güç etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
güç etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Ekim 2020 Cumartesi

Yap-payal

 

Ağırlığı olan şeyler yaşadım son birkaç gündür, oldukça da yoğun hisler içerisindeydim
fakat her nasılsa ağlayamadım. Güç ile alâkalı olduğunu zannetmemekle birlikte, iradesel
bir tutukluk da yaşamadım. Eski ile yeni arası git-geller yaşayan zihnime pranga gerek,
neden yanımda olmuyor/olamıyor kimse? Seçici davranma gayretim sağlam ilişkiler kurmak
isteğimden ileri geliyor ve iyi insanlar da var(gidenler arasında). Neden benimle
kalmıyorlar? Esneyerek yad ettiğim eski günlerin hatırına akıl sağlığım için dua ediyorum. Hava burada daha soğuk hissediliyor.  Yeni bir adımdan sonraki boşluk ne kadar yüzeysel sindirilirse bir o kadar az yıpratıyor. Bu, kayıpken pusuladan yönünü bulmak gibi mucizevi bir deneyim. Başarımla övünüp duracağım. Bak yine doldu gözlerim ancak dökülüp saçılamıyorum. Konular birbirine girmişken girişte bahsettiğim meseleye yeniden değinmek istiyorum. Yalnız kalmak/bırakılmak reva mı? Buna mahkûm oldum, hüküm giydim de haberim mi yok? Neden kimse benimle olmuyor/olmak istemiyor? Acizim birader, birinin dizine yatıp başımı okşamasını isteyecek kadar acizim. Gece yarısına Bir saatten az var. Yatmalıyım, belki sarıldığım yastık yerini canlı bir dişiye devreder.
Hadi herkes mutlu kalsın, tüm hüzünler benim.

7 Haziran 2019 Cuma

Benimse

Onu uyar
Uymasını bekleme
Sessiz ol
Olman gerektiği gibi

Korktuğunu görüyorum
Çok-çok ne olabilir ?
Hislerine kulak ver
Duyduklarını benimse

İkiden fazla seçenek
Seç ve devam et
O hep yanında
İstediğin an ve zaman

Yanlış yap
Farkında ol
Hakim kal
Tahkim et

Pes etme
Yer edin
Güç sağla
İrade kur

Sakin ol
Titremeyi kes
Basit değilsin
Gücünü topla

Devasa kitlelerle
Kelimesiz sohbetler
Terapisel ritüeller
Artık çare değil

Korkmayı seviyorsun
Korkudan besleniyorsun
Korktuğunda mutlusun
Korktuğunda korkusuzsun

Düzen kurdun
Gelişme sağladın
Yukarı çıkıyorsun
Planlar yapmalısın

Şaşırma olanlara
Zamanı geliyor
Hazırlığını tamamla
Geri kalmamalısın

Bize yardım ettin
Bizden biri oldun
Kötü biri değilsin
Birlikte başaracağız

Mutlu Yarınlar

Bakışımın açısı kimine yersiz, kimine yetersiz. Düşüncelerini desteklemediğimden küçük düşürülmek üzere iğneli kelimelerin imrendiren hissiyatını acı ile tatmak keyf veriyor. Lâkin bilmiyorlar..
Beşimde yüzüm gülerdi! Güçlü olmam gereken anlarda küçük düşüyorum. Tütün koysam pipoya, içmek ciğerimden götürür de düşüşüm son bulur mu? Gülücükler yanaklarımı kırıştırmak için misafirliklerini uzatıp sahipliğe geçmiş olmalarının faydası ne ? Tutunuyor olmama seviniyorum. Çabalayışım bir şeylerin olacağına işaret ediyor sanırım, ayırt edemiyorum. Bugün oksijen hüzün yüklenmiş olmalı, nefeslerim ağlamaya sevk ediyor. Serzenişlerimi duyan/gören yok! Neden umursamıyor artık insan, insanı ? Gözardı edilmek te benim kabahatimdir kesin, ALLAH bilir! ? Yahu nasıl beceriyorum bunca beceriksizliğin ortasında böylesi beceriler sunmayı ? Ucu kalınlaşmış kurşun kalem gibi büyük izler bırakıyorum. Bilirsin, okunması güçtür! Ressamın elinde eşsiz güzelliklere aracılık edebilecekken, bırakılmış bir köşede çürümeyi bekliyorum. Nesipten bana kalan pay da bu demek, şükürler olsun.Herkes yaşantısında biraz sallanır, yıkılmamayı nasıl başarıyorlar ? Şahsen ben savruluyorum. E haliyle de çevreme zararlar verebiliyor, hatta bazılarını kovuyorum. Kovduklarım gitsinler de, kalmasını istediklerim de kalamıyor. Her şeyi hak ettiğim için mi elde ettim ki başkalarının edinimlerinin hakkını sorguluyorum diye soruyorum kendime, girdapların ardı arkası kesilmiyor. Doruklarına çıktığım dokuz takıntım var. Dünyanın sembolizasyonundan tut ta, dindeki önemine, kovulanlara yaptığı evsahipliğine kadar bir çok konuda etkileyici rôller üstleniyor.Üstüm, başım uyumsuzluklara bütünlük sağlıyor. Eleştirileri umursamadan yaşamak zor değil. Önceliklerimin farklı oluşunu, hayatta farklı amaçlar güttüğümü anlatmak, kabul ettirmek için uğraşmıyorum. Geçmişten kurtulmam gerekiyor. Her çıkmazda kafamı arkama çevirip neler vardı diye düşünmekten dönen başımın, yorulan beynimin ve yıpranmaktan, yaşanmış olayları farklı kurgulara dahil etmeye çalışan ütopyamın hakkını ödeyemem. Tüm bunlar bana emanet! Onlara sahip çıkmalı, değer verdiğimi hissettirmeliyim. Zerrelerime kadar perişan oluyoruz, bu doğru bir tutum değil! Çeki-düzen de veremiyorum çünkü aşk, fizik bilmeden yaşanmıyor. Bilince de yaşanmıyor ya neyse.. İteni çekeceksin, çekeni iteceksin filan falan, denge kurmazsan yuvarlanır, savrulursun(muş)! Ki- zaten savruluyorum. Yaşarsam eğer, ne yapıp-edip çıkmalıyım bu girdaptan.. Gelen faydanın olmayışını boşver, gördüğüm ve verdiğim zararın haddi hesabı yok. (ne yazık ki yine söyleyeceğim) Bir el olsaydı, en azından ordan çıkarmak için varolsaydı ve sonra gitseydi.. Varsayımlar, yıllardır umutlarıma pranga olmuşlardır. Doğru kişiler, münasip beklentiler ve uygun cümleler.. Asla biraraya getiremediğim muhteşem üçlü :) Beceriksizim demiştim ya, profesyonel olduğum tek konu bu!
Hakkımda ne düşünüyorlar ? Bana karşı ne hissediyorlar ?Bu soruların cevaplarını içsesim aracılığı ile duymayı, ya da kendilerinden işitmeyi isterdim. Kim karşısına oturtup bir şeyler anlatacak kadar cesur ? Ya da hissettirecek kadar güçlü maneviyata sahip ? Ve böyle kimselerin kaçı denk gelir bana ? Hiçbiri! O yüzden susmaya, bir çok şeyi bilmeye çalışıp, daha az konuşup, kafamın dikine gitmeye devam edeceğim. Bana güveneni mahcup etmemeyi, güvenmeyeni de yalancı çıkarmamayı sürdüreceğim! Üstüme düşeni yaparım da tekbaşınalık kötü be! Keşke intihar edebilseydim. Her ne kadar sonsuzluğa hazır olmasam da razı oluşum, bir çok şeyi katlanılır kılabilirdi. Yıprandım, bıktım, özledim,elden bir şey gelmeyince, dil ne kadar debelenip ses tellerimden gelen titreşimlere yön vermeye çalışsa da bir anlam ifade etmiyor. Güneşi olmayan haziran'ın, yüzmeyi bilmeyen balığa verdiği nasihate benziyor yaşantımız. Susma vakti, artık olmayacağım.. 
Mutlu yarınlar kadim dostum.

6 Haziran 2019 Perşembe

UMUTKANLIK


Ne zaman bir muzurluk yapsam annem döverdi, ağlardım. Bu sefer de “sus” derdi, “sesini çıkarma!” bu duruma senelerce mağruz kaldım. Her fırsatta bir öncekinin kopyasını yaşadım sanki, ve seneler sonra kötü bir etki oluşturmuş üzerimde, canım yanarken bile ağlayamaz olmuşum. farkettiğimde çok geç'ti.

Geçen zamanla oluşan kuraklıkta da kalbim kurumuş. Meğer ne büyük ihtiyaçmış ağlamak.. süzülen her damla acısını/sızısını dindirirmiş kalbimin, ansızın gelen hüzüne bile sadece tebessüm edebiliyorum. gözlerim dolsa bile dökülmüyor damlalar, körü körüne bağlandım gülümsemeye; gülüp geçmeye, geçip gitmeye, gidip dönmeye, dönüp bıraktığım gibi bulamamaya alıştım! Zaten insanoğlu alışırmış.. hep olduğu gibi, sahi ne geniş varlıklarız. Herşeye alışıyoruz. Herşeyi sindirebiliyoruz. Yahu bir varlık neden bu kadar kabullenir ki olan biten herşeyi? neden “neden?” diye sorduğunda bile boşvermeyi düşünür? körelmiş duygularımızın sömürüsüne bile alışmışız.. Tam bu durumda özeleştiri yapmak gerekirse;

Seveni sevemedik, kalp kırdık, nankörlükte sınır tanımadık, kısır döngüye alet olup hayata aldandık, ölümü unuttuk, özgürlük safsatasını kallâvice yedik, doğruyu aramak yerine yanlış ile mutlu olduk, zaman çok kıymetli diyip her an'ı boşa harcadık.. Böylesine check edinde çıkıyor pisliğimiz ortaya, meğer başımıza gelen herşeyi haketmişiz. Üstelik tüm bunları yapıp, sonra yaptığımızı unutup, “ben ne yaptım ki?” diyoruz. biz aşağılık varlıklarız. Nankör pislikleriz. Ağlanıcak halimize boşveriyoruz. Mutasyona uğramış gibiyiz; kendimde de görüyorum etkilerini, bu beni çok üzüyor. Bu denli etkilere yol açan tepkilere ait karmaşıklıkları çözemiyoruz. Beceriksizleşmişiz. Atalarımızın yüzkarası torunlarıyız. Kitle halinde katledilen insanlara karşı seyredalmışız. Ama herşeye rağmen yaşıyoruz. Yahu dünyaya gelmek, yaşamak ne garip bir seçim; kararı bizde değil ancak sorumluluğu omuzlarımızda, hataya yer yok, ama iyiye meyil de yok. Arap saçına dönmüş dünya, ucunu bulan çeksin sonuna kadar; Bazen çok yorulduğumu düşünüyorum. Kalbimi, beynimi, bedenimi zaruriyeten yormuşum ahmaklığımdan ötürü, bazen yürümeyi unutuyorum. “Hangi ayağımı önce atacağım?” diye düşünürken düşecek gibi oluyorum. Aylarca evde kaldım, sürekli uyudum ama zerre kadar dinlenemedim. Sanırım bu yorgunluk bedenen değil, zihin ve kalp beni heder ediyor. Varlıkları güzel ancak ızdıraplarının şiddeti her geçen gün artıyor. Güçsüz düşüyorum. Dünyam çok karanlık, güneşin yolladığı onca ışın bana ulaşamadan geri dönüyor.Gri şehirde yaşamak bunu gerektirir; yağmuru sevmeli, düşen her damlaya anlam yüklemelisin. Yükümü paylaşacak, derdime ortak olacak kişiyi de bulamadım birtürlü, Sürekli birine ait olma isteği var. Ama yalnızlıktan da kopamıyorum. Ne zaman ikilemde kalsam yanlış olanı seçiyorum. Dünya çok da yaşanılası biryer olmuyor böyle durumlarda, ben de hayallere sığınıyorum. istediğim herşeyi “benim” yapıyorum orada, başlarda iyi geliyor filan ama herşeye ulaşabiliyo olmak çok sıkıcı, korkarım şimdi hak veriyorum dünyaya; önümüze bir “amaç” koyup, tam ulaştığımız sırada daha ileriye çekmesini daha iyi anlıyorum şimdi. Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı sanırım bu durum ama ona daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Ve bunun yanında birşeylerle oyalanma çabası içerisindeyim, klişe olucak ama; her olaydan ona bir pay çıkarır oldum. Çıkarımlarımın doğruluğundan şüphe duymayın lütfen, yazmak avutuyor kalbimi, ben de teselli olmayı amaçlıyorum.

5 Haziran 2019 Çarşamba

Beş Haziran -Rayiha-

Haykırmak gereksiz,
Hayâl peşinden koşmayı değil 
hak edilmeyi bekler! 
Beklenen hak, 
beklentileri karşılayacak güçte..

Vazgeçmek mi? Sanmıyorum. 
Az giden uza ulaştı ve halâ yoksun.. 
Yoksunluk yeni bir strateji oluşturdu; 
önce dene, sonra zorla olmazsa oluştur.

Kasıtlar, her an değişebilen tutum
Yokluğun, her an hissedilen acı kurusu
Uyku, yoksunluğu en iyi sabote yöntemi
Uğur, getirilmeyince edinilemeyen birikim

Nasıl ifade edeceğim özlemi ? 
Sen bilebilirsin önsezilerin kuvvetlidir. 
Şen ola kalbimin sokakları düğün evi, 
sen kokar konya'nın sokakları anı defteri 

Eski eşyalarımı atabildim mi ki, 
eski düşüncelerimden vazgeçeyim?
Huylu huyundan vazgeçer mi? Geçmedim. 
Gereksiz davranışlarıma bir yenisi eklendi.. 

Öyle gerekiyordu ve yaptım.
Öylece gelsin derken alıştım
Ölmem gerekirken alıştım,
Ölmedim ama bir süre yaşayamadım.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak