim. Ya da yaralarımı sıkıca sarıp, iyileştim diyorumdur. Kim bilir? Ben biliyorum. Ama bu ben ve aklım arasında bir sır olarak kalacak! Çünkü yalancıymışım ben, yalanlara sığınıp da avutuyormuşum kendimi.. Bu kötü bir şey mi? Neye göre? ’ Doğru ’ diye tüm acılarımı yüzüme vuranlar yüzünden bu halde oluşumu akıl edemedi kimse, yargılamak da aciz bir kadına düştü, sevdiğim bir kadına.. ahh be kadın; İnsan; göğe bakarken görür seni, yağmur yağarken hisseder seni, kar yağarken yaşar seni, öylesine alımlısın ki güzelliğinin gölgesinde uyuyakalır newton, kafasına elma da düşse yeltenmez uyanmaya, düşünmez bile elmanın düşüşünü, nedenini, küçük tebessümlerle eşlik eder ipincecik ses tonuna, hissettirdiklerin; onca yıl yaşamış insanların kalplerini boşluğa itiverir. Boş yere geçirilen zamana karşı kin gütmeye meylederler hemen, dümeninde kendileri olduğunu unutup küfrederler gemiye ve yıkarlar limanı, yakarlar denizi, ölüm kolaymışçasına vazgeçerler bir hışımla dünyalık herşeyden. Kıskançlık bürümüş gözlerini, güzelliğini kaldıramıyorlar. Zayıfsın da oysa ki; Biri on saniye baktı mı hemen parlar şıpsevdi gözlerin, ve nereden baksan elli -ellibeş kilo gelirsin. Ama hissettirdiklerin? Ahh o hissettirdiklerin.. Kime anlatsam cezboluyor hemen! Sahi; anlatınca değeri azalır mı anlatılanın? Yoksa -yazar bozuntusunun uydurduğu bir-şey mi bu? Önemsiz gibi duruyor. Fakat oldukça önemli; seni çekemeyen insanlar, önemsiz kılmak için farklı yollardan girişimlerine devam ediyorlar. Ben takıntılı bir bireyim. Bey olmak için çabaladım. Bir bireyin beyi olabilmek, olduktan sonra da sürdürebilmek için taklalar attım. Pişmanım hâlden anlayan bey amca: özellikle de yalnızlıktan korkup yine yalnızlığa sığındığım için.. Ne kadar ironik bir durum olursa olsun içe kapanışın dışa vurumundan başka bir şey değil, ki bu durum kendimi korumayı bilmeyişimin başıma açtığı dertlerden sadece bir tanesi.. Yani bunlardan daha çok var, anlıyor musunuz? Beni düşüneniniz var mı? Acaba ne hisseder diyeniniz var mı? Tuhaf olacak belki ama sizden bir şey isteyeceğim. Hayatımın alelâde bir trigonometrisini yapar mısınız?  Ben anlatayım siz formülleri oluşturun. Sonuçlarına hep birlikte göz gezdirelim, doğrusu çok merak ediyorum. Yazdığım kadar karışık mı durum? Yoksa kuruntulardan mı ibaret herşey? Hayata çocuk olarak gelsek de yaşamak çocuk oyuncağı değildir ya hani, o vakit anlamalıydık dünyanın çetrefilli oyunlarına alet olacağımızı, ama geç kaldık anlamak için, herşeye olduğu gibi.. Aslında anlayışlı biriyimdir fakat anlamama konusunda oldukça dirayetli bir yapıya sahibim. Okuyor musun kadın? Sen gidince aklım da durmadı yanımda, onun için iyi bir seçenek değildim zaten, o da fırsatını bulunca kaçıp gitti.
İnkâr ettim, idare ettim, isyan ettim ve nihayet düzeliyorum. Kalbim “ beyin ” görevini de üstlendi. Biraz fazla oldum. Ancak bu sefer yüzsüzleşeceğim, hem annem de daha iyi; Bir kaç sene öncesine kadar çok ağlardık, gerilen sinirlere tek çıkış yolu olarak görünüyordu ağlamak, başka bir seçenek de yoktu zaten! Ama artık daha durgun geçiyor günler, daha sessiz ve sakin..

Munar

Neden pes edemiyorum? Zorla savaşan kim galip gelmiş ki, sonumun hüsran olacağı aşikâr 
iken neden halâ oyuna devam ediyorum? Ben de bilmiyorum. 
Takıntılı oluşum insanları ürkütüyor. Sınır tanımayışımın farklılığını algılayabilen bir
kaç insan da kendilerini bu durumdan sakındırıyor. Nedir bu haliniz? İnsan değilmişim gibi 
davranıyorsunuz. Bazı şeyleri hat safhada yaşıyor olabilirim ama bu beni insan dışı bir varlık yapmaz öyle değil mi? Yüzsüzlüğüm dilden düşmez iken çaresizliğimin göz ardı edilmesi sinirlendiriyor. Elime yüzüme bulaştırdım herşeyi, küçük yaşta aldığım bir karara göre güya sakin bir hayat yaşayıp kalp kırmadan sürdürecektim varlığımı, şuan işler öyle bir hâl aldı ki; kalbini kırdığım insan sayısı iki elin parmaklarını geçti ve içim hiç de hoşnut değil, birilerinin benden nefret ediyor oluşunu bilmek hayattan bir nebze daha soğutuyor/soyutluyor.
Sanırım böyle olmamalıydı. Bu derece batmamalıydım. Bu şekilde aşağılanmamalıydım. Bundan sonra nasıl toparlanacağım? Nasıl bir yol izlemeliyim ? Bu sorulara cevaplar bulmam gerek, çünkü hayat, benim; bitsin! dediğim yerde bitmiyor. Basit saçma bir oyunu kaybetmek bile yıpratıyorken beni kaybedince üzülecek kimsemin olmayışı sadece benim suçum olarak lânse edilmemeli, kasıtlı bir hâl üzere olduğumu varsayıyorum. 
Kezaa bana kalsa o şekildeki bir durum karşısında böyle yapmazdım ama RABBım böylesinin 
daha hayırlı olacağını kaderime yazdığı için bu durumdayım diye düşünmeden edemiyorum. 
Kendimi bir şekilde avutmam gerekiyor. Vicdanen de herhangibir sorunum yok. Hatta 
ve hatta iyi ki de olduğu kanısındayım. Farkındayım olan bitenin ama farkındalık yetmiyor raydan çıkmış bir treni geri rayına koymaya.. İradem heycanlı, iradem iradesiz, isabetsiz bir çok tahminde bulunup beni yüzüstü bırakan bir gafil hatta tam bir cani. Uyumanın unutturduğu o kadar çok şey var ki, durumun tadını çıkarmaktan tanımlama yapmayı unuttum. Uykumu düzene soktum diyebiliriz. Kimi insan bir şeyler yaşadıkça olgunlaşır ya, ben tek başıma iken neyin doğru neyin yanlış olduğunu dahi ayırt edemiyorum. Yalnız kaldıkça alıştım, alıştıkça olgunlaştım. Artık kırk yaşında yaşlılığa hazırlanan biri değil, yetmişine merdiven dayamış ölümle kolkola gezen bir ihtiyarım. Dün Konya'daydım. Bilirsin enine boyuna hızla büyüyen bir şehir.. 
Abazanlar kaşarlara sarılırken, evli çiftler alabilecekleri bir kaç parça ıvırzıvırın peşinde koşarken ben koca şehirde bir başıma dolaştım durdum. İstenmiyor oluşumu iliklerime kadar hissettim ha bir de bazı insanların tuhaf bakışları var tabii. Duygu yoğunluğumun körelttiği 
fikirlerim ve olası bir rahat hayatı zindan vaari bir duruma çevirmişliği var. Bunları hakettiğime şüphem yok lâkin mutlu olanların mutluluğu ne derece hakettiklerini de üzerime vazifeymişçesine sorgulamak isterim pek tabii. İnsanları kıskanıyor değilim, her ne kadar benim yaşımdaki birinin 150.000 tl'lik arabayı sürüyor olması sinirlerimi alt-üst etse de sinirim kıskançlıktan değil adaletsizlikten. Ben iş bulup karnımı doyurayım düşüncesindeyken onun 
kılı dahi kıpırdamadan babası sayesinde lüksiyat içinde yaşaması ortalama her insan gibi benim de zoruma gidiyor. Aşamayacağım bir sinir harbi değil bu durum, bir kaç dakika içinde bırakabiliyorum herşeyi oluruna ama gönül işlerinde hiç bu kadar pratik olamadım. Kimle duygusallığa meyillensem onun bağımlısı oldum. Onsuzluğu düşünemezken yaşamakla imtihan olundum. Ki zaten klişeyi bilirsin; ne istediysem tam tersi oldu. Aynen öyle.. Sıkıldım. Ve önemsizce nefes alıp veren benliğimin derinliğine dönmem gerektiği düşüncesine kapıldım. Dışarıda güneş var, dışarıda hasret var, platonik meşkliğin aşka verdiği zarar var. Buna destek oluyo olmak, planlı bir cinayete yardım ve yataklık etmek gibi ama ben; ne platonikliği, ne sevilmememi ne de yalnızlığı hiç istemedim. Bunlar bana zorla dayatılan şeyler, şayet kabul etmeseydim ailemden biri ölmeyecekti tabii ancak insanlığımın tadına varabilmek, bir şeyler hissedebilmek için kabul ettim. Pişmanlıktan değil ama başka bir karar versem daha iyi olurmuydu acaba diye düşünmeden edemiyorum derken aklıma geliyor; İnsan sadece acısını seçmekte özgürdür. cümlesi, ne kadar yerinde bir cümle, ne kadar yaşanmış, ne kadar olgun bir cümle.. 
Keşke alınacak bir karar ve gidebilecek bir yolum olsaydı. Ah keşkem keşke

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak