iyi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
iyi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2019 Perşembe

Akkara -Zıtların Bütünlüğü-

Ne tam bir iyiyim ne de büsbütün kötü 
Ne güzelliklerle bezeliyim, ne de güzelliğe hayran gönül 
Yaşama bağlılık huzur gerektirir, dert ile bitmez ömür 
Bir ömür hüzün ise, yas tutar bin gönül 

Elimde silah var! kafama doğrultamıyorum
Gözümü gönlümü açıp havalandıramıyorum  
Yalnızlığı korku belledim, yar diye dövünüp durdum 
Döngü döndü durmadı, süngü takıp savaştım, kevgir oldu umurum 

Ben divane oldum derdimden gidemedim öte,
Bir bahsi kapayıp ötekini açamadım, sustum kaldım köşemde
Çünkü her kelimede niyet okuyarak kusur aradı gözler

Boğuk bugün, hava yağmur esintili
Hava dolup boşalıyor göğüs kafesim,
İnsanlar çirkin ama tükenmiyor boş salıncak sevgim
İnsanlar rengarenk, seversen rengine bürünebilirsin
Sevince güzel hayat, masal geliyor ipincecik sesi
Esnerken çatırdıyor çenem, yaş döküyor gözlerim, 
uyursam ölecekmişim gibi
Uykusuzluğa dayanmak sabırdan üstünlük gerektirir, 
Lâkin konu sabır iken üstünlük haddim değil, 
Üstte gök var, yerde taş, arası araf gibiBir dünya oluştur, sevdiğin ve sevildiğinBirin bin olsun, bir seçeneğe bağlama ümidiniBir yol düşün, geçerken uğradığın bir eviBir koy düşün, kürek çektiğin halde kayığın gitmediğiniBir çeşit figür oluştur, ona yaşat içindeki hevesleriBir hayâl et, inandığın herşeyi başarabildiğini

Bitti!

Bir köşe seçmiştim kendime ve çekilip izleyecektim güya, yaptım da..

Ama hiçbir şey değişmedi, olduğum yerde kalakaldım. Etkisiz eleman gibi hissediyorum kendimi, biraz da kullanılmış gibi.. Ne demiş şair? " Olan olur da ölen ölmez, ölen ölse de izleri silinmez." Bana kalan da bu izler oldu. Her kış vakti, sarmaş dolaş yağan kara teslim olmuş yağmurun kamufle ettiği güneşin ayazında ısınırken, beyaz tenli vücudumun mora çalan yarısında onu hatırlayacağım. Belki iyi belki kötü, ayaklarımın üstünde desteksiz dururken aldığım bir karar diye övüneceğim gün gelecek, gündüzün şerrindense akşamın hayrına göğüs gereceğim. Ben bu hayata asiyim, ahh yapma anne! bu kadar iyi olunmaz. Çünkü; yaşayan her canlı aslında profesyonel birer katildir. Onlara anladığı dilden cevap vermek gerekir ama biz o dili konuşamayız. Katil olmamalıyız. Küfrettiğimiz insanlar gibi davranırsak ne anlamı kalır ki aldığın oksijenle verdiğin karbondioksitin? Tüm bu karanlık, doğacak günün yakınlığındandır diye zan ediyorum. Ankarada yaşamak insanı yalnız hissettiriyor. Yağmuru ayrı, karı ayrı, ayazı apayrı dert. Nereye, ne şekilde meyletsen durdurup hissettiriyor, acına tuz basıp bayılmanı bekliyor, hazımsız olsan da sindirmiş oluveriyorsun tüm olan biteni.. Elbette diğer türden insanlar da var ama onlardan bahis açmayacağım. Hayattaki kazanımlarının farkında değiller, daha farklı mecralara meyledip doyumsuzluğunun sınırlarını zorlayan aşağılık mahlûklar onlar, bu; benim ağrıma gidiyor ama başka kimsenin umrunda değil, neyse.. Aslında, çok daha alternatifli hayatları olan insanları şanslı görmekten bıktım. Yüzlerinde, hâl ve tavırlarında mükemmeliyetçi oluşlarından bıktım. Kendime, bulunduğum yerlere filan bakıyorum da; oldukça sıradan, fakirliğin bir üst sınıfı gibi yaşayan tipleriz. Ama haketmeden zengin olan tiplere kendimizi beğendiremiyoruz. Neden beğendirmek zorunda olduğumuzu da bildiğimizi sanmıyorum. Ben kimi karşıma alsam ona lâyık olma gereksinimi duyuyorum. Kendi kötülüklerimi bildiğimden, karşımdaki temizmiş gibi geliyor. Daha doğru şekilde yaşamaya çalışıyorum ister istemez. Aslında bu, iyi görünebilir ama değil.. Ben kimseden aşağıda değilim, kimse de benden yukarıda değil.. Ne kadar doğru bir söz değil mi? Bu yüzden, bu davranışım; kuruması gereken bir ağaç, temizlenmesi gereken bir şehir, bitmesi gereken bir aşk gibi.. gibi.. gibi.. Ama yapamıyorum. Anlatacak çok da bir şeyim kalmadı aslında ama bu, susacağım anlamına gelmemeli, çünkü; anlatacak birşeyi kalmayınca da susmuş sayılmaz insan, tükenmişliğin tonunu yansıtır bu sefer de etrafına, artık söz biter. Duruş ve irade girer devreye, benden bu kadar..

Et - Tırnak


Et tırnaktan ayrııldı!
Kan aktı!
Yara kabuk bağladı! 
Yakındır iyileşmesi, 
yani sensiz de varım. 
Ben buradayım!

İyi Ki

Sonra; "iyi ki varsın" 
dedi. 
Dünyaya geldiğime hiç bu kadar sevinmemiştim.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak