hayat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hayat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Aralık 2023 Pazar

BUKLELi


 

Kaç kere düştüysem hepsinde kalktım, kalkıyorum diye düşmem bi saçmalık, düşmeyip düşürülmemse canilik.. Hayatın kolay olmasını beklemiyorum da, aradabir de olsa çıkardığı zorluklarla mücadele edemeyişim acizliğimin göstergesi, ansızın gelen tükenmişlik hissine de en büyük destekçi, basit şeylerin kaprisle harmanlanıp ego savaşlarına dönüşmesinin sancısını o da yaşasın istiyorum. İntikam gibi değil de zoraki empati diyelim buna da! Hadi güzel geçsin günlerimcilerin ve Sevgi pıtırcığı olunan o günlerin nasıl da hatıraya dönüştüğünü görüyoruz ve  şaşakalmamak mümkün değil! Bazen sabır sınanıyor, bazen hatada ısrar ediliyor, bazense hata kendin oluveriyorsun ve attığın her adım seni uçuruma biraz daha yaklaştırıyor. Son düşüşümden sonraki belki de ilk  "büyüdüm" lafzını kullandığım zaman dilimi içerisinde intihara sevk edici hadiselerin zuhur etmesi sanki kaderin; sen de hemen gaza geliyorsun canım, ağzına bal çaldık diye havalara uçma kanatların yok yere düşeceksin ve bu canını yakacak haberin yok." demesi gibiydi! Ah be hayat, bir kere de planladığım gibi gitsene, ben de olayları karmakarışıklaştırıyorum. Ben de sadeleştirip yalın bir halde sunum yapabiliyorum. Ben de cilvelerinden esinlenip senaryolar yazıyorum. Her şey plana dahil! Kasten öyle değildim, öncesinde de böyle değildim, yaşadıkça değiştim ve değişikliklerin farkında olduklarımla helalleştim farkında olmadıklarıma da entegre olamamanın vermiş olduğu yetkisizliği kullanıp köşemde kalakaldım. Neydi bu imtihanın bana öğretmek istediği ki öğrenememişliğimden tekrar tekrar aynı sınava tabiiyim? Elbette bilmiyorum. Hem nereden bileceğim. Hüzünlü ancak mağrur ve biraz da durgun bu kalbimle yazıyorum efendi gibi.. 

Bir bukleli öpücükle mutlu olun benim yerime


13 Ocak 2021 Çarşamba

Ne Zormuş Bulmak Seni


 Ne zormuş bulmak seni,
oysa ki bakmadığım köşe,
geçmediğim yol,
sürmediğim iz kalmadı.
Neredesin?
Tahmin etmekte zorlanıyorum.
İhtimaller değerlendirmekle bitmiyor.
Varsayımlar süreci iyileştirmiyor.
Tesadüfler rast gelmiyor.
Sabırsızlık de,
acelecilik de, 
hayat devam ediyor, aldan de
kapıl akıntıya, sürüklen de
zamanı değil, oyalan de
buradayım! Hazırlanıyorum.
Ne zormuş bulmak seni,
üzülüyor gözlerim..
Bir kucaklaşma seramonisi,
bir hasret giderimi,
birkaç tebessümle hoş gel..

19 Aralık 2020 Cumartesi

Yetememek

 

Pektabii ben de her şeyi - herkesi boşverip kendim çalar kendim oynarım
da birisinin beni parmağıyla gösterip "hayattasın!" demesi gerekiyor. Onca
kişinin vermiş olduğu aklı elimin tersiyle itip hissiyatımın peşinden
koşmaya devam edeceğim. Kafamda çatallı yollarla bezenmiş sorular var.
Nereye ulaşmak istediğimi bilmeme rağmen hangi yönden gideceğime
yönelik tahminim, saksıdaki çiçeğin güneşle dansı misali değişkenlik
gösterip, tutarsızlığın ihtişamına parmak bandığı için çekimser kalıyorum.
Halden anlayan insanlara anlatmak gerekir, anlayacaklardır fakat akıl vermelerine izin verme!
Seviyor olmak yetmiyor.
Sadık olmak yetmiyor.
Dürüst olmak yetmiyor.
Düzgün olmak yetmiyor.
Yetinmeyi bilmeyene hangi şartları sağlarsan sağla yetemiyorsun.
Üstü kapalı mı anlatıyorum ki anlaşılamıyorum? Yoksa anlayıp
umursamayanların arasında debeleniyor muyum? Birinin
karşıma geçip duygusal mantığı kurgusal gerçeklikle birlikte
sunacağı yok ve beklentiler başka bahara kalışlarını boynu bükük
şekilde izliyorlar. Bir de okumaz oldun! Oturup düşünmüyorsun da..
Sokaklarda takılıp gezmeceler derken yorulup dinlencelik parklar,
hızla hareket eden kedi birkaç kuş ve dahası.. İyisini biliyor olmak
yaşayamıyor olmayı kötü kılıyor. Kopardığım yaygaraların nerelere
kadar uzandığını ve hangi sonuçlara sebebiyet verdiğini ve
hayatıma ne denli etki ettiğini günbegün yaşıyorum. Ömrüm, bu 
pişmanlığın gölgesinde geçecek gibi gözüküyor. Herneyse,
belirtmek istediğim bir şey var; Bunca 
sabrı harvurup harman
savurmaktansa başka alternatif çözümler üzerine yoğunlaşıp, 
oluşturabiliyor olsaydık zamanı daha verimli kullanıyor ve 
tezelden huzuru tadıyor olabilirdik. 
Çok bilmiyorum, daha az
belki hiçbir şey bilmiyorum. 
Sadece, sorunuma binaen elimi
kolumu bağlayan şartların öznel 
değişimlere ihtiyaç
duyduğunu dile getiriyorum. Umursamaz 
olamıyorum. Bu
amına kodumun düşüncesini kendim yönetip 
yönlendiremiyorum. Ne içine, ne içeriğine karışamıyorum.
Şuan 
bunu yazarken bile..

11 Kasım 2020 Çarşamba

Naçiz


 Masumluktan uzak çocuksu saçmalıklarla geçen günler ve bu günlerin bitmesine
müsade etmeyen yıllanmışlıkla büyük rakamlara tekabül eden verilere sahip olan kimseler ne
zamana kadar yaşayacaklar ? Yakalarından tutup silkmek bir işe yaramıyor olsa
gerek ki onları gören, tanıyan, bilen kimseler var güçleriyle yakalarını
kurtarma gayretine girişiyor. İnsan gibi donanımlı, kapasiteli, varlıkların en
üstünü neden böylesi aşağılık durumlar içine düşüp çevresindekileri de yanına
çekme amacına bürünüyor? Biraz alâkasız olacak lâkin söylemekten geri durmayacağım,
beni neden benimsemiyorlar? Şahsımda gördüğüm, duyduğum pürüzleri de anlık olarak
temizliyorum oysa ki.. Görünmezliğimin son demlerinin sancısı olsa gerek bunlar,
böylesi dile döküp sereserpe savuruyor oluşumun anlaşılır gerekçesi olur biter.
Şuan(ımmh) yaptığım şey, ulaşmam gereken bir yer varmışcasına zamanı en hızlı şekilde
geçirmek.. Hızlandırıp yavaşlatmak elimde olsaydı bunu ruh halime orantılı şekilde
ayarlayıp hayatı daha -çekilir- kılabilecek potansiyeli arayıp bulabilirdim kimsenin
tenezzül etmediği kendimde.. Kütle çekim kuralına süslü cümleler etki edip dahil
olamıyor..
Yine yeniden köşemde pineklemekle meşgulken geçen günleri üçle çarpıp yıpranıyor bedenim,
yaş yirmi beş yolun başını henüz geçmişken nedir derdim? Bırak be! (ben dışındaki)Herkes
ya da birçok kişi köşeyi dönüyor. Ben de köşedeki sokak lambası oluyorum. Herkesi görüp,
izleyip öylece bekliyorum. Günde hayatım, telefonla işim değişti! Bir anda birçok şey
öğrendim ve hepsine adapte olmuştum sıcağı sıcağına, gel ve gör ki aşağılıkların
aşağılara deparlandığı yerde, yüzeyde kalıp göğe bakanlar monoton kabul edilip köşelerine
sinmeleri için zorlanıyorlar. Olsun! Bu zorluğa da göğüs gerer benim naçiz bedenim

1 Ağustos 2020 Cumartesi

BURADAYIM!



Buradayım, ölmedim henüz ve üstüne üstlük mücadelemde yeni tırnaklar ve dişler edindim.
Başka bir hayat yaşamak mümkünmüş başka açılardan, başka bakışlarla.. Herbirinin
keşfine daha bi sabırsızlıkla yaklaşıyorum. Ritmini tuttuğum müzik gibi geliyor
şuan hayat, sanırım yaşamaktan zevk alır oldum. Fakat her şey de yolunda gitmiyor tabi! İlaç vücuduma nüfuz ettiğinden beri hissizleştiğimi düşünüyorken artık doruk noktasına ulaşmış gibi, duygusuz oluverdim. Taş kalpli değilim elbette ancak eskisi gibi coşan bir duygu yoğunluğuna da sahip değilim. Beni böyle de sever misin?

30 Mart 2020 Pazartesi

Hayâl Kırıklğı

























Yirmi beşlik çocuk, neden halâ akıllanmıyorsun?
-yüzeceğim- diyerek atladığın her su birikintisinde
boğulma çırpınışların neden ? 
Cesaretinin kırılganlığı neden? 
Nedir yolun yarısında hevesini kıran? 
Cevaplarını bulman gereken yığınla soru biriktirmişsin! 
Günleri bunlar için mi geçirdin? 
Tüm birikimlerin bunlar mı? 
-saçma ve boşluk- Vaktini hacamana değdi mi peki?
Kaybetmediğini söylüyorsun, kazanım sağlayamamak da kaybetmektir! Elde edemediğin
yığınla başarı varken içsesinle pazarlığa girip kendini kandırıyor oluşuna katlanamıyorum.
Büyümen gerekmiyor mu? 
Ne zaman olgunlaşacaksın?
Vakit daralıyor. Hayat, köşeden izlemene çok da müsaade etmeyecektir. Müziğin ritmini tutarmışcasına
bir akıntı bul,bırak kendini.. Her şey olacağına varsın. 
Neden düşünüyorsun? 
Hiçbir olayın akışını değiştiremeyecek ve hiçbir insanı sen kurtaramayacak, etki bile edemeyeceksin!
Nefes alır mısın lütfen!
Artık sakinleşip -daha- rahat olmalısın.

24 Aralık 2019 Salı

Güncelleme (24.6.15)

Burada olup, bunu okuduğunuz için teşekkür ederim.
Etrafı biraz toparlayıp işleyişi hızlandırmaya karar verdim.
Gereksiz yere saklanmış bazı anılar buldum ve bu kadar yükün
altında ezilmeye gerek yok deyip geçmişi geride bırakmaya karar verdim
ve çaktırmadan birkaç noktayı güçlendirdim.
Sihir mi? 
Yoksa ilim mi? 
Aslında ikisinin karışımı gibi bir şey.
Artık hayatımıza devam edebiliriz.

3 Kasım 2019 Pazar

Düş


















O sana düşmezse sen ona düş.. 
Düş sokağı sakinlerinin en güzel adetlerinden birisi de budur! 
Üzerine düşmeyen vazifeye balıklama atlayıp üstesinden gelerek 
standardı elit seviyesine yükseltip farklı olduğunu anlamayanların 
gözüne sokarak hayatını yaşamaya süratle devam eder. Üstelik sakinlikleri
çıldırtırcasına devam eder ve yaptıklarını marifet olarak görmezler.
Böyle insanlar halâ/hep var! 

7 Haziran 2019 Cuma

Ötedeki Köy

...
Neler söylüyorum ?
Neler yazıyorum ?
Neler yapıyorum ?
Bu ben değilim

Haddimi aştım, aşındırıyorum
Kasveti dağıttım ya da sanıyordum
Varsayımlara zaman sınırı yoktu
Farkıma varamadan yokoluyorum

Kasımda aşkı yaşayanlara imrenip durdum
Herkese benzemek gibi bir gaflette bulundum
Kaderi beklemeksizin aranıp durdum
Hediye edilen hayatım mahvoldu

Yok uğruna geçirdim vakti
Pişmanlık, kazanımıdır geleceğin
Halâ imkân var hataları düzeltmek için
Yine-yeniden buraya, yalnızlığa hoşgeldim

Duygusaldanım/Duygusandalım

Açıldım uzak denizlere, açıldım açılmasına da şimdi ne olacak ? Amaçsızlığım buraları da kuşatacaktır, kaçmak çözüm değildi kabullenmeliydim! Pişmanlık daha şimdiden aşındırmaya başladı kapımı, vira bismillah! 
Biraz tutku, biraz da o uçuk tonu istemem, beni diğer herkesten ayrıştırıyor ama aşırıya kaçıyorum. Koşarcasına gittiğim düzeyli düzensizliklerde eşeysizleştiğimi farketmek, yüzüme tokat gibi çarptı! Kendime geldim! Ama kendimde pek bir şey kalmamış gibiydi. Haketmiyor olsam gerek! Gerçi, ne yaşamak ne de ölmek hak etmeye bakmıyor. Başlangıç halihazırda biliniyor ve sonuç ta belli iken bu olaylar bütününde alacağımız rol bizi değerli kılacak değil mi ? Yalnızlığı sadece kendime borçlu değilimdir herhalde, başka kimseler, hatta ALLAH(c.c.) bile burada pay sahiplerinden biridir. -ki en büyük pay da O(c.c.)'nundur. O(c.c.) "ol!" dediğinde oldurabilecek kudrete sahipken ben halâ yalnızsam, bu durum, O(c.c.)'nun da yalnız olmamı istediğindendir. "Acele giden ecele gider" derlerdi. Bu ızdırap da ne ? Ecel, böylesi derin bir sızı ile mi  gelirmiş hep?! Hani ölüm tüm acıları geçiriyordu!? Nerede kaldı aceleciliğimin önemi ? Canımın sızısına tuz serpiştiriyor soğuk.. Titremekten, horona yeni bir bakış açısı katmış olabilirim. Oluşturmaya çalışırken, oluşturamadıklarını görerek başka oluşumlara dahil olduğunu fark ediyor ya insan, bu savruluşun nereye varacağını da çoğu kişi umursamıyor. Bana ne bu insanlardan ? Benim derdim bana yeter! Ortada bir yanlış varsa ve yaşanmışsa destek olmak gerekmez mi ? Hani desteğim, neredesin ? Ne uzun sürdü be! Ne biteceği var, ne de yeni bir soluk alacağı, süregelen yalnızlığımı toprak gidersin! Ufak diye tabir edemeyeceğim ama anlatırken ufak görünebilecek, yaşarken ise tıbbi olarak, imkânsıza attığım kafanın resmini hayâl ettirebileceğime inanıyorum. Epilepsi'yi yendim! Hastalığı yenmişliğimin yanına küçük bir tebessüm koyup yüzvermeden geçiyordum. -ki geçtim! Bu meydan okumuşluğumu umursayan yok denilecek kadar az, hatta hiçkimse diyebilirim. Ama olsaydı, kıymet bakımından milyonlara denk olacaktı! Ancak, başarmışlığım, birinin övmesinden/farketmesinden daha mutlu ediyor. 
Evet! Hayatımın bu penceresi, güneşli günde yağan yağmur gibi tadına doymak mümkün değil, ancak diğer taraflarda ne eksiklerimin tamamlanışı ne fazlalıklarımın traşlanması mümkün olamıyor. Münkünlük yok iken de ihtimallere yer açılamıyor haliyle.. Hayat, ihtimaller üzerinden yaşanmıyor da, ihtimalleri değerlendirip olabiliter yapıya bürümek maksatlı mesafe katetmek te kıymetli bir tuhaflık oluşturdu içimde, tüm bunları orada(içimde) yaşıyorum. Diğerlerine özenip dışarıya yansıtmam gerekiyor mu ? Yo! Sustuklarımı anlayan biri varlığını hayatıma sokana dek, içimde yaşamaya devam edeceğim.. Son kararım!

Savaşa Hayır!

Nasıl başlayacağız konuşmaya, konuşmadıklarımızla?
Hangi konulardan bahis açıp sirkülasyon sağlayacağız?
Tüm icatların bahanesi hayatı kolaylaştırmaya odaklı
Kült düşünce grupları küfür içerikleri kadar zararlı

Yoldan sapmak, konudan sapıtmakla eşdeğer sayılır mı?
Yordam bilmeyene örf adet tanımlamaları ne anlatır?
Karda kayıp düşen adamın can acısı,
Karanlık sokaktan geçen kadının endişesine oranlı

Entrika senaryoları göz boyamaya odaklı
Enstantaneler gösteriş meraklılarının tatminkârı
Endoplazmik retikulum bir düzen aracı mı ?
En derinlerde bir vantuzum, budur gece yaşantım

Karısı Ölmüş Herifçioğlunun Zaman ile Dansı

Karısı ölmüş bir ihtiyarın zamanla dansı
Yarısı olmayan bir elmanın çürümeme çabası
Dünya hayatı biter mi sürer mi çıkmazı
Dün ne yaptım? 
Bugün ne yapayım?
Yatsam mı? 
Kalksam mı?

Şehirler arası gezintiler de kafamı dağıtamıyor. 
Yorgunluktan sersemlesem de uyuyamaz oldum. 
İnsanlar, hareketlerime anlam vermeye çalışıyor. 
Oysa ki kendi halimde oyalanmaya çalışıyorum. 

Kontrolümü kaybettim dalından kopan yaprak gibi
Rüzgâra hayranım ama iyi görünmüyor akıbetim
Engebeli bir kanyonu oldum dümdüz bir vadinin 
Hepsi klişe, sabır ve dua temalı nasihatlerin
Kendi değerimi düşürüyorum güneş varken görünen ay gibi 
Zararın neresinden döner isem kâr mı görecek gözlerim?
Ya da zaten batmışsın deyip vaz mı geçecek yüreğim?

İltica talebinde bulunup geri dönesim var ülkeme
Yerimi yadırgıyorum, yurdumu özlediğimden
Yeni bir hak iddia edemiyorum, verilmeyeceğinden
Yeniden kalksam da ayağa, tutunamayacağımı bildiğimden
İltica talep ediyorum RABB'm, geri al beni ülkeme!

6 Haziran 2019 Perşembe

itmiş


Artık tüm bitkiler solmak zorunda, kış geliyor.
Günler kısalıyor, güneş daha soğukkanlı davranıyor
Kar yağacak, kayan insanlar ve arabalar göz dolduruyor
Kürekle kül dökülen yollar geride kaldı, ülke modern oluyor
Şu kışa bi alışamadık, insanlar halâ titriyor
Şu kışı bir sevemedik, insanlar yazı isteyip duruyor
Göçün kardeşim, ülkemin her yeri ayrı güzellikleri barındırıyor.
Gözünü aç, göremediğin her şeyden pişmanlık duyacağın günler geliyor
Göğe bak, önce bulutların üzerine çıkman gerekiyor
Görev tamamlandı! Hayata hazır haldesin ve artık yaşama bırakılıyorsun!
Kül olup savrulan sigaranın biri sönmeden diğeri yanıyor
Yürek, yediği tüm darbeleri bir bir savuşturuyor
Ciğeri soğutmamak gerek, eski sevgiliye mesaj atılıyor
Cevabı tekrar tekrar okuyup sigaraya asılıyor
Platonikler her yerde, hep aynı taktik ile hüsrana uğruyor
Tarihin, değiştirmekle uğraşmadığı tekerrürler tekrarlanıyor
Gece otobüsün sessizliğine fısıltılar taciz ediyor
Kendi kendine konuştuğunu gördüm, o ne yapmaya çalışıyor?
Sanırım kendiyle yüzleşmek için ortamın karanlığa gömülmesini bekliyor
Ve belki de retro hayatına ayıramadığı vaktin pişmanlığını yaşıyor
Şişman biri gibi kıskacında gözlerin, herkes acizliğine tanık oluyor
Kısım kısım ayrılmışız, sıkıntının bini bir para etmiyor.
Kıtlıktan çıkmış gibiler insanlar, her ikrama saldırıyor
Kısıtlı zihinleri yönlendirilmeye açık, kandırmak zor olmuyor
Kandırılmak zorundalar, çarkın dönmesi için onlara da ihtiyaç duyuluyor
Çünkü burada herşey topluma göre şekilleniyor
Burada toplumu kazanan herşeyi kazanıyor
Ama bit ve eniği karın doyurma peşinde, bizi umursamıyor  

 

Biryerlerde

Herkes baktığını görür, görmediğini merak eder, merak baş ağrıtır, ağrı bıktırır. Bıkan isyan eder, isyan zavallılığı temsil eder. Hepimiz birer denek isek, kolay gelsin.Kor içimde hiç sönmedi.Koş peşimden kaybetme izimi,Arada biryerlerdeyim.Aralık kalmış kapının köşesinde bekleyenim.Kör kişinin elindeki baston cilası halim.Bakınca görünen köyün yakınlığını ölçenim.Örgütlenip, öncülük edip, savaş ilan edenim.ama sen..Hep günü kurtar, günü kurtar.An oluyo, gün kurtulmuyor.Ah ediyosun derdin azalmıyor.Ar dolu göğüs kafesinde kuş barınmıyor.Az da olsa ümit var yarına, ama düne dönülmüyor.İntihar her an kapımda, onu hissetmeyi seviyorum. İhtimal dahline her an olanak verme durumu bile dünyayı kendine ait varsaydırabilir. Ve; ölüm, hissizliğin doruk noktası varsayımını bana empoze edenler, haksız olmadıklarını her fırsatta yüzüme vurmaktan büyük keyf aldıkları her hallerinden belli! Ve hâl böyle iken, bile bile yanlış olanı yapmak da çok cazip değil.. Keyif alınmıyor hayat şarkısını mırıldanırken ritmini tutturamayınca, kim kime dum duma diyerek terkettiğimiz yalnızlığımızın çaldığı kapıya bile muhtaç kalıyoruz. Zaman aleyhimize işliyor. Ve oldukça da hızlı, çünkü oluşumdan rahatsız. Aslında zaman hep aynı geçiyor. Mesele hissetmek, bazen çok bazen az hissettiğimizden kaynaklanıyor hızlılık yavaşlık.. Daha çok hissetmek için yürüyorum. İnsanların yüzlerine bakarak neler hissedip, neler düşündükleri hakkında fikirler oluşturup kendi özelimde bir gelişim kat etmeye çalışıyorum. Bana faydası konusunda bir fikrim yok. Ama herşeyin de faydalı olmasına gerek yok zaten diğmi?(Evet) İçimden söylediklerimi sesli olarak ifade edenlere karşı nefret fidanlarını gübreliyorum. Günü birlik yapılan bir seyehat gibi azbiraz keyfli ama oldukça da yıpratıcı ve yorucu bir son ile onları karşılıyor olmaktan büyük haz duyacağım. Bulamadığım işin stresinden öylesine bunaldım ki köşebucak illerdeki arkadaşlarım ile irtibata geçip kendimi misafir ettirme gayretindeyim. Ah be hayat, ölüm kapıya gelene kadar seninle mücadele edecek olmak ne de zor.

Klişe Mevduatı (Hayattan silikleşmenin siniri ile yazılmıştır.)



Bir günüm diğerini tutsa hesap sorar(..) 
Bir gün semaya yükselip diğer gün magmaya inmek de neyin nesi efendim?

Böylesi tutarsızlık içindeyken bile olasılık hesabına göre her şeyin bir mümkünâtı vardır. Ancak istisnalar her ne kadar kaideyi bozamasalar da varlıklarını her durumda sürdürme özelliğini taşırlar. Ve ben bir istisnayım. İçeride kötü olup da dışarıya hoş gözükmeyi beceremem. Üstünkörü bir kaç laf ile cezbolan kulaklarım, sesine hasret kaldığından beri duyduklarından hoşnut değil. Ve okumuyosun da kadın! Artık ne yazarsam haberin yok. Halimden hatırımdan, yarınlara bakışımdan ve aldığım nefesten zerre kadar haberin yok. Üşüyorum.. Yağmur da başladı. Her şeyden anlam çıkarmak tam bir saçmalık, ama ihtiyacım var. Malesef ihtiyaçlarımı ben belirlemiyorum. Ne nefes almak istedim, ne de yemek yemeyi; sıkı sıkıya bağlı bir ailem olsaydı şayet, gri bulutlar altında bile baharı yaşardım. Neyse ki baharı sevmiyorum da bu durum ön plâna çıkmıyor. Çıkarımlarım konusunda çok da başarılı değilim, biliyorum. Kıt görüşlüymüşüm meğer, yazmaya başlayınca farkettim ki bir merkezin etrafında dönüp duruyorum. Birileri heva hevesine kapılmışken benim dünyayı kurtaracakmışçasına düşüncelere dalmam, sorumluluk hissetmem, kendimi bir şey sandığımdan değildir umarım. Kalbim sprinter gibi, durdurabilene aşık olsun. hızlandıran da bir aşktı, dengeyi bulmuş olurum. Madem dünya bir yarış sahnesi, benim de kazanımlarım olsun. İşe girip çalışayım en azından, ama çalıştırmıyorlar. Neden? Çünkü hastaymışım. Ya hu hasta olduğum için elimden tutup, hoş görmeniz gerekmez mi? İnsan(lık) kalmamış. Dünyanın bencil düzenine ayak uyduramıyorum. Bu düzen bana ters, bir bana değil elbette, yorgun geldiğini yoksayarak birfiil koşmadan dinlenmene izin vermiyor. Dünyaya yollandığım 'aile' içerisinde bir uhu, pirit, çift taraflı bant hatta japon yapıştırıcısı görevi görüyorum. Ben olmasam şayet annem evi terkeder. Babam biraz daha sapıtır ve babaannem de halamların yanına gider. Yaşım 21 iken sorumluluğumun büyük olması, fatihin ruhuna münhasır olmamı icap etmez mi? Ama öyle bir şey yok! Bu sorumluluğun altında ezildiğim aşikâr, içimdeki girdap beni yutmaya kararlı, ben kararsızım. herşeyin ortasında kalmak gibi bir huy geliştirdim. kesinlikle baş ağrıma sebep de budur. Düşünerek biryere varamıyorum. Laf ile gemimi yüzdüremiyorum. Elim kolum bağlı iken çaresizliğe sığınıyorum. Rüzgâr sarılıyor bedenime, tenime her dokunuşunda biraz daha kuruyup katılaşıyorum. Yeni bir renk, bir hava akımı bulsam hemen karışıp ona bürüneceğim. Bir başıma çok anlamsızım. Anlattıklarımı anlayan da yok. Çözüm için öneri sunan da yok. Umursayan da yok.

Bataklığa düşmüş hissediyorum bedenimi, bunca çırpınışım, yakarışım, feryadım.. Herşey sonuçsuz kalıyor. Bir dal için, tutunabilecek bir dal için öylesi bir arayış içerisine girdim ki; ölüyorum yahu, yaşamanın hissine, birey olarak olgunlaşıp boyut atlamam gerektiğine inanarak(ama hiçbir şey yap(a)mayarak) ölüyorum.

Kayıp


Olmayacak olabilen birçok şey olmuşken
ihtimal dahilindekiler olanaksız,
Sana bu kadar değer veriyorsam
ihtiyacım olduğunda kaçan biri olamazsın,
Tam bu durumda çaba sarfedip sunduğun bahaneler okunaksız,
Ki gitmek istersen tutmam zaten
kul'a kulluk gibi bir durum oluşmasın,
Önce mutluydun sonra afalladın,
oyun mu bu? İki ileri bir geri sallantıdasın,
Merak ediyorum bensiz hayat nasıl ?
Vukûfuna hükmedersen birgün
farkedeceksindir ki şu nasihâttir işin aslı;
Seni seven biri için yol yokuş bile olsa koşar adımla çık
ya da umut verme ümidinle kavrulmasın/savrulmasın. 

Histeri



















Ben kötü biri değilim. 
Sadece sevmeyenim çok.. 
Neden sevilmediğim konusunda da bir fikir sahibi değilim. 
Neyse ki sebepler aleminde yaşıyoruz. Elbette herkesin kendine göre bir bahanesi vardır. 
Senin de vardır.
Kır başını göğsümde uyu istedim! Ama sen ne yaptın? Masal olup umut edilmeyi istedin. 
Uykusuz geçen gecelere ortak olup, ütopyadan bir an olsun gitmedin. 
Kimine göre hiç sevmemiş, 
kimine göre sonradan vazgeçmişsin. 
Fark etmiyor. 
Sonuçta yoksun.
Ve artık olur olmaz seviyorum. Belki de sen hayattasın diyedir. 
Ama emin değilim. 
Engizisyon sistemindeki zorbacılar gibi kendime bir fikri dayatıp da zorla kabûl edecek değilim. 
Yine delikanlılığım tuttu. Bak, gelme üstüme sinirlerim bozuk!
Etekleri zil çalıyor zaman denen varlığın. 
Ensesinde atlı koşturuyor gibi dünü bugün ediyor, bugünü yarın.
Omuz başlarını okşayıp, saçlarını tarayacaktım.
Elini tutup, insanların arasında mutluluk saçacaktık..
Hayâl işte, gerçekleşmese ne olur? 
Hayat işte, şen-şakrak yaşanmasa ne olur?
Beni incittiği günlerde bile yine ona sarılma isteği ile kavrulurdum; tıpkı annem dövdüğünde, 
anne diyerek eteğine tutunup ağlamam gibi.. Bunları ona söyleyemedim çünkü ağızdan kolay 
çıkmıyor heceler lâkin yazarken dur-durak bilmiyorum. Bilgisiz biriyim. Bilinçaltımın çöplüğe 
döndüğü şu günlerde, o çöplükten bulunmuş bir kaç değerli eşya gibi elimde tutup, sıkı sıkıya sarıldığım insanları kaybediyor oluşum üzüntümün temelini oluşturuyor. Sorun bağımlısı biri gibi görünmek/anlaşılmak istemiyorum. Ama; sokaklarımda huzur bulan hüznünü bırakıp da gitti.. Hüzün, sokaklarımı işgâl ederken de bir kurşun sıkan olmadı. Bunu hakettiğimi düşünmüyorum. Ancak; kim, neyi hakediyor ki? (: 
Zihnimin oyunlarına alet olur oldum. O' dışında kimse ile birlikte olmayacağını ilân etmiş iken kalbim, beynim işi inada bindirerek sürekli birileriyle konuşup, bir ilişki oluşturma peşinde koşuyor. 
Koşuyor da değişen bir şey yok, yine yalnız kalıyorum. Çünkü; İlişki başladığı an kurtulma isteği ile bertaraf ediyorum kendimi karşımdakinden, şizofren olduğumu söylemişti eski bir dost.. Şizofren değilim belki ama ruhsal bir bozukluğum olduğundan şüphelenmiyor değilim. An geliyor, yürümeyi unutuyorum. Sağ ayak alışmışlığından işini tam yapıyor da, sol ayak kendini bir türlü bulamadı. İçimin kapanıklığı dışıma yansımadığından hissettiremiyorum kimseye hissettiklerimi, anlamıyorlar da zaten, belki de istemiyorlardır. Her şeye tek başıma göğüs germeye korkarken, geçmişe şöyle bir bakıyorum da; sıkıntılı günlerimi hep tek başıma atlatmışım. Bu demek oluyor ki; yapabiliyor olgunluğum yüklenmeye başlanmış. 
Sevindim, ve sevincimi seninle paylaşmak istedim. 
Kimsem yok ki kime gideyim? 
Bir sana gelebiliyorum. 
Yüzsüzlüğüm bir sende iş yapıyor.

Doğum Günüm


Merhaba, doğduğum gün bugün! 
Güleyim mi ağlıyayım mı bilemedim. 
Mutluluk tek seçenek gibi durabilir hayata gelmiş olmamdan ötürü, 
ancak bu işler o kadar da basit olmuyor maalesef! 
Bilirsiniz..; ben de bu dönemin gençlerinde görülen 'klişe' hâllere mensubum, ben de karamsarım, benim de çok derdim var, ben de salaklığa yatıyorum(bazen uyuyakalıyorum), ben de uyuşuğum(tuvalete zor gidiyorum) benim de odam dağınık ama birşey bulmak istesem elimle koymuş gibi bulurum çünkü elimle koymuşumdur büyük ihtimal, ben de yorgunum hiç dinlenemiyorum, ben de sevilmek istiyorum, ben de sevdim ama sevilmedim, ben de aldatıldım, ben de hep terkediliyorum, ben de şiir yazıyorum, ben de söz yazıyorum, yazarım ben(gülmeyin yahu ciddiyim, wattpad ile yazar olanların yanında ben yazarların yazarıyım), ben de insanları sevmiyorum, ben de marjinalim, benim de umrumda değil kimse, ben de hiçbir amacıma erişemeden, hiçbir hayalimi gerçekleştiremeden yirmiye geldim. Geçmeye devam da edicektir zaman, ama ulaşabileceğimi sanmıyorum. Sandala binip açılmak gerek denize, ya da atlayıp bir arabaya uzun mesafeler katetmek gerek.. Hayat; olduğun yerden dünün tekrarını yaşayarak geçirilecek kadar basit bi uvzu değil, kurgusunda yer aldığımız bir masala dönüştü uzun uzadıya anlatılan.. İbadet için geldiğimiz dünyada fütursuzca zevke daldık. Gece olmadan yatıp sabah erkenden kalkmaya alıştık/alıştırıldık. Sisteme karşı çıkıp kölelikten ayrılmadık. Ayrıştırıldık din, dil, ırk diyerek.. Chech-up yapmamız lâzım kendimize, benliğimize.. Bencillikle olucak şey değil yaşamak, ama bensiz kalan insanlar da mutlu sayılmaz.

Maziden Harekat-iki



Sessiz çığlık misali yankı uyandırdı 
aşıkların ayrılığa yürümesi,
Koşar adımla gidiyorduk sanki 
aşktan mahrum kalmış gibi,
Ayrılsakta bir şey değişmedi 
duygularımız halâ sabi, 
Cenin ete büründü, et kemik tuttu! 
Tekil kişilik doğurganlığı keşfetti,
doğacak olan çocuk bizim. 
Tamam saçmaladım.. 
Haklısın, biz bittik! 
Belki de en trajikomik anıdır hayatın,  
sırtlaması kaybedeni, 
Sihirbazlara taş çıkarttım ve kaybettim seni, 
Sonra hayatımı ateşe verdim geri kazanmak için,
Değişen bir şey olmadı.. Geri dönmedin,
Üstelik başkaları girdi hayatına ve onlardan mutluluk istedin,
Eğleniyor gibiydin fakat sonra durum değişti,
Yapamadın ve ayrıldın.. dolduramadı yerimi, 
Birlikte olduğumuz her anı iyi değerlendirdik, 
Tartışmalarımız oluyordu fakat sonunda gülümsüyordun lûtfedip,
Saatlerce susup özlemle konuşmayı beklerdik..
Şimdi yoksun ve sensiz seni sevmek ölüyken nefes almak gibi,
Geç anladım, artık pişmanlığın esiriyim,
Bir işe yaramasa da dön demek en iyisi, 
dört gözle bekliyorum yolunu, bu da benim tesellim

Bir Avuç

Avuçlarım arasında var olan bir hayat 
ve 
solgun nefesime dayalı bir vücut,
eriyor resmen senin aşkınla..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak