hüzün etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hüzün etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Aralık 2023 Pazar

BUKLELi


 

Kaç kere düştüysem hepsinde kalktım, kalkıyorum diye düşmem bi saçmalık, düşmeyip düşürülmemse canilik.. Hayatın kolay olmasını beklemiyorum da, aradabir de olsa çıkardığı zorluklarla mücadele edemeyişim acizliğimin göstergesi, ansızın gelen tükenmişlik hissine de en büyük destekçi, basit şeylerin kaprisle harmanlanıp ego savaşlarına dönüşmesinin sancısını o da yaşasın istiyorum. İntikam gibi değil de zoraki empati diyelim buna da! Hadi güzel geçsin günlerimcilerin ve Sevgi pıtırcığı olunan o günlerin nasıl da hatıraya dönüştüğünü görüyoruz ve  şaşakalmamak mümkün değil! Bazen sabır sınanıyor, bazen hatada ısrar ediliyor, bazense hata kendin oluveriyorsun ve attığın her adım seni uçuruma biraz daha yaklaştırıyor. Son düşüşümden sonraki belki de ilk  "büyüdüm" lafzını kullandığım zaman dilimi içerisinde intihara sevk edici hadiselerin zuhur etmesi sanki kaderin; sen de hemen gaza geliyorsun canım, ağzına bal çaldık diye havalara uçma kanatların yok yere düşeceksin ve bu canını yakacak haberin yok." demesi gibiydi! Ah be hayat, bir kere de planladığım gibi gitsene, ben de olayları karmakarışıklaştırıyorum. Ben de sadeleştirip yalın bir halde sunum yapabiliyorum. Ben de cilvelerinden esinlenip senaryolar yazıyorum. Her şey plana dahil! Kasten öyle değildim, öncesinde de böyle değildim, yaşadıkça değiştim ve değişikliklerin farkında olduklarımla helalleştim farkında olmadıklarıma da entegre olamamanın vermiş olduğu yetkisizliği kullanıp köşemde kalakaldım. Neydi bu imtihanın bana öğretmek istediği ki öğrenememişliğimden tekrar tekrar aynı sınava tabiiyim? Elbette bilmiyorum. Hem nereden bileceğim. Hüzünlü ancak mağrur ve biraz da durgun bu kalbimle yazıyorum efendi gibi.. 

Bir bukleli öpücükle mutlu olun benim yerime


7 Haziran 2019 Cuma

K O N Y A

Konya hür kuşun hapis yeri, 
yüzeysel istismar kalbe meyletti!

Konya duygudan bihaber, 
karşılık beklerken terk etti!

Konya hastalıklı bir mikrop türevi, 
kür oluşturup iyileşmeliyim!

Konya tam bir hüzün şehri, 
yurt edinip damla damla dökülmeliyim!

Vaveyla

Kuytularımda hüzün saklı sar onları
Kusurlarım göz yığını, yık onları
Kuruntularım paranoya, tut ellerimi
Dudaklarını gezdir tenimde 
Kurumuş bozkırı sular gibi

Meyus buhranında çare vaveyla
Merhume duyguların sirayete zorlanıyor evhamca
Perdebîrun iken derya olsa deniz karşımda kim vuku bulacak?
Feveranlıklar olsa da haddizâtında sarfınazar

Ben ki hayatına zenbille angaje edildim
Hemen akabinde ise abesle iştigal
Senaryo değil hisler, cisimler betik
Fevkalâde tekilliğim eşsiz bir argüman
Ben ki bu yaşama Wabi Sabi, 
Yalnızım, yalınlaşıcam
Ben hep bu günlerdeyim, 
Kalıyorum, kaldım da

Gidiyorlar

Hüzün dağlarımın mağaraları,
yüzen kayığımın her bir tahtası,
güzel günlerimin ortakçıları,
gülen yüzümün her bir hücre yapısı bu insanlar, 
gidiyorlar.

İşte onlar.. 
gidiyorlar!
Elleri ceplerinde, yüzlerini dökmüş
gidiyorlar!
Ölüm yakın deyip,
gönül kuşu uçtu deyip, 
kuşkularına yenilip 
gidiyorlar!
üzülüyorum, arkalarına bile bakmadan 
gidiyorlar!

6 Haziran 2019 Perşembe

-Öylesine- Serzeniş

Huzurdan kovulanın diyarında mutluluk da nedir ?
Cenin iken kimse, "güzellikler yaşayacaksın" garantisi vermedi
Lâkin varlık, hüzün prangaları takıp beklemeyi sindiremedi
Boş dolmadı, dolu boşalmadı. Sabır, kinci bir tutuma meyletti 

Sakın herşeyi kendinden, zararı olabilir
Sancı geçer bir gün ama etkisi sürebilir
Sakin ol, ölecek değilsin
Sanki bir prensessin ve öptüğümde düzeleceksin!

Beş akıncı sancak taşır ben de sözeri
Bir rüya görür gözler, sen ise etki sebebi
Bir müddet durdu saatler, o an seninleydim
Bırak allasen, yanımda gülücükler saçan sendin

"Hoşgeldin". Stop!
"Sohbet, muhabbet" Stop!
"İçten yapılan gülüşler" Stop!
"Sonra bir durgunluk" Stop!
"Sıkıldın ve gittin" Stop!

Gittin diye dönmeyecek misin?
Bitti diye devam etmeyecek mi?
Sevmiyor olman neyi değiştirir?
Sevimsizliğim aşıyor haddini..

Kendine gel! Dünya bile dönüyor.
Kendine gelmen gerek zaman daralıyor.
Kendine gelip de beni bulamamandan korkuyorum.
Kendine geldiğin gün bana dönmeni umut ediyorum.

Alaca

Zor uyuyorum. 
Zor uyanıyorum.
Rüya göremiyorum. 
Hayallerden bıktım. 
Yeniden kötüye gidiyor herşey, 
okumuyorsun da artık, hiiç haberin yok olandan bitenden.. 

Sokaklarımda huzur bulan, 
hüznünü bırakıp da gitti..
küçük tebessümlerle karşıladım bu durumu, 
sonra sordum kendime, düşüp de yerde kalan kim var ki?

Düzen gerekiyor. 
Ama 
düzen sensiz olmuyor.

Düşüncelerimi senden uzak tutmak mümkün değil, 
hayatımı senden uzağa kurmak mümkün değil,

Yüzlerce hücrenin çabasına karşın, 
iradeli bir yapı ile meyletmedin huzuruma,
memleket meselesi oldu. 
Bir kaç adım atıp atmaman,
Bilhassa yapmam gerekenin, 
içime kapanmak olduğunu farkettim.
Tüm olan biteni bir köşeye bırakıp, 
katlanabilmeyi deniyorum. 
Ve yapıyorum da..

Kesesinde aşk taşıyan kanguruya selâm

Seni eskisinden daha fazla istiyor oluşum, 
takıntılı değil, 
bağımlın olduğumu gösteriyor olmalıydı, 
yanlış algıladın, 
yanlışı doğru varsaydın.
Böyle değildin, 
böyle olmamalıydın.
İki ileri bir geri, 
ne yapacağını şaşırdın
Bu yüzden adın, 
tutarsızlık sıfatına tanım olarak yazılı

-dengerilik

Aklım; peltek dünya üzerinde hüzün güder üç gün öncesinden,
hassas kantarım; Ufacık darbe bile döndürüyor üç gün öncesine,
ağzımla kuş tutsam da nafile, altı gün gerideyim dünyaya göre;
Hüsrana uğramamak niyetindeyim, hırsım gayretime denk,
beklentilerim aşmış haddini, eşitleneceğimiz güne odaklanmış köşesinde,
onca saatlik taklitten sonra ölüm de çıkardı listesinden,
kurtulacakken dünyadan, kördüğüm oluverdim isteyerek,
baş dedeftif sherlock olsa bile çözmeye gücü yetmez.

Cihan-ı Hükümran


Gün aydı, güneş doğuyor. İşgâl sona erdi. Hüzün neferleri çekiliyor sokaklarımdan.. Kaybedecekler demiştim, kaçacaklar demiştim..Bu şehir benim, onlara bırakmam demiştim.. Konuşurken ne güzelim, yaşananları hayâl ile harmanlayıp dile getirebiliyorum. Susunca ne kötüyüm, hemen düşer yüzüm dökülür parça parça, kim bilir hangi duygu harbinde nasıl bir savaş veriyorum. İnsanlar fark etmiyor bunları, ben de anlatmıyorum. Şayet ne zaman bahsetmeye tenezzül edecek olsam akıl vermeye başlıyorlar. Hayat benim iken rotasını onlar çizmek istiyor. Ya beni olabilecek durumlara karşı uyarıp düşmemi istemiyorlar ya da düşersem kalkamayacağımdan korkuyorlar.

Yapmacık endişe içerisindeler, yaka paça dövesim gelmiyor değil ama kimseyle uğraşacak halim yok. İç sesime kulak verdim; Kır başını da otur hele diyip başladı nasihatlere.. "Yar dediğin avucunda tuttuğun kuş gibidir; Fazla sıkarsan ölür. Gevşek tutarsan kaçar, dengeyi bulacaksın. Yoksa bir başına ölür gidersin. Annen henüz hayatta iken kıymetli olduğunu hissettir. Yarın bir gün ölür ise dizlerini çok döversin. İkidebir ölümden bahis açıyor oluşumu umursama, en kötüsünü düşündürüp gözünü korkutmaya çalışıyorum. Aklını başına al, sevilmesen de sevdiğinin yanında ol!" dedi. Tam bu sırada, "Yıldızları izlemek göğe yükselmekle eşdeğerse, onu özlemek de yan yana olmaya eşdeğerdir." Düşüncesi belirdi zihnimde, çünkü; Ancak böyle ilişebilirim yanına ve hissedebilirim nefesini.. Ses tonu halâ kulağımda yankılanıyor.(Belirtmem gerek ki; sesi de hastalık gibi ipincedir ve insanın içine, en küçük sinir hücrelerine etki ediyor. Zamanla daha fazlasını istiyorsun. Hep konuşsun hiç susmasın filan, bu; aslında hastalık, hatta tam manâsı ile bağımlılık olsa da gönül rahatlığı ile razı oluyorsun. Böylesi hastalığa can feda der gibi koşarak gidiveriyorsun. Diğerleri kabûl etmezler hatta buna kendisi de dahil ama o bir insandan çok daha farklı, basit değil, kalıplaşmış değil, olabildiğince özgün ve o) Sustuğunda korkuyorum.(Endişemin gayesi, çaresizliğe karşı önlem almam gerektiğini fark ettirmek. Çünkü;) Konuşması, mücadele ettiği anlamına geliyor. Bu yüzden, kavga bile yapsak susmak istemezdim.. (Bazen de meyveler uzatırdı avuçlarında, yemiş kadar olurdum.) Sonra bir gün içine kapandı, önce çekip gitti, sonra arkadaş olmak istedi, kırk yılda bir görüşen eski dost olmaya bile çalıştı, sonuç alamadıkça farklı şeyler denedi, hep çabaladı. Oysa ki bilmiyordu tutunca bırakamadığımı, sevince vazgeçemediğimi.. Ben bile benim elimde değil iken böylesi duygu yoğunluğunda kontrolü nasıl sağlayayım? Sağlayamadım da zaten, çekildim bir köşeye ve olan biteni izledim. Onca gün geçti ama ben halâ bendimi yenemedim. Böyle olaylar kişiyi daha sakin biri yapıyor. Ve insanlar bunu olgunluk diye adlandırıyor, ama bu durum beni onsuz bıraktı. Lâkin bir gün, çiçekli ayakkabısı ve papatyalı eşarbı ile belirivermişti karşımda, şaşkınlığımı üzerimden atmaya yeltenemeden sarılmıştı. Bir kaç saniye, belki biraz daha uzun sürdü.. İki yaka olup bir araya gelmiştik geçmişteki tüm olumsuzluklara karşın, yapabildik, ne tuhaf; Ruh haline söz geçmiyor, kurulan hayaller birbiri ile bağdaşmıyor.. Aramızda bi bağ var ama ne olduğu konusunda fikrim yok. Kör gönülle dans olmazmış, özünü bilmeden söze kanılmazmış, gündüzü yaşamayanın hikayesinde gece güneş açarmış, yani bu ne demek? Umudunu kaybetmeyeceksin! Bak; okuyormuş yazdıklarımı, olumsuzluklara siper olmak ile görevli gövdemin üstünde taşıdığı başım göğe erdi. Gök ellerimde belirdi. Sevincim dağlar aştı, yılların hasreti sona erdi. Benekli yüzünde hayat bulan tebessüm bile hayatı boşverip onunla kalmak isterdi. O böylesine cezbedici iken ondan kopabilmek kimin haddi ? Ah be kadın, keşke dönebilseydik geçmişe, ya da gelebilseydin gelecekten.. Mevsim yaz fakat sonbahar uygun olurdu yaşananlara, neyse ki seçemiyoruz. Biz başımıza gelene katlanmak ile görevli varlıklarız. Dönen dünyada sabit kalanlarız.

D İ P Not: Mutluluğumu yansıtmamı istedin; Böyle bir fırsat dayatılıyo iken zihnime, kabûl etmemem münkün mü ? Sanırım yine kızacaksın eskiden olduğu gibi, ama konu "mutluluk" olunca seni anlatmaktan başka bir şey gelmedi aklıma, benim mutluluğum bu! Ki biz(kalbim ve ben) geleceğin güne odaklandık, ne yapalım yani? Gidecek bir yerimiz yok!(olsaydı gider miydim sence?) Tek sığınaksın, bu yüzden her fırsatta sana geliyoruz.(mazur gör)

Gece


Bu gelen yar değilse uyku olmalı, 
uğursuz denilen baykuşların ötüşünde kaldı aklım, 
ancak bu kadar umutsuz olabilirdim yarınlara.. 
Saz çalıyor. 
Hüzünlü bir türkünün nakaratını mırıldanıyorum.

Histeri



















Ben kötü biri değilim. 
Sadece sevmeyenim çok.. 
Neden sevilmediğim konusunda da bir fikir sahibi değilim. 
Neyse ki sebepler aleminde yaşıyoruz. Elbette herkesin kendine göre bir bahanesi vardır. 
Senin de vardır.
Kır başını göğsümde uyu istedim! Ama sen ne yaptın? Masal olup umut edilmeyi istedin. 
Uykusuz geçen gecelere ortak olup, ütopyadan bir an olsun gitmedin. 
Kimine göre hiç sevmemiş, 
kimine göre sonradan vazgeçmişsin. 
Fark etmiyor. 
Sonuçta yoksun.
Ve artık olur olmaz seviyorum. Belki de sen hayattasın diyedir. 
Ama emin değilim. 
Engizisyon sistemindeki zorbacılar gibi kendime bir fikri dayatıp da zorla kabûl edecek değilim. 
Yine delikanlılığım tuttu. Bak, gelme üstüme sinirlerim bozuk!
Etekleri zil çalıyor zaman denen varlığın. 
Ensesinde atlı koşturuyor gibi dünü bugün ediyor, bugünü yarın.
Omuz başlarını okşayıp, saçlarını tarayacaktım.
Elini tutup, insanların arasında mutluluk saçacaktık..
Hayâl işte, gerçekleşmese ne olur? 
Hayat işte, şen-şakrak yaşanmasa ne olur?
Beni incittiği günlerde bile yine ona sarılma isteği ile kavrulurdum; tıpkı annem dövdüğünde, 
anne diyerek eteğine tutunup ağlamam gibi.. Bunları ona söyleyemedim çünkü ağızdan kolay 
çıkmıyor heceler lâkin yazarken dur-durak bilmiyorum. Bilgisiz biriyim. Bilinçaltımın çöplüğe 
döndüğü şu günlerde, o çöplükten bulunmuş bir kaç değerli eşya gibi elimde tutup, sıkı sıkıya sarıldığım insanları kaybediyor oluşum üzüntümün temelini oluşturuyor. Sorun bağımlısı biri gibi görünmek/anlaşılmak istemiyorum. Ama; sokaklarımda huzur bulan hüznünü bırakıp da gitti.. Hüzün, sokaklarımı işgâl ederken de bir kurşun sıkan olmadı. Bunu hakettiğimi düşünmüyorum. Ancak; kim, neyi hakediyor ki? (: 
Zihnimin oyunlarına alet olur oldum. O' dışında kimse ile birlikte olmayacağını ilân etmiş iken kalbim, beynim işi inada bindirerek sürekli birileriyle konuşup, bir ilişki oluşturma peşinde koşuyor. 
Koşuyor da değişen bir şey yok, yine yalnız kalıyorum. Çünkü; İlişki başladığı an kurtulma isteği ile bertaraf ediyorum kendimi karşımdakinden, şizofren olduğumu söylemişti eski bir dost.. Şizofren değilim belki ama ruhsal bir bozukluğum olduğundan şüphelenmiyor değilim. An geliyor, yürümeyi unutuyorum. Sağ ayak alışmışlığından işini tam yapıyor da, sol ayak kendini bir türlü bulamadı. İçimin kapanıklığı dışıma yansımadığından hissettiremiyorum kimseye hissettiklerimi, anlamıyorlar da zaten, belki de istemiyorlardır. Her şeye tek başıma göğüs germeye korkarken, geçmişe şöyle bir bakıyorum da; sıkıntılı günlerimi hep tek başıma atlatmışım. Bu demek oluyor ki; yapabiliyor olgunluğum yüklenmeye başlanmış. 
Sevindim, ve sevincimi seninle paylaşmak istedim. 
Kimsem yok ki kime gideyim? 
Bir sana gelebiliyorum. 
Yüzsüzlüğüm bir sende iş yapıyor.

Atıf


Seni bir cinsiyetle atfetmek bence de ayıp olur. 
Gökyüzünü kaplayan kalbi, 
bulutlar kadar hüznü olan birisin.
Sen bu dünya için fazla güzelsin.
 

İnce


Kalbindeki duygulara ince ince işlenmiş hüzünler görüyorum, 
hissiyatını bu denli derin tutma!
Ben varım işte, 
kapat kapısını tüm giriş çıkışların.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak