uyku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
uyku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Aralık 2020 Pazar

Farkına var

 

Düzen düzene düzensizlik getiriyor
Küsen küsene küstüğüyle kalıyor
Yeni dünya ile değişen temel içgüdü
Hisler ikinci plana itilmiş figür
Anlıyorum olmayacak eskisi gibi
Farkındayım kasıp kavuran kıyametin
Dalga dalga kuşatıyorlar etrafımı
Dik duruşuma eşlik etmesin yalnızlık
Aşamadığın hendekler dünün marifeti
Attığın birkaç adımla dün bitti
Geriye sarıp başa dönmek umutsuzluk aşılar 
Uykumu geciktirmek adına dön evine
Orta düzeyli yaşa geldiğimi farkettim
Yaşlanıyorum endişesi içimi titretti
Uyku düzinelerce ağırlığıyla bastırıyor 
Zaman, bir türlü olamayışına direniyor
Naçiz yüreğim olamayışınla meşgul
Aciz aklım kol-kulaç uyumunda
Taklit dilime pelesenk pişmanlık 
Takdim edilip öldürülen umutlar
Buradasın seni görüyorum
Kuytuda kalmış gizleniyorsun
Tulumunu giy aktivite yapacağız 
Baltanı da kap belki çatışacağız
Ölmek de var kalmak da
Ölmek var dönmek yok burada
Sıkı tut, savun sahip çık! 
Mücadelenin karşılığını alacaksın
Aşamadığın hendek ardında kaldı
Olmaz yapamam dediklerini yaptın 
Farkına var! Buraya aitsin 
Farkına var! Buraya aitsin

7 Haziran 2019 Cuma

S. J. V.

Yaşarsam eğer
Hiç sırası değil
Önceliğim farklı
Değiştiğimi gör!

Gençliğime aldan
Çocuksu yanımda dinlen
Ruhunu okşayışımda mayış
Olgunluğumda uyuyakal

Akarmış su, bulana kadar yolunu
Ataerkil yapı benimle bozuldu
İradeyi tekelimde topladım
Ferman da benim hüküm de benim!

Kendimden emin konuşmak 
Geçiştirmeden açıklamak
Uzun uzadıya irdelemek
İhtimâl bırakmamak istiyorum

İhtimâl demişken, seçenek değil
Olur ya olmazların olacağı tutar
Otursam kalkamam, ayakta konuşalım
Uykum geldi, gözlerim yaşlı

Çamura bulanmış çamur
Akarı-kokarı çok ve biraz da olsa
Pak çıkma çabası gösterdi karşına
Kıymeti anlaşılmasa da şahit olan var!

6 Haziran 2019 Perşembe

Yaluy

Uyku yok, 
Düzen yok,
Şuur bencil
Ego tehdit
Huzur ihtimâl, 
Kusur eksiksiz,
Durum karışık
Tutum dengesiz.

Kaygıların esiriyim,
Sanrıların eseri, 
Katık bir ekmek peşindeyim,
Saltık bir hayat benimkisi..

Sene sonu-başı zam bekleyen işçi ümidindeyim.
Bir kaç tereddütten sonrası, ikilem içime işlemiş,
İçim dışıma çıktı, dışım içime kapandı zahir!

Zaman çok yaşlı, yaşı onbinleri geçti,
Azrail ona uğramadıkça, canımızı yakmaya and içmiş,
An olur, yaraları iyileştirdiğini düşündürür masum hâli,
Sonra baskın yapar, azap olur ve yakıp yıkar tüm iyi niyeti..

İnziva, zorla itildiğim bir kuyu gibi,
Burada ne yapacağını bilmeyen toy bir gencim.
Herkes gökkuşağı açarken, koyulttum rengimi,
Ben soğuk diyarın, ejderha beyefendisiyim.

"Her birimiz, acının pay sahipleriyiz.
Üvey değil, hepimiz hak sahipleriyiz.
Atalardan yadigâr aşkın peşindeyiz.
Her mutluluk, içinde küçük bir elveda gizlermiş,
Her elveda, yalnızlığa açılan bir pencere imiş,
Hüznünü yalnız bırakan pencereleri kırman gereksiz,
Aklın başta iken, hükmü başkasına devrettin.
Şimdi say baştan sona, hayatına girip gidenleri" dedi, Derviş

Göz kamaştırıyor inci güzelliği
Kulak kabarttırıyor ipincecik sesi
Bir iki ay sonunda irkilip kendime geldim
Farkettim de, hayatında çok saygıdeğer ikinci kişiliğim

Onsuzluktan imtina ettim,
Onursuzluktan gitti.
Ondokuzuncu yılın zaferi,
On hafta sürmedi.

Benim varlığım en ideâl dost tipi,
Sevgili varlığım kıskanç bir herif,
Görevini icra ederken kursak deldi.
Kısrak devrildi ve hikâye bitti!

Alaca

Zor uyuyorum. 
Zor uyanıyorum.
Rüya göremiyorum. 
Hayallerden bıktım. 
Yeniden kötüye gidiyor herşey, 
okumuyorsun da artık, hiiç haberin yok olandan bitenden.. 

Sokaklarımda huzur bulan, 
hüznünü bırakıp da gitti..
küçük tebessümlerle karşıladım bu durumu, 
sonra sordum kendime, düşüp de yerde kalan kim var ki?

Düzen gerekiyor. 
Ama 
düzen sensiz olmuyor.

Düşüncelerimi senden uzak tutmak mümkün değil, 
hayatımı senden uzağa kurmak mümkün değil,

Yüzlerce hücrenin çabasına karşın, 
iradeli bir yapı ile meyletmedin huzuruma,
memleket meselesi oldu. 
Bir kaç adım atıp atmaman,
Bilhassa yapmam gerekenin, 
içime kapanmak olduğunu farkettim.
Tüm olan biteni bir köşeye bırakıp, 
katlanabilmeyi deniyorum. 
Ve yapıyorum da..

Kesesinde aşk taşıyan kanguruya selâm

Seni eskisinden daha fazla istiyor oluşum, 
takıntılı değil, 
bağımlın olduğumu gösteriyor olmalıydı, 
yanlış algıladın, 
yanlışı doğru varsaydın.
Böyle değildin, 
böyle olmamalıydın.
İki ileri bir geri, 
ne yapacağını şaşırdın
Bu yüzden adın, 
tutarsızlık sıfatına tanım olarak yazılı

Yaşanmışlık

Gece 
uyanık kalmak 
her yüreğin 
harcı değildir. 
Özgüvenden 
daha 
çok yaşanmışlık 
gerekti
-rir.

Gece


Bu gelen yar değilse uyku olmalı, 
uğursuz denilen baykuşların ötüşünde kaldı aklım, 
ancak bu kadar umutsuz olabilirdim yarınlara.. 
Saz çalıyor. 
Hüzünlü bir türkünün nakaratını mırıldanıyorum.

5 Haziran 2019 Çarşamba

Beş Haziran -Rayiha-

Haykırmak gereksiz,
Hayâl peşinden koşmayı değil 
hak edilmeyi bekler! 
Beklenen hak, 
beklentileri karşılayacak güçte..

Vazgeçmek mi? Sanmıyorum. 
Az giden uza ulaştı ve halâ yoksun.. 
Yoksunluk yeni bir strateji oluşturdu; 
önce dene, sonra zorla olmazsa oluştur.

Kasıtlar, her an değişebilen tutum
Yokluğun, her an hissedilen acı kurusu
Uyku, yoksunluğu en iyi sabote yöntemi
Uğur, getirilmeyince edinilemeyen birikim

Nasıl ifade edeceğim özlemi ? 
Sen bilebilirsin önsezilerin kuvvetlidir. 
Şen ola kalbimin sokakları düğün evi, 
sen kokar konya'nın sokakları anı defteri 

Eski eşyalarımı atabildim mi ki, 
eski düşüncelerimden vazgeçeyim?
Huylu huyundan vazgeçer mi? Geçmedim. 
Gereksiz davranışlarıma bir yenisi eklendi.. 

Öyle gerekiyordu ve yaptım.
Öylece gelsin derken alıştım
Ölmem gerekirken alıştım,
Ölmedim ama bir süre yaşayamadım.

29 Mayıs 2019 Çarşamba

Munar

Neden pes edemiyorum? Zorla savaşan kim galip gelmiş ki, sonumun hüsran olacağı aşikâr 
iken neden halâ oyuna devam ediyorum? Ben de bilmiyorum. 
Takıntılı oluşum insanları ürkütüyor. Sınır tanımayışımın farklılığını algılayabilen bir
kaç insan da kendilerini bu durumdan sakındırıyor. Nedir bu haliniz? İnsan değilmişim gibi 
davranıyorsunuz. Bazı şeyleri hat safhada yaşıyor olabilirim ama bu beni insan dışı bir varlık yapmaz öyle değil mi? Yüzsüzlüğüm dilden düşmez iken çaresizliğimin göz ardı edilmesi sinirlendiriyor. Elime yüzüme bulaştırdım herşeyi, küçük yaşta aldığım bir karara göre güya sakin bir hayat yaşayıp kalp kırmadan sürdürecektim varlığımı, şuan işler öyle bir hâl aldı ki; kalbini kırdığım insan sayısı iki elin parmaklarını geçti ve içim hiç de hoşnut değil, birilerinin benden nefret ediyor oluşunu bilmek hayattan bir nebze daha soğutuyor/soyutluyor.
Sanırım böyle olmamalıydı. Bu derece batmamalıydım. Bu şekilde aşağılanmamalıydım. Bundan sonra nasıl toparlanacağım? Nasıl bir yol izlemeliyim ? Bu sorulara cevaplar bulmam gerek, çünkü hayat, benim; bitsin! dediğim yerde bitmiyor. Basit saçma bir oyunu kaybetmek bile yıpratıyorken beni kaybedince üzülecek kimsemin olmayışı sadece benim suçum olarak lânse edilmemeli, kasıtlı bir hâl üzere olduğumu varsayıyorum. 
Kezaa bana kalsa o şekildeki bir durum karşısında böyle yapmazdım ama RABBım böylesinin 
daha hayırlı olacağını kaderime yazdığı için bu durumdayım diye düşünmeden edemiyorum. 
Kendimi bir şekilde avutmam gerekiyor. Vicdanen de herhangibir sorunum yok. Hatta 
ve hatta iyi ki de olduğu kanısındayım. Farkındayım olan bitenin ama farkındalık yetmiyor raydan çıkmış bir treni geri rayına koymaya.. İradem heycanlı, iradem iradesiz, isabetsiz bir çok tahminde bulunup beni yüzüstü bırakan bir gafil hatta tam bir cani. Uyumanın unutturduğu o kadar çok şey var ki, durumun tadını çıkarmaktan tanımlama yapmayı unuttum. Uykumu düzene soktum diyebiliriz. Kimi insan bir şeyler yaşadıkça olgunlaşır ya, ben tek başıma iken neyin doğru neyin yanlış olduğunu dahi ayırt edemiyorum. Yalnız kaldıkça alıştım, alıştıkça olgunlaştım. Artık kırk yaşında yaşlılığa hazırlanan biri değil, yetmişine merdiven dayamış ölümle kolkola gezen bir ihtiyarım. Dün Konya'daydım. Bilirsin enine boyuna hızla büyüyen bir şehir.. 
Abazanlar kaşarlara sarılırken, evli çiftler alabilecekleri bir kaç parça ıvırzıvırın peşinde koşarken ben koca şehirde bir başıma dolaştım durdum. İstenmiyor oluşumu iliklerime kadar hissettim ha bir de bazı insanların tuhaf bakışları var tabii. Duygu yoğunluğumun körelttiği 
fikirlerim ve olası bir rahat hayatı zindan vaari bir duruma çevirmişliği var. Bunları hakettiğime şüphem yok lâkin mutlu olanların mutluluğu ne derece hakettiklerini de üzerime vazifeymişçesine sorgulamak isterim pek tabii. İnsanları kıskanıyor değilim, her ne kadar benim yaşımdaki birinin 150.000 tl'lik arabayı sürüyor olması sinirlerimi alt-üst etse de sinirim kıskançlıktan değil adaletsizlikten. Ben iş bulup karnımı doyurayım düşüncesindeyken onun 
kılı dahi kıpırdamadan babası sayesinde lüksiyat içinde yaşaması ortalama her insan gibi benim de zoruma gidiyor. Aşamayacağım bir sinir harbi değil bu durum, bir kaç dakika içinde bırakabiliyorum herşeyi oluruna ama gönül işlerinde hiç bu kadar pratik olamadım. Kimle duygusallığa meyillensem onun bağımlısı oldum. Onsuzluğu düşünemezken yaşamakla imtihan olundum. Ki zaten klişeyi bilirsin; ne istediysem tam tersi oldu. Aynen öyle.. Sıkıldım. Ve önemsizce nefes alıp veren benliğimin derinliğine dönmem gerektiği düşüncesine kapıldım. Dışarıda güneş var, dışarıda hasret var, platonik meşkliğin aşka verdiği zarar var. Buna destek oluyo olmak, planlı bir cinayete yardım ve yataklık etmek gibi ama ben; ne platonikliği, ne sevilmememi ne de yalnızlığı hiç istemedim. Bunlar bana zorla dayatılan şeyler, şayet kabul etmeseydim ailemden biri ölmeyecekti tabii ancak insanlığımın tadına varabilmek, bir şeyler hissedebilmek için kabul ettim. Pişmanlıktan değil ama başka bir karar versem daha iyi olurmuydu acaba diye düşünmeden edemiyorum derken aklıma geliyor; İnsan sadece acısını seçmekte özgürdür. cümlesi, ne kadar yerinde bir cümle, ne kadar yaşanmış, ne kadar olgun bir cümle.. 
Keşke alınacak bir karar ve gidebilecek bir yolum olsaydı. Ah keşkem keşke

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak