yargı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yargı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Şubat 2021 Cumartesi

Vuslat

 


Dünyayı ben kurtarayım başkası gelip yaşasın..
Kaskatı kesilip hayal kırıklarını görmezden gelerek geçip gittiğim sonsuzluğa koşsam mı, yürümeye devam mı etsem bilemedim. Bana kehanette bulun demediler, deprem olduğunda yapma, dur! Demediler. Ateş halihazırda yanıyordu, birkaç çıra ve odun koyuverdim. Onlar izlediler, anlamadılar ki farkında da değillerdi.. Göğe yakın, göçke kızıllığın batan güneşe binaen oluştuğunu bile düşünemediler.. Biliyordum. Hislerimin gerçekliğini, aklımın yönergesiz izlenimlerinin saflığını ve tüm bunların bir irade tarafından kudretle yönlendirildiğini gayet aklıbaşında biri olarak biliyordum. Evreler atlıyor, kapı pencere açıkken oluşan cereyan gibi farkettirmeden tepe taklak edecek gücü ellerimizle teslim edip merhamet bekliyoruz. Beklentilerimiz karşılanacak gibi değil, pek mümkün olmayan insanlığın daimi sürecine katkı verecek oluşum evresine gidebilecek miyiz? Görüyorum, birçokları birim ve taraflardan bağımsız, ahmaklıklarına ve yargısal düşüncelerine rağmen edinimler sağlayıp öylesine bir yol izliyorlar.. Köhne kabilesine üye olmayana ne kötü hüzün, samimiyete üslup takviyesi düzeni bozacağı gibi yüzeyselliği de teşvik edecektir. Kısacası, mükemmeliy-etçi olmak zaman kaybıdır. Bu net! İmkânlar kemer sıkma politikası için teşvik paketleri hazırlayadursun, kendi planımı yapmakta ve uygulamaktaki iradi ısrarım devam edecek ve fakat her şey kötüye giderse diye son bir çağrı, dul kadının oğluna yardım edin!

15 Ocak 2021 Cuma

Alıntılar


 “Hadi gel yıkalım şu Süleymaniye’yi desen, iki kazma kürek, iki de ırgat gerek.. Ancak hadi gel yapalım şunu geri desen, bir Sinan, bir de Süleyman gerek.” diyerek özetleyen Mehmet Akif Ersoy’u samimiyetle anlıyorum. Giriftar yaptığım bu lafzın dokunduğu noktaların hücresel yapılarına ilişme isteğimi üstü kapalı halde ancak böyle yansıtabilirdim ki yansıdığını da düşünüyorum. Dudaklarım patladı, duraklarım yıkıldı, kuraklık sarıp sarmaladı dört yanımdan, kime nereye nasıl kaçacağımı bilemez halde oksijen-karbondioksit takasında yoğunluğa sebep oluyorum. Kuyruk oluşmuş, kilo metreleri aşmış.. Geridekilere göz gezdirip, esinlendiğim hislere misafir olup, egoist pislikleri ispiyonladım. Dedikodunun içeriğine yön vermeye devam edip kazdıkları kuyulara düşenlerden bahsettim, bir kaşık suda boğulanlardan ve geleceğini geçmişte bırakanlardan bahsettim. Her şeyden haberim var? Bunca şeye tanıklık etmek, bazılarında rol üstlenmek neyi farketmemi amaçlıyor? Elbette kendimi yargılamayacağım! Doğru ve yanlış birçok şey yaptım ve bütününde bugünkü ben oluverdim. Bu olmuşluğun geçmişle yargılanmasına katlanmak istemiyorum. Kasıtlı yaptığım bir şey değil yaşamak ve planlamadım bu yalnızlığı ki kitaptan masal anlatmıyorum. Çünkü biliyorum ki, hikaye türevi yazıtlar hurafe dolu yönlendirmelerle doludur. Doğru - yanlışı kendince yorumlayıp okuyana empoze etme amacı güder. Sürüsüne dahil olana ne acı.. tanık olana ne acı..
Alınmasınlar, aklım ancak ve ancak kalbimle sınanacaktır. Salaklık sirayet etmekle kalmıyor ya hani, ilişip giriveriyor tavırlarıma, bakakalıyorum gözlerin sanıp.. Dalıyorum dalgıçlar gibi yüzme dahi bilmeden, meydan okuyorum ölüme ve kestane kızartıyorum tavada, samimiyetini kaybeden ev ahalisine soba lüks geldi. Seni bulamıyorum. Kırgın değilim, küsmeyeceğim de! Lâkin şu geçen vakti  senle yaşamak varken böylesi demler vurarak, kurgusunu tayül edip huzursuzluğumu perçinlemek zerre hoşuma gitmiyor. Kendi kuyumu kazıyorum. Serzenişlerim kimseye ve kimseden ötürü değil, felakete nazır zihne sahibim ne de olsa, üstesinden gelirim değil mi? Her şeye göğüs gerer miyim? Ya boşver bunları aklımdakilerden bahsetmek istiyorum. Doğruyu söylediğimde laf sokmak için çabaladığımı düşünüyorlar, oysa ki önhazırlık bile yapmıyorum. Çok ama çok yalnızım. Tek hissetmek aşağılıkça bir şey.. Bunu okuyorsan, sen öyle olma! (Her ne kadar)Seni bulamıyor, ulaşamıyor, kimsin bilmiyor olsam da.. Bu ayrı bir sorunun konusu, şuan yalnızlıktan dem vurmak ve bundan dertyanmak istiyorum.
Ah. Biraz uzattım sanırım. Beni benden iyi yaşamış, hissetmiş ve aktarmış olan Atilla İlhan’ın da dediği gibi: “ Yalnızım belki, belki ne yapacağımı bilmiyorum. Fakat kötü değilim, sadece yaşamak zorlaşıyor ve birçokları gibi bir dümenini bulamıyorum.”




Bitti.

9 Aralık 2020 Çarşamba

Kumru gibi

 

Ben benken seven olmasa da şimdi, bir gün muhakkak olurmuş - olsun,
olmalı derken belki de oldurulmamış birinin, oluşumunun dahi bilincinde değilken olmuş olabileceğini varsayıp çağırmak doğru mu bilemiyorum. Ne de olsa birçok şeyi bilmiyorum ve bilmeyişime sığınıp oradan yürürüm.. Çene kemiklerimin titreyişini görecek kadar esnemezsem inanç sağlayamıyorum uykumun geldiğine, kuluçka süresini dolduran yumurta gibi her an hayata atılabilmek için kırmam gereken kabuğuma tekme atacak gücü sağlamaya çalışıyorum da sonuç? Hep bi sonuca varmak zorundaymış gibi atılan her adım, çoğu şey yarım kalır aslen farkında mısın ? Off! Her şey boşluğa düşüp kayboluveriyor. Uzaydayız ne de olsa, bir nebze mutluluğun çarpanı hüzün olursa karekökü de araf olur herhalde bilemiyorum matematiğim kötü! Kalakalmak bana mahsus sanki, önceki sakinlerin en uğrak yeriyken şimdilerde it ürümez kervan geçmez hale geldim. Hata demişken bahsetmek istediğim bir mevzu var. Hatalarla yüzleşmişken, dereyi henüz geçmiş hatta kıyıya da çıkmışken çırpınan birini görüp geri döndüğümde, dereyi geçemediğimi sadece bocalayıp durduğumu ve asla da geçemeyeceğimi dile getirip hakaretler hissettirerek çekip gitti. Ne olduğunu anlamadım. Hata, kayıtsız kalınmaması gereken hâl ve hareketler sonucu başvurulan bir bilge gibi bekliyordu ve muhtemeldir ki biliyordu da. Hiçbir şey bir sona sahip değilken, aslında her şey bir başlangıca gebe ve dönüşüm asıl zenginlik iken, neden hatalardan dönüldüğünde kabûl görmüyor? Edebiyatını yapanlara hayranlık duyduğun durumun tanımı olan lafzı icraata geçirmeye gelince nasıl da çekimser kalıyorsun! Uykularım kaçıyor. Yetkim yokken yönetmeye çalışıyor olmak, yıpratmaktan başka bir şey yapıyorsa o da kesinlikle nefret ettirdiğidir. Hemen her şeyi olduğunca ve seni sizinle, kesin ve yargılayıcı bir dille bırakacağım. Kuytu köşelerimdeki matem havasının dağılmasını peteğin üstündeki kaktüs ağacına bağlayıp derin derin aldığım nefesleri birbiri ardına verirken öleceğim aklıma gelmezdi.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak