daima etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
daima etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

19 Ekim 2019 Cumartesi

7 Haziran 2019 Cuma

Her Daim Dava Arkadaşıyız Mı ?

Ben tek yaşıyorum
Alışverişi, temizliği kendim hallediyorum
-ah! Dikkat et! Yerler çamaşır sulu-
Yemeği, ütüyü özenle ve sürekli yapar oldum
-ocağı kapatır mısın? Pişmiştir, koyalı iki saat oldu-
Keyiflenmek istediğimde çay demleyip balkona çıkıyorum
-şu nihaleyi koyar mısın? Çaydanlık sıcak, iz olur-

Neyse, tekrar hoşgeldin
Daralıyordum ben de ne zamandır
Ne iyi ettin de geldin
Nasılsın, neler yapıyorsun? 

İyi olmana sevindim
Evet 910 gün oldu görüşmeyeli
Seni yeniden görmek ne güzel
Hali hazırdaki bağımız kopmak üzereydi

Ben de iş arıyorum kapı kapı dolaşıp
Önce bir dayı bul dediler, aradık bulamadık
Sonra vazgeçip tecelli beklemeye başladım
Sen de bilirsin, beklemek kolay mı?

Çıkıp dolaşamıyorum da sokakları
Telefonu alıp aramıyorum da eşi, dostu, akrabayı
Sanki güneş içime kapanmam için doğarmış
Sanki rüyalar hevesimi almam için donatılmış
Ah!.. şu halimi bir tek gece anlayıp sardı, sarmaladı

Ben ancak bu kadar genişletebildim döngümü
Yeni bir şeyler yapmayı düşünmek bile yük
Kendi kendime laf anlatıp, söz geçiremiyorum
Birden bire hüzne teslim olup, 
ölüm de ölüm diye tutturuyorum
{tutunamıyorum}

6 Haziran 2019 Perşembe

Kayıp


Olmayacak olabilen birçok şey olmuşken
ihtimal dahilindekiler olanaksız,
Sana bu kadar değer veriyorsam
ihtiyacım olduğunda kaçan biri olamazsın,
Tam bu durumda çaba sarfedip sunduğun bahaneler okunaksız,
Ki gitmek istersen tutmam zaten
kul'a kulluk gibi bir durum oluşmasın,
Önce mutluydun sonra afalladın,
oyun mu bu? İki ileri bir geri sallantıdasın,
Merak ediyorum bensiz hayat nasıl ?
Vukûfuna hükmedersen birgün
farkedeceksindir ki şu nasihâttir işin aslı;
Seni seven biri için yol yokuş bile olsa koşar adımla çık
ya da umut verme ümidinle kavrulmasın/savrulmasın. 

Gözde Özne


Sen, 
yaşamak gibi bir fiilin en 
gözde öznesi
yaşayıp durduğun toprağın 
baştacısın

UÇGUN

Ben aradığım her şeyi bulurum. Kısacık bir şarkı duysam ya da filmden bir kare görsem hemen araştırmaya başlarım ve muhakkak bulurum. Böylesine iddialıyken, hayatımı adayacağım kadını halâ bulamayışımın tanımı yok. Beceriksizlik ya işte..


Yalnızlığı sindirdim/kabullendim de, yalnızlık beni pek benimseyemedi anlaşılan.. Birilerine gitmem, bir şeyler yapmam konusunda sürekli baskı yapıp benden kurtulmaya çalışıyor. Ses çıkarmıyor, göz yumuyor, katlanıyorum. Geçim kolay şey değil.. Beynimin ön üst lobunda harika bir yoğunlaşma var. Uyuşuyorum biraz biraz, el ve ayaklarım kalkmaz halde ve çene kemiklerim olağanüstü gevşemiş durumda, sanırım yeni bir kriz dayandı kapıya, acziyetimin muhtaçlığa dönüşmesinden hiç hoşnut değilim. Hani düğünlerde sazcı bir şeyler mırıldanır, insanlar etrafta telaş ile hazırlıkları tamamlarken bir sandelyede oturup etrafı izleyen biri vardır ya hep, işte o benim. Oynamayı bilmem, insanlardan utanır/çekinirim. Bir embesil gibi kenarda sıkıla sıkıla beklerim. Yıllardır atmaya çalıştığım adımı attım ama sevinemedim. Sevimsizliğim üstümde, tüm günümü geçirdiğim odam ve nefes almak için gittiğim balkon dışında gittiğim bir yer yok. Yalnız kalınca özgürleşeceğime öksüzleşiyorum. Yahu annem hayatta ancak yakın olamıyorum. İlgi alâkayı dışarıdan bekliyorum. Ben elimdekinin kıymetini bilmediğimden kaybediyorum. Ben kıymet bilirim ancak çaresizliğimi dile getiremiyorum. Silkinip dökülemiyorum. Kime anlatsam anlar? Herkes geçiştiriyor. Boşvermeliyim. Babamla vasat bir arkadaşlığımız var. Naber, nasılsından ötesine geçemedik aylardır. Ama bu adam benim babam.. İlk kahramanım olması gerekirken, alkolik olup hayatımın ortasına dikilmiş bir incir ağacı gibi bahçemdeki tüm meyveleri, bitkileri kuruttu.. Yeşilliğim kalmadı, gözüm tebessüme hasret, gönül; sevgi kırıntısı arıyor yaralara rağmen, ve hüzün; sokaklarımı bilfiil işgal edip beni etkisi altına alan duygu hükümdarlığı.. Bazen evdekiler erkenden uyur. O gün öyle uzun olur ki, ve ev yıllardır uğranmayan bir mahsen gibidir. Ailemin aile denebilecek bir tarafı yok. Herkes kendi aleminde. Sadece özel günlerde uzun uzadıya sohbet ettiğimiz, diğer zamanlarda asla ileriye gitmeyen bir muhabbetimiz var. Böyle aile olur mu? Yok zaten! Aile değil bu.. Hâl böyle iken birilerine ihtiyaç duyuyor insan ve ha deyince de sevgili bulunmuyor. Arkadaşlarımsa kendilerine yeni arkadaşlar edinip, ' kırk yılda bir görüşen eski dost ' kalıbına soktular beni/bizi.. Ben bu yolun tekil yolcusuyum anlaşılan, çünkü bir türlü eşleşemedim/benimsenemedim. Afitap bile beni gördüğü günden beri kabullenmenin yolunu arıyor. Bulamamasına şaşırmamak gerek, çünkü uyumlu biri sayılmam, o da uyuşamamıştır. Artık balkonda yatıyorum, çünkü rüzgar esmeye başladı. Bilirsin belki, yalnız bir bedene en iyi gelen şey rüzgardır. Bir insan gibi dokunabilir bedene ve bu bir hayâl de değildir üstelik, bulunmaz fırsatın tadını çıkarıyorum. Seni hayâl ederken soğuğun içindeki sıcağı dahi hissedebiliyorum ama üşümeme mani olamıyorum. Artık hayâllerime bile hükmedemiyorum. Kontrolü böylesine kaybetmişliğim, realitemi de alt üst ediyor. Kırık testiden su içilmez demişler, dizlerini kırıp da yanımda oturamamanı bu deyiş ile tanımlıyorum. Gönlün başkasını zikrederken, bana gelmen oldukça garip olurdu zaten.. Bu devran elbet döner de, döngünün içinde kaybolmaktan korkuyorum. Enzo Ferrari ve Henry Ford; dünyaya farklı bakış açısı ile bakmış iki insan, harika zihinlerini, çalışma azimleriyle birleştirip yaşadıkları dönemin çok çok ötesine geçmişlerdi. Ancak bu iki insanın araba dışındaki ortak noktalarından biri de, ikisinin oğlunun da intihar etmiş olması.. Babaları çalışıp çabalamış, hayatta elde edilebilecek tüm kazanımları elde etmişler. Ve çocuklar amaçsız kalmış, ki' ikiside intihar etmiş, amaçsız kalanlar öyle ya da böyle, bir bir terkediyor dünyayı.. Darısı başıma! Ki ben de göğe yakın bir yükseklikten bırakma hevesindeyim kendimi, etrafımda nefes alan herhangibirinden yediğim darbeler ile kevgire dönüşmüş bedenimin de rahatlamaya ihtiyacı var.

Ama kafamın ruhumu yorduğu kadar yıpranmadı bedenim, bu yüzden yaşım; kemik ile değil beyin hareketlerimle belirlenmeli, belirtilmeli.. Vakit 03.41 ve uyumak istiyorum. Ağırlığı var ama etkisi yok. Yığılıp kalmayı bekleyeceğim.

Gece


Bu gelen yar değilse uyku olmalı, 
uğursuz denilen baykuşların ötüşünde kaldı aklım, 
ancak bu kadar umutsuz olabilirdim yarınlara.. 
Saz çalıyor. 
Hüzünlü bir türkünün nakaratını mırıldanıyorum.

İ N T İ H A R Mektubu


Bugün gavura kızıp oruç bozuyorum. 
Günah olduğu aşikâr, ama her durakta uğradığım hüsranın da bir son bulması gerek.. 
Bir çok çuval inciri berbat etmekle yetinseydim, yine de bir çıkış yolu bulma olasılığım olabilirdi. 
Artık yok.

Uzun zamandır bir baltaya sap olma amacı güdüyorum. Velhasıl ne kader yüzüme güldü, ne de RABBım bahtımı açık etti. Bir şeylerin elimde olmadan oluşuyo olmasını kimselere aktaramadım, bu yüzden insanlara tahammülüm kalmadı. Hasta olduğumdan çalışmamalıyım; çünkü hastayım, normâl insan gibi yaşamayı haketmiyorum. Tipim de güzel değil hatta komikmiş; yalnızlığıma kılıf bulma çabalarındayım. Aşûre çorbası misali ne ararsan biraz-biraz var. Bunlara dert demek de ağır bir tanım olurdu, o yüzden takıntı diyip geçiştiriyorum. Bunlardan vazgeçmek de kolay iş değil, zor olduğuna inandığım için de yapmayı hiç denemedim. Ben bir denek değildim ama sürekli kullanıldım. Ben bir şey kaybetmedim, onlar da bir şey kazanmadı. Nefes alıp vermek gibi olan ana yemeğin yanına aperatif olarak bir şeyler yaşamış oldum sadece.. Memnun muyum? Elbette değilim, ulan iki defa sarılmakla nasıl doyayım ona? 7 / 24 hissetsem de nefesini, yine eksik birşeyler bulur doyamazdım. Ona fazla değer verdim fakat kâr etmedi. Başkasından bekliyordu, o da bu beklentiye cevap vermedi. Biz ikimiz ortada kaldık, diğer çocuksa çekip gitti. Yine bir günün son saatlerine öfke ile girdim. Haluk Bilginerin de dediği gibi; benim sinire meylim vALLAHi dertten. Birilerine, bir çok kişiye hatta herkese karşı bir mahcubiyet içinde olmaktan nefret ediyorum.İstem dışı bir şekilde sürekli aynı konuları tekrar tekrar düşünce süzgecimden geçirip kefenlemeden gömüp, biraz zaman sonra yeniden canlanmasına zemin hazırlıyormuşcasına kendimi yiyip bitirmekten bıktım usandım. Bir arpa boyu yol gidemedim çünkü bir korkuya sahibim.. Bu; umutsuzluk diye bir tanımla genellenmiş, imtina-i vageçmişlik.. Böylesi bir ikilemde kalmış iken de kesin bir yargı ile karar vermek ahmaklık olurdu bariz şekilde.. Ki ben halâ onun diğerlerinden farkı ne bilmiyorum. Farkındalığımın sınırlarını genişleteyim derken aştığım haddimin beni bilgisizliğimle yüzleşmeye ittiğini de inkâr edemem. Soğuk su ile banyo yapamadım hiç, oysa ki çok faydalıymış kalp ritmini filan falan düzenliyormuş, Sıcağı merhamet ya da samimiyet diye adlandırırsak, insanlarda bulamadıklarımı suda yaşar oldum. İçimi ısıtan şey; birinin sarılmasından ya da birinin sesini duymamdan çok, suyun sıcaklığı oldu! Tenime her dokunuşunda beni önemsediğini sevdiğini.. yok yok o kadar yemedim kafayı, ama bir insanın hissettirmediklerini hissettirdi işte bana da bu düştü nasip yağmurundan.. Nasip; çok dobra bir şeydir. yaptığımız her hatanın karşılığını anında verir ve bulduğu her fırsatta bize sırt dönen müthiş takıntı mensubudur. Biz kimiz? Ben, ayağa kalkmaya fırsat bulamayan düşengeç biriyim. Kalktığım olmuştur ama bir yere takılıp yeniden düşmüşümdür. Sakarlık işte, böyle benim gibi olan bir yığın insan var. (ergenleri saymıyorum) Hepsinin adına ben konuşuyorum. kuşkularımız olduğu için çok da konuşkan tipler değiliz aslında ama birinin tüm olan bitenleri dile getirmesi gerek, çünkü anlamıyorsunuz. Halden anlamıyorsunuz. Çaresizleşiyoruz. Çare sizsiniz safsatasına yeni basamaklar dizmeye de çalışmayın sakın! Çare hiçbir zaman insanın kendisi olamaz. İnsan, tek başına anlamı olmayan bir varlıktır. Bu yüzden çare, diğer yarımızdır. Eksik olan, ömrümüzü aramakla geçirdiğimiz, çok defa bulduğumuzu sandığımız.. Bir başımıza nefes alıp verirken gecenin ürküten heybetine karşı, ancak o zaman anlarsın tekbaşınalığın anlamsızlığını ve eksik parçanın kıymetini..

Fakirim ben.. Yaşadığım tek zenginlik, ilk okuldayken annemden çaldığım paralarla okuldaki herkesten daha fazlasını harcıyor oluşumdu. Sonra marketten toybox çalmaya başladım. Birinin parasını ödeyip diğerini çalıyodum. Böyle de kahrolası bi çocukluğa sahibim, hayatımın geri kalanı nasıl yolunda gidebilir ki? Gitmedi de zaten, sevdiğim kız gitti. Aldığım nefes gitti ama ben o yola hiç giremedim. Klişe edebiyatı seni sıkıyor olabilir ama bu konuları klişe haline getiren ergenleri popüler yapmadan önce düşünecektin. Düşüncesizliğinin acısını benden çıkarmaya da çalışma, on senedir yazıyorum ve ergen diye yaftalanamam. Yaram yok ama gocunuyorum. Standart tarife üzerine nefes alıp vermek yerine bu tür şeyleri ekşın adı altında uyguluyorum. Ve çocukken yaşın çok da bi önemi yoktu. amaçsızca uçurtma uçurup top peşinde koşardık. Velhasıl büyüme hormonları işbaşı yapmış ve boy atmaya başlamıştık filan, hâl böyle olunca da yaş itibari ile büyük olana abi deme isteği geliyor. En azından bende öyle oldu. 2 yaş büyük hala oğluna abi deme ihtiyacı duydum ve dedim de; kardeşlikten terfi edeceğimizi sanırken ben, kardeş değilmişiz gibi oldu. Abi dedikçe onun ortamı, arkadaşları ve davranışları değişti. Yabancılaşmıştık.. Ve halâ da düzelmedi.


Eğer bir abiniz var ise kardeş olmanızı dilerim.

Histeri



















Ben kötü biri değilim. 
Sadece sevmeyenim çok.. 
Neden sevilmediğim konusunda da bir fikir sahibi değilim. 
Neyse ki sebepler aleminde yaşıyoruz. Elbette herkesin kendine göre bir bahanesi vardır. 
Senin de vardır.
Kır başını göğsümde uyu istedim! Ama sen ne yaptın? Masal olup umut edilmeyi istedin. 
Uykusuz geçen gecelere ortak olup, ütopyadan bir an olsun gitmedin. 
Kimine göre hiç sevmemiş, 
kimine göre sonradan vazgeçmişsin. 
Fark etmiyor. 
Sonuçta yoksun.
Ve artık olur olmaz seviyorum. Belki de sen hayattasın diyedir. 
Ama emin değilim. 
Engizisyon sistemindeki zorbacılar gibi kendime bir fikri dayatıp da zorla kabûl edecek değilim. 
Yine delikanlılığım tuttu. Bak, gelme üstüme sinirlerim bozuk!
Etekleri zil çalıyor zaman denen varlığın. 
Ensesinde atlı koşturuyor gibi dünü bugün ediyor, bugünü yarın.
Omuz başlarını okşayıp, saçlarını tarayacaktım.
Elini tutup, insanların arasında mutluluk saçacaktık..
Hayâl işte, gerçekleşmese ne olur? 
Hayat işte, şen-şakrak yaşanmasa ne olur?
Beni incittiği günlerde bile yine ona sarılma isteği ile kavrulurdum; tıpkı annem dövdüğünde, 
anne diyerek eteğine tutunup ağlamam gibi.. Bunları ona söyleyemedim çünkü ağızdan kolay 
çıkmıyor heceler lâkin yazarken dur-durak bilmiyorum. Bilgisiz biriyim. Bilinçaltımın çöplüğe 
döndüğü şu günlerde, o çöplükten bulunmuş bir kaç değerli eşya gibi elimde tutup, sıkı sıkıya sarıldığım insanları kaybediyor oluşum üzüntümün temelini oluşturuyor. Sorun bağımlısı biri gibi görünmek/anlaşılmak istemiyorum. Ama; sokaklarımda huzur bulan hüznünü bırakıp da gitti.. Hüzün, sokaklarımı işgâl ederken de bir kurşun sıkan olmadı. Bunu hakettiğimi düşünmüyorum. Ancak; kim, neyi hakediyor ki? (: 
Zihnimin oyunlarına alet olur oldum. O' dışında kimse ile birlikte olmayacağını ilân etmiş iken kalbim, beynim işi inada bindirerek sürekli birileriyle konuşup, bir ilişki oluşturma peşinde koşuyor. 
Koşuyor da değişen bir şey yok, yine yalnız kalıyorum. Çünkü; İlişki başladığı an kurtulma isteği ile bertaraf ediyorum kendimi karşımdakinden, şizofren olduğumu söylemişti eski bir dost.. Şizofren değilim belki ama ruhsal bir bozukluğum olduğundan şüphelenmiyor değilim. An geliyor, yürümeyi unutuyorum. Sağ ayak alışmışlığından işini tam yapıyor da, sol ayak kendini bir türlü bulamadı. İçimin kapanıklığı dışıma yansımadığından hissettiremiyorum kimseye hissettiklerimi, anlamıyorlar da zaten, belki de istemiyorlardır. Her şeye tek başıma göğüs germeye korkarken, geçmişe şöyle bir bakıyorum da; sıkıntılı günlerimi hep tek başıma atlatmışım. Bu demek oluyor ki; yapabiliyor olgunluğum yüklenmeye başlanmış. 
Sevindim, ve sevincimi seninle paylaşmak istedim. 
Kimsem yok ki kime gideyim? 
Bir sana gelebiliyorum. 
Yüzsüzlüğüm bir sende iş yapıyor.

Doğum Günüm


Merhaba, doğduğum gün bugün! 
Güleyim mi ağlıyayım mı bilemedim. 
Mutluluk tek seçenek gibi durabilir hayata gelmiş olmamdan ötürü, 
ancak bu işler o kadar da basit olmuyor maalesef! 
Bilirsiniz..; ben de bu dönemin gençlerinde görülen 'klişe' hâllere mensubum, ben de karamsarım, benim de çok derdim var, ben de salaklığa yatıyorum(bazen uyuyakalıyorum), ben de uyuşuğum(tuvalete zor gidiyorum) benim de odam dağınık ama birşey bulmak istesem elimle koymuş gibi bulurum çünkü elimle koymuşumdur büyük ihtimal, ben de yorgunum hiç dinlenemiyorum, ben de sevilmek istiyorum, ben de sevdim ama sevilmedim, ben de aldatıldım, ben de hep terkediliyorum, ben de şiir yazıyorum, ben de söz yazıyorum, yazarım ben(gülmeyin yahu ciddiyim, wattpad ile yazar olanların yanında ben yazarların yazarıyım), ben de insanları sevmiyorum, ben de marjinalim, benim de umrumda değil kimse, ben de hiçbir amacıma erişemeden, hiçbir hayalimi gerçekleştiremeden yirmiye geldim. Geçmeye devam da edicektir zaman, ama ulaşabileceğimi sanmıyorum. Sandala binip açılmak gerek denize, ya da atlayıp bir arabaya uzun mesafeler katetmek gerek.. Hayat; olduğun yerden dünün tekrarını yaşayarak geçirilecek kadar basit bi uvzu değil, kurgusunda yer aldığımız bir masala dönüştü uzun uzadıya anlatılan.. İbadet için geldiğimiz dünyada fütursuzca zevke daldık. Gece olmadan yatıp sabah erkenden kalkmaya alıştık/alıştırıldık. Sisteme karşı çıkıp kölelikten ayrılmadık. Ayrıştırıldık din, dil, ırk diyerek.. Chech-up yapmamız lâzım kendimize, benliğimize.. Bencillikle olucak şey değil yaşamak, ama bensiz kalan insanlar da mutlu sayılmaz.

Yağmur ve Rüzgar

Esen rüzgar kokusunu getirir yarenin, körükler özlemimi,
Duygularım kalkınca şaha, canlanır gözümde masum silüeti,
Bizde aşk duygu yoğunluğudur. Beden bütünlüğü değil,
Onlar aşk koydu cinselliğin adını, değiştirdi dengeleri,
Şuan aşka sığınan bütün herkes kirli,
Yağ be yağmur anca sen temizlersin bu pisliği,
ama iyi düşün bembeyaz karı bile kirletti nefsin pis elleri,
Kitleler halinde terkediliyorum.
Hayalim birkaç dost ebedi,
Sizden para pul istemiyorum sadece bir avuç göz yaşım silin,
Taşı toprağı ev olan ülkemde sokakta yatıp kalkanlar var bil,
On yedi yıllık yaşantımda göremedim adaleti ki ben de değiştim,
Takmıyorum hiçbir şeyi, işime gelir oldu duygusuzluk eğilimi,
Uykusuz gözlerim kızarmış, esrar içtim sanar birileri,
Kimilerine göre ise kaltak hayalden ibaret sözlerim

Sevilen Az Yok Seven

Sevenler çok azaldı, hatta saç kadar kaldı kel kafada,
Bu devirde gülmek istiyorsan, tek takıl! 
Ya da ağla günlerce ama olmazsın umrunda,
Kaçıp gittiğin her yolun sonu var,
Bin defa da gitsen gelirim ardından, duramam!
Kurma bir tiyatro hayat, sürekli düzenek hazırlar,
Aşkın kör noktasında bulunur tadı. Kimse alamaz.
Kalp dediğin kırılır, çalınır, aldatılır da uslanmaz,
Yine de mutlu olmak istiyorsan derin nefes al,
Tebessümle uyan sabaha iyi tarafından kalk,
Bunalımda bir kalbin bunalttığı insan zor durumda,
Bir tarafta ben ve sen, diğer tarafta savaş var,
Hayallerime kibrit çakıp yaktılar, hislerim gibi kül oldular,
Daha iyi olurdu tabi ellerime gözyaşlarım dolmasa,
Yaptıklarımın ulaşacağı bir sonuç var.
Kim bilir belki yarın olmayacak,
Bilemez ki kimse, kim hangi hissiyatın sendromunda,
Kesilen parmaktan süzülen kan gibi zaman, yavaşça akmakta,
Ruhun yanımda ve sevgin de solumda!
Varlığında yokluğunu yaşamak kadar kötüymüş
yokluğunda varlığını aramak.

Anlar Mısın ?

Ne elimden tutan var, 
ne de kurduğum hayal unsuru,
Yaşam dediğin şey nefes almaktan ibaret değil ki 
içim mutluluk dolsun,
Kolpa hayata sepya bir tablo yaşantım ben de sunuşu,
Böylesine kötü bir hayata figüran olmak benim suçum mu ?
Tabii ki değil,
ne zamandan beri bayatlamış ekmekten fırıncı suçlu ?
 
Fırkateynim hazır, biraz sonra keşfe çıkacağım huzuru, 
İçime ayrı bir heyecan katıyor yüzümdeki tebessümün oluşumu,
ama hiç de umduğum gibi çıkmadı kadınımın güzel yurdu,
Sömürdü duygularımı, sentezleyip sona erdirdi oyunu, 
Bitti de ne oldu ?  Hayatım monoton ve soluksuz,
İçime kapanıyorum her dakika kaybedeceklerimin yok sonu,
Orospu olmuş aşkınıza kalbi köle yapıp aramayın mutluluğu,
Lan! biri de çıkıp desin ki seni anlıyorum, anlıyor musun ?

Dönme


Kopamazdık, 
oysa ki tutunamaz olduk 
varlık yokluk içindeyim
çünkü bir var bir yoksun
aşk kapıda köleyken esir aldı duygularımı
kalbimse itaatkar
giderken parçaladığın kalbimi
döndüğünde nasıl saracaksın?

Eksik Fazla


Gören zayıfladığımı söylüyor sanırım haklılar,
Gün geçtikçe eriyorum mum misali damla damla,
Kaybettiğim kiloların yanında insanlar da var,
Yavaş yavaş gidiyor maskesi düşen suratlar ,
Hevesle çıkılan her yol anlamsız gelirmiş yarısında, 
Kasvete kapılma döndüğünde yüzüne kapansa da kapılar,
Hasretle bekle sabahı gün doğmadan neler doğar,
Gemim batıp fırkateynim hasar alsa da değişmez rotam,  
Kötü, sözlerimde varlığını anlayan insanların 
hissettiklerini anlamaman,
Standart tarife gibi "yapacak bir şey yok" kelamın bana, 
Seni hissettirmek yerine çaresiz bırakıyor yarınlara,
İnsanlar çok garip iki seçenekten oluşan bir hayat stratejileri var,
Kimisi sandığından fazlasını yapabileceğini sanmaz,
Kimisi de tam tersi sandığından fazlasını yapar.

Diğerleri


Herkes haklı ben yenikmişim meğer,
onlar biter dedi de inanmadım bakıp bize
Köze döndü alev her şey anlık bir durumdan ibaret,
Sağanak yağmur gibi gözyaşlarım 
ritmi sözlerime denk,
Halim koyda batık gemi misali özgürlüğümse köle.

Prenses Pamuk

Yedi parçaya bölünüp cücen olurdum
pamuk olsaydın prensesim,
ama sen ne yaptın ? gittin!
 Gidebildin ve artık sağanak yağmur altında ben şemsiyesiz,
Terk edecek gibi değildin.. Seviyordun!
ama şimdi ben kimsesiz,
Filmlerde görülebilecek türdendi
ama beni istemedin,
Benim suçumsa hayalleri garantiye alabilmekti,
Olmadı, olanaksızlıklar peşimizi bırakmayıp büktü belimizi,
Evet olan oldu. Koptu kıyamet, şimdi kim önüne geçer bu selin ?
Cesareti olan yok! Biz de vazgeçtik. Bu aşkın en piç hali.. 
Dönüp arkama bakıyorum da seni sevdiğime değmez gibisin.
Gittiğinden beri hayatıma ortak olur oldu ilham perim,
Vazgeçtiğimden beri her günün gecesinde ıslanır oldu gözlerim,
Sakın bana ağlama deme! 
Et tırnaktan ayrılmış kan akmasın mı sevgili.

Et - Tırnak


Et tırnaktan ayrııldı!
Kan aktı!
Yara kabuk bağladı! 
Yakındır iyileşmesi, 
yani sensiz de varım. 
Ben buradayım!

Umut

Ne kadar kötüdür bilir misin? 
Bitmeyen bir bekleyiş!
Her gün yeni umutlarla uyanıp, 
yok olmalarını izleyiş!

Meydan Okuma Sanatı


Közlenmiş aşkıma rüzgar yap!
Kıskansın Ferhat ile Şirin

Maziden Harekat-iki



Sessiz çığlık misali yankı uyandırdı 
aşıkların ayrılığa yürümesi,
Koşar adımla gidiyorduk sanki 
aşktan mahrum kalmış gibi,
Ayrılsakta bir şey değişmedi 
duygularımız halâ sabi, 
Cenin ete büründü, et kemik tuttu! 
Tekil kişilik doğurganlığı keşfetti,
doğacak olan çocuk bizim. 
Tamam saçmaladım.. 
Haklısın, biz bittik! 
Belki de en trajikomik anıdır hayatın,  
sırtlaması kaybedeni, 
Sihirbazlara taş çıkarttım ve kaybettim seni, 
Sonra hayatımı ateşe verdim geri kazanmak için,
Değişen bir şey olmadı.. Geri dönmedin,
Üstelik başkaları girdi hayatına ve onlardan mutluluk istedin,
Eğleniyor gibiydin fakat sonra durum değişti,
Yapamadın ve ayrıldın.. dolduramadı yerimi, 
Birlikte olduğumuz her anı iyi değerlendirdik, 
Tartışmalarımız oluyordu fakat sonunda gülümsüyordun lûtfedip,
Saatlerce susup özlemle konuşmayı beklerdik..
Şimdi yoksun ve sensiz seni sevmek ölüyken nefes almak gibi,
Geç anladım, artık pişmanlığın esiriyim,
Bir işe yaramasa da dön demek en iyisi, 
dört gözle bekliyorum yolunu, bu da benim tesellim

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak