efendi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
efendi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Aralık 2023 Pazar

BUKLELi


 

Kaç kere düştüysem hepsinde kalktım, kalkıyorum diye düşmem bi saçmalık, düşmeyip düşürülmemse canilik.. Hayatın kolay olmasını beklemiyorum da, aradabir de olsa çıkardığı zorluklarla mücadele edemeyişim acizliğimin göstergesi, ansızın gelen tükenmişlik hissine de en büyük destekçi, basit şeylerin kaprisle harmanlanıp ego savaşlarına dönüşmesinin sancısını o da yaşasın istiyorum. İntikam gibi değil de zoraki empati diyelim buna da! Hadi güzel geçsin günlerimcilerin ve Sevgi pıtırcığı olunan o günlerin nasıl da hatıraya dönüştüğünü görüyoruz ve  şaşakalmamak mümkün değil! Bazen sabır sınanıyor, bazen hatada ısrar ediliyor, bazense hata kendin oluveriyorsun ve attığın her adım seni uçuruma biraz daha yaklaştırıyor. Son düşüşümden sonraki belki de ilk  "büyüdüm" lafzını kullandığım zaman dilimi içerisinde intihara sevk edici hadiselerin zuhur etmesi sanki kaderin; sen de hemen gaza geliyorsun canım, ağzına bal çaldık diye havalara uçma kanatların yok yere düşeceksin ve bu canını yakacak haberin yok." demesi gibiydi! Ah be hayat, bir kere de planladığım gibi gitsene, ben de olayları karmakarışıklaştırıyorum. Ben de sadeleştirip yalın bir halde sunum yapabiliyorum. Ben de cilvelerinden esinlenip senaryolar yazıyorum. Her şey plana dahil! Kasten öyle değildim, öncesinde de böyle değildim, yaşadıkça değiştim ve değişikliklerin farkında olduklarımla helalleştim farkında olmadıklarıma da entegre olamamanın vermiş olduğu yetkisizliği kullanıp köşemde kalakaldım. Neydi bu imtihanın bana öğretmek istediği ki öğrenememişliğimden tekrar tekrar aynı sınava tabiiyim? Elbette bilmiyorum. Hem nereden bileceğim. Hüzünlü ancak mağrur ve biraz da durgun bu kalbimle yazıyorum efendi gibi.. 

Bir bukleli öpücükle mutlu olun benim yerime


8 Ocak 2023 Pazar

CAMBAZ


 İp üstünde hareket eden cambazın sonraki hareketini unutmuş haliyim. Diğerlerinin sesleriyle oluşan yoğunluğun baskısı kışkırtıyor iliklerimi, yol ayrımındayım. Bir tarafta sen varsın, yürüyebilirsem ulaşmak için ihtimalleri heyecanlandırmış olacağım.. Diğer tarafı göremiyorum, ne olduğunu bilmediğim.. Ne heyecanlar, ne monotonluklar, ne sevinçler, ne hüzünler barındırıyor kimbilir. Varsayalım ki herkes amacına ulaştı. Kim umut edecek, umudu kim diri tutacak, herkes isteğine kavuşunca kim özleyecek, kim neye hasretlik edecek? Dünya, varsayımsal çıkarımlarla çözlecek bir denklem değil görüldüğü üzere, yaşama dair iyimtrak ne varsa dostumyevski negatiflerini sunmuş ve peşine takılan herkesi, hislerin aldatıcı pembe tonlarına kanmamayı ilmek ilmek işlemiştir. Nereden geldik buraya? Boşverelim efendim bu tür grileşmeleri, bir akşamüstü meyledeceğim sana, bütün irademle tüm şanslarımı kullanacağım izninle.. ne kadar olursa o kadar zorlayacağım. elbette zorlayacağım. bu deve güdülmek için burada ise ki öyle ve ben de çobanı isem ki başka kimsecikler de yok. o halde hırkayı giyip işimi yapacağım.

Yıkılmaya yüztutmuş bir apartmanın kalıntıları gibiyim, yıpranmışlık benliğime ağır geldikçe dışlanıp, ötekileştirilmiş bir halim var. kaygı gütmeyen, endişeden uzak, akışına bırakmış insanlar şahsım nezdinde saygıyı hak eden üstün varlıklar, ne yazık ki onlardan olamadım. olamıyorum da! ne tarafa gitsem gittiğimle bitmekecek ve pişmanlık bir şekilde yakama yapışmış halde duvara toslayacağım. uzun süren geceler, toz pembe haftalar falan.. Evcilik oyununun bu denli çetrefillerini bilmezdim. İrade koyup, düzen sağlamak için attığım adımın sonucunda oluşan zıtlıklar, sanırım yönetemediğimden kaynaklanıyor. hâl bu iken ne yapacağımı da pektabii bilemiyorum. artniyet ya da kastii bir durum yok elbette fakat işler iyi gitmiyor. e ne demişler "acemisi olduğun hayatı, acı şekilde tecrübe edeceksin." yetemiyorum. yetkinliklerimin bucaksızlığı bile yetersizleşiyor, bir süre sonra da (-ki bu süre bende çok çok kısa sürdü) halkarasında vurdumduymaz olarak tabir edilen "umursamaz" hırkasını geçiriverdim sırtıma, kıl kırk yarılıyor. detayların atomları parçalanıyor. hak davası gütmek, bencilliklerin ayrışan bütünlüğü ve nihayet kapanış.. unutuyorum henüz dün yaşadıklarımı bile, zihnimdeki medcezir haddini aştıkça zavallılaşıyorum. kayıtsız kaldığım her durum, cevapsız bıraktığım her soru ve yarıda kestiğim her cümle ahh.. Bilmiyorum efendim. Hayır ne münasebet! Hadsiz değilim elbette ancak siz çıkmış karşıma bana efendilikten dem vurup, yaram varmışcasına gocundurmaya çalışıyorsunuz. Yaptığınız şey tam olarak hakkımı yemek, olmayanı varmışcasına kabul edip münasebetsizce dikte ediyorsunuz. Buna bir son verin.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak