19 Ekim 2019 Cumartesi
7 Haziran 2019 Cuma
Her Daim Dava Arkadaşıyız Mı ?
ölüm de ölüm diye tutturuyorum
6 Haziran 2019 Perşembe
Kayıp
Olmayacak olabilen birçok şey olmuşken
ihtimal dahilindekiler olanaksız,
Sana bu kadar değer veriyorsam
ihtiyacım olduğunda kaçan biri olamazsın,
Tam bu durumda çaba sarfedip sunduğun bahaneler okunaksız,
Ki gitmek istersen tutmam zaten
kul'a kulluk gibi bir durum oluşmasın,
Önce mutluydun sonra afalladın,
oyun mu bu? İki ileri bir geri sallantıdasın,
Merak ediyorum bensiz hayat nasıl ?
Vukûfuna hükmedersen birgün
farkedeceksindir ki şu nasihâttir işin aslı;
Seni seven biri için yol yokuş bile olsa koşar adımla çık
ya da umut verme ümidinle kavrulmasın/savrulmasın.
UÇGUN
Ben aradığım her şeyi bulurum. Kısacık bir şarkı duysam ya da filmden bir kare görsem hemen araştırmaya başlarım ve muhakkak bulurum. Böylesine iddialıyken, hayatımı adayacağım kadını halâ bulamayışımın tanımı yok. Beceriksizlik ya işte..
Yalnızlığı sindirdim/kabullendim de, yalnızlık beni pek benimseyemedi anlaşılan.. Birilerine gitmem, bir şeyler yapmam konusunda sürekli baskı yapıp benden kurtulmaya çalışıyor. Ses çıkarmıyor, göz yumuyor, katlanıyorum. Geçim kolay şey değil.. Beynimin ön üst lobunda harika bir yoğunlaşma var. Uyuşuyorum biraz biraz, el ve ayaklarım kalkmaz halde ve çene kemiklerim olağanüstü gevşemiş durumda, sanırım yeni bir kriz dayandı kapıya, acziyetimin muhtaçlığa dönüşmesinden hiç hoşnut değilim. Hani düğünlerde sazcı bir şeyler mırıldanır, insanlar etrafta telaş ile hazırlıkları tamamlarken bir sandelyede oturup etrafı izleyen biri vardır ya hep, işte o benim. Oynamayı bilmem, insanlardan utanır/çekinirim. Bir embesil gibi kenarda sıkıla sıkıla beklerim. Yıllardır atmaya çalıştığım adımı attım ama sevinemedim. Sevimsizliğim üstümde, tüm günümü geçirdiğim odam ve nefes almak için gittiğim balkon dışında gittiğim bir yer yok. Yalnız kalınca özgürleşeceğime öksüzleşiyorum. Yahu annem hayatta ancak yakın olamıyorum. İlgi alâkayı dışarıdan bekliyorum. Ben elimdekinin kıymetini bilmediğimden kaybediyorum. Ben kıymet bilirim ancak çaresizliğimi dile getiremiyorum. Silkinip dökülemiyorum. Kime anlatsam anlar? Herkes geçiştiriyor. Boşvermeliyim. Babamla vasat bir arkadaşlığımız var. Naber, nasılsından ötesine geçemedik aylardır. Ama bu adam benim babam.. İlk kahramanım olması gerekirken, alkolik olup hayatımın ortasına dikilmiş bir incir ağacı gibi bahçemdeki tüm meyveleri, bitkileri kuruttu.. Yeşilliğim kalmadı, gözüm tebessüme hasret, gönül; sevgi kırıntısı arıyor yaralara rağmen, ve hüzün; sokaklarımı bilfiil işgal edip beni etkisi altına alan duygu hükümdarlığı.. Bazen evdekiler erkenden uyur. O gün öyle uzun olur ki, ve ev yıllardır uğranmayan bir mahsen gibidir. Ailemin aile denebilecek bir tarafı yok. Herkes kendi aleminde. Sadece özel günlerde uzun uzadıya sohbet ettiğimiz, diğer zamanlarda asla ileriye gitmeyen bir muhabbetimiz var. Böyle aile olur mu? Yok zaten! Aile değil bu.. Hâl böyle iken birilerine ihtiyaç duyuyor insan ve ha deyince de sevgili bulunmuyor. Arkadaşlarımsa kendilerine yeni arkadaşlar edinip, ' kırk yılda bir görüşen eski dost ' kalıbına soktular beni/bizi.. Ben bu yolun tekil yolcusuyum anlaşılan, çünkü bir türlü eşleşemedim/benimsenemedim. Afitap bile beni gördüğü günden beri kabullenmenin yolunu arıyor. Bulamamasına şaşırmamak gerek, çünkü uyumlu biri sayılmam, o da uyuşamamıştır. Artık balkonda yatıyorum, çünkü rüzgar esmeye başladı. Bilirsin belki, yalnız bir bedene en iyi gelen şey rüzgardır. Bir insan gibi dokunabilir bedene ve bu bir hayâl de değildir üstelik, bulunmaz fırsatın tadını çıkarıyorum. Seni hayâl ederken soğuğun içindeki sıcağı dahi hissedebiliyorum ama üşümeme mani olamıyorum. Artık hayâllerime bile hükmedemiyorum. Kontrolü böylesine kaybetmişliğim, realitemi de alt üst ediyor. Kırık testiden su içilmez demişler, dizlerini kırıp da yanımda oturamamanı bu deyiş ile tanımlıyorum. Gönlün başkasını zikrederken, bana gelmen oldukça garip olurdu zaten.. Bu devran elbet döner de, döngünün içinde kaybolmaktan korkuyorum. Enzo Ferrari ve Henry Ford; dünyaya farklı bakış açısı ile bakmış iki insan, harika zihinlerini, çalışma azimleriyle birleştirip yaşadıkları dönemin çok çok ötesine geçmişlerdi. Ancak bu iki insanın araba dışındaki ortak noktalarından biri de, ikisinin oğlunun da intihar etmiş olması.. Babaları çalışıp çabalamış, hayatta elde edilebilecek tüm kazanımları elde etmişler. Ve çocuklar amaçsız kalmış, ki' ikiside intihar etmiş, amaçsız kalanlar öyle ya da böyle, bir bir terkediyor dünyayı.. Darısı başıma! Ki ben de göğe yakın bir yükseklikten bırakma hevesindeyim kendimi, etrafımda nefes alan herhangibirinden yediğim darbeler ile kevgire dönüşmüş bedenimin de rahatlamaya ihtiyacı var.
Ama kafamın ruhumu yorduğu kadar yıpranmadı bedenim, bu yüzden yaşım; kemik ile değil beyin hareketlerimle belirlenmeli, belirtilmeli.. Vakit 03.41 ve uyumak istiyorum. Ağırlığı var ama etkisi yok. Yığılıp kalmayı bekleyeceğim.
İ N T İ H A R Mektubu
Bugün gavura kızıp oruç bozuyorum.
Uzun zamandır bir baltaya sap olma amacı güdüyorum. Velhasıl ne kader yüzüme güldü, ne de RABBım bahtımı açık etti. Bir şeylerin elimde olmadan oluşuyo olmasını kimselere aktaramadım, bu yüzden insanlara tahammülüm kalmadı. Hasta olduğumdan çalışmamalıyım; çünkü hastayım, normâl insan gibi yaşamayı haketmiyorum. Tipim de güzel değil hatta komikmiş; yalnızlığıma kılıf bulma çabalarındayım. Aşûre çorbası misali ne ararsan biraz-biraz var. Bunlara dert demek de ağır bir tanım olurdu, o yüzden takıntı diyip geçiştiriyorum. Bunlardan vazgeçmek de kolay iş değil, zor olduğuna inandığım için de yapmayı hiç denemedim. Ben bir denek değildim ama sürekli kullanıldım. Ben bir şey kaybetmedim, onlar da bir şey kazanmadı. Nefes alıp vermek gibi olan ana yemeğin yanına aperatif olarak bir şeyler yaşamış oldum sadece.. Memnun muyum? Elbette değilim, ulan iki defa sarılmakla nasıl doyayım ona? 7 / 24 hissetsem de nefesini, yine eksik birşeyler bulur doyamazdım. Ona fazla değer verdim fakat kâr etmedi. Başkasından bekliyordu, o da bu beklentiye cevap vermedi. Biz ikimiz ortada kaldık, diğer çocuksa çekip gitti. Yine bir günün son saatlerine öfke ile girdim. Haluk Bilginerin de dediği gibi; benim sinire meylim vALLAHi dertten. Birilerine, bir çok kişiye hatta herkese karşı bir mahcubiyet içinde olmaktan nefret ediyorum.İstem dışı bir şekilde sürekli aynı konuları tekrar tekrar düşünce süzgecimden geçirip kefenlemeden gömüp, biraz zaman sonra yeniden canlanmasına zemin hazırlıyormuşcasına kendimi yiyip bitirmekten bıktım usandım. Bir arpa boyu yol gidemedim çünkü bir korkuya sahibim.. Bu; umutsuzluk diye bir tanımla genellenmiş, imtina-i vageçmişlik.. Böylesi bir ikilemde kalmış iken de kesin bir yargı ile karar vermek ahmaklık olurdu bariz şekilde.. Ki ben halâ onun diğerlerinden farkı ne bilmiyorum. Farkındalığımın sınırlarını genişleteyim derken aştığım haddimin beni bilgisizliğimle yüzleşmeye ittiğini de inkâr edemem. Soğuk su ile banyo yapamadım hiç, oysa ki çok faydalıymış kalp ritmini filan falan düzenliyormuş, Sıcağı merhamet ya da samimiyet diye adlandırırsak, insanlarda bulamadıklarımı suda yaşar oldum. İçimi ısıtan şey; birinin sarılmasından ya da birinin sesini duymamdan çok, suyun sıcaklığı oldu! Tenime her dokunuşunda beni önemsediğini sevdiğini.. yok yok o kadar yemedim kafayı, ama bir insanın hissettirmediklerini hissettirdi işte bana da bu düştü nasip yağmurundan.. Nasip; çok dobra bir şeydir. yaptığımız her hatanın karşılığını anında verir ve bulduğu her fırsatta bize sırt dönen müthiş takıntı mensubudur. Biz kimiz? Ben, ayağa kalkmaya fırsat bulamayan düşengeç biriyim. Kalktığım olmuştur ama bir yere takılıp yeniden düşmüşümdür. Sakarlık işte, böyle benim gibi olan bir yığın insan var. (ergenleri saymıyorum) Hepsinin adına ben konuşuyorum. kuşkularımız olduğu için çok da konuşkan tipler değiliz aslında ama birinin tüm olan bitenleri dile getirmesi gerek, çünkü anlamıyorsunuz. Halden anlamıyorsunuz. Çaresizleşiyoruz. Çare sizsiniz safsatasına yeni basamaklar dizmeye de çalışmayın sakın! Çare hiçbir zaman insanın kendisi olamaz. İnsan, tek başına anlamı olmayan bir varlıktır. Bu yüzden çare, diğer yarımızdır. Eksik olan, ömrümüzü aramakla geçirdiğimiz, çok defa bulduğumuzu sandığımız.. Bir başımıza nefes alıp verirken gecenin ürküten heybetine karşı, ancak o zaman anlarsın tekbaşınalığın anlamsızlığını ve eksik parçanın kıymetini..
Fakirim ben.. Yaşadığım tek zenginlik, ilk okuldayken annemden çaldığım paralarla okuldaki herkesten daha fazlasını harcıyor oluşumdu. Sonra marketten toybox çalmaya başladım. Birinin parasını ödeyip diğerini çalıyodum. Böyle de kahrolası bi çocukluğa sahibim, hayatımın geri kalanı nasıl yolunda gidebilir ki? Gitmedi de zaten, sevdiğim kız gitti. Aldığım nefes gitti ama ben o yola hiç giremedim. Klişe edebiyatı seni sıkıyor olabilir ama bu konuları klişe haline getiren ergenleri popüler yapmadan önce düşünecektin. Düşüncesizliğinin acısını benden çıkarmaya da çalışma, on senedir yazıyorum ve ergen diye yaftalanamam. Yaram yok ama gocunuyorum. Standart tarife üzerine nefes alıp vermek yerine bu tür şeyleri ekşın adı altında uyguluyorum. Ve çocukken yaşın çok da bi önemi yoktu. amaçsızca uçurtma uçurup top peşinde koşardık. Velhasıl büyüme hormonları işbaşı yapmış ve boy atmaya başlamıştık filan, hâl böyle olunca da yaş itibari ile büyük olana abi deme isteği geliyor. En azından bende öyle oldu. 2 yaş büyük hala oğluna abi deme ihtiyacı duydum ve dedim de; kardeşlikten terfi edeceğimizi sanırken ben, kardeş değilmişiz gibi oldu. Abi dedikçe onun ortamı, arkadaşları ve davranışları değişti. Yabancılaşmıştık.. Ve halâ da düzelmedi.
Eğer bir abiniz var ise kardeş olmanızı dilerim.
Histeri
Sevindim, ve sevincimi seninle paylaşmak istedim.
Doğum Günüm
Merhaba, doğduğum gün bugün!
Bilirsiniz..; ben de bu dönemin gençlerinde görülen 'klişe' hâllere mensubum, ben de karamsarım, benim de çok derdim var, ben de salaklığa yatıyorum(bazen uyuyakalıyorum), ben de uyuşuğum(tuvalete zor gidiyorum) benim de odam dağınık ama birşey bulmak istesem elimle koymuş gibi bulurum çünkü elimle koymuşumdur büyük ihtimal, ben de yorgunum hiç dinlenemiyorum, ben de sevilmek istiyorum, ben de sevdim ama sevilmedim, ben de aldatıldım, ben de hep terkediliyorum, ben de şiir yazıyorum, ben de söz yazıyorum, yazarım ben(gülmeyin yahu ciddiyim, wattpad ile yazar olanların yanında ben yazarların yazarıyım), ben de insanları sevmiyorum, ben de marjinalim, benim de umrumda değil kimse, ben de hiçbir amacıma erişemeden, hiçbir hayalimi gerçekleştiremeden yirmiye geldim. Geçmeye devam da edicektir zaman, ama ulaşabileceğimi sanmıyorum. Sandala binip açılmak gerek denize, ya da atlayıp bir arabaya uzun mesafeler katetmek gerek.. Hayat; olduğun yerden dünün tekrarını yaşayarak geçirilecek kadar basit bi uvzu değil, kurgusunda yer aldığımız bir masala dönüştü uzun uzadıya anlatılan.. İbadet için geldiğimiz dünyada fütursuzca zevke daldık. Gece olmadan yatıp sabah erkenden kalkmaya alıştık/alıştırıldık. Sisteme karşı çıkıp kölelikten ayrılmadık. Ayrıştırıldık din, dil, ırk diyerek.. Chech-up yapmamız lâzım kendimize, benliğimize.. Bencillikle olucak şey değil yaşamak, ama bensiz kalan insanlar da mutlu sayılmaz.
Yağmur ve Rüzgar
Bizde aşk duygu yoğunluğudur. Beden bütünlüğü değil,
Onlar aşk koydu cinselliğin adını, değiştirdi dengeleri,
Kitleler halinde terkediliyorum.
Hayalim birkaç dost ebedi,
Sizden para pul istemiyorum sadece bir avuç göz yaşım silin,
Uykusuz gözlerim kızarmış, esrar içtim sanar birileri,
Kimilerine göre ise kaltak hayalden ibaret sözlerim
Sevilen Az Yok Seven
Bu devirde gülmek istiyorsan, tek takıl!
Ya da ağla günlerce ama olmazsın umrunda,
Kaçıp gittiğin her yolun sonu var,
Bin defa da gitsen gelirim ardından, duramam!
Kurma bir tiyatro hayat, sürekli düzenek hazırlar,
Aşkın kör noktasında bulunur tadı. Kimse alamaz.
Kalp dediğin kırılır, çalınır, aldatılır da uslanmaz,
Yine de mutlu olmak istiyorsan derin nefes al,
Tebessümle uyan sabaha iyi tarafından kalk,
Hayallerime kibrit çakıp yaktılar, hislerim gibi kül oldular,
Daha iyi olurdu tabi ellerime gözyaşlarım dolmasa,
Kim bilir belki yarın olmayacak,
Varlığında yokluğunu yaşamak kadar kötüymüş
yokluğunda varlığını aramak.
Anlar Mısın ?
ne de kurduğum hayal unsuru,
içim mutluluk dolsun,
Kolpa hayata sepya bir tablo yaşantım ben de sunuşu,
Böylesine kötü bir hayata figüran olmak benim suçum mu ?
Tabii ki değil,
ne zamandan beri bayatlamış ekmekten fırıncı suçlu ?
Fırkateynim hazır, biraz sonra keşfe çıkacağım huzuru,
İçime ayrı bir heyecan katıyor yüzümdeki tebessümün oluşumu,
ama hiç de umduğum gibi çıkmadı kadınımın güzel yurdu,
Sömürdü duygularımı, sentezleyip sona erdirdi oyunu,
Lan! biri de çıkıp desin ki seni anlıyorum, anlıyor musun ?
Eksik Fazla
Kimisi sandığından fazlasını yapabileceğini sanmaz,
Kimisi de tam tersi sandığından fazlasını yapar.
Prenses Pamuk
pamuk olsaydın prensesim,
Gidebildin ve artık sağanak yağmur altında ben şemsiyesiz,
ama şimdi ben kimsesiz,
ama beni istemedin,
Olmadı, olanaksızlıklar peşimizi bırakmayıp büktü belimizi,
Cesareti olan yok! Biz de vazgeçtik. Bu aşkın en piç hali..
Maziden Harekat-iki
Sessiz çığlık misali yankı uyandırdı
aşıkların ayrılığa yürümesi,
Koşar adımla gidiyorduk sanki
aşktan mahrum kalmış gibi,
Ayrılsakta bir şey değişmedi
duygularımız halâ sabi,
Cenin ete büründü, et kemik tuttu!
Tekil kişilik doğurganlığı keşfetti,
doğacak olan çocuk bizim.
Tamam saçmaladım..
Haklısın, biz bittik!
Belki de en trajikomik anıdır hayatın,
sırtlaması kaybedeni,
Sihirbazlara taş çıkarttım ve kaybettim seni,
Sonra hayatımı ateşe verdim geri kazanmak için,
Değişen bir şey olmadı.. Geri dönmedin,
Üstelik başkaları girdi hayatına ve onlardan mutluluk istedin,
Eğleniyor gibiydin fakat sonra durum değişti,
Yapamadın ve ayrıldın.. dolduramadı yerimi,
Birlikte olduğumuz her anı iyi değerlendirdik,
Tartışmalarımız oluyordu fakat sonunda gülümsüyordun lûtfedip,
Saatlerce susup özlemle konuşmayı beklerdik..
Şimdi yoksun ve sensiz seni sevmek ölüyken nefes almak gibi,
Geç anladım, artık pişmanlığın esiriyim,
Bir işe yaramasa da dön demek en iyisi,
dört gözle bekliyorum yolunu, bu da benim tesellim
Benim Önceliğim
hakkımda
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak



















