anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
anne etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Aralık 2019 Salı

Deli Özgürlüğü

Kontrolü kaybettim, esen rüzgara ayak uydurmalar filan bana göre değil de
başka seçeneğim yok. Ne yapacağız dostum ? Okumuyorsun tamam da bir şeyler
önermelisin. Aklım kıtlıkta, hislerimi törpülüyor ilaçlar.. Acınası halde
değilim de yardım etsen fena olmazdı! Off! Dert yanmayacağım,
nefes alıp veriyorum.
Günlük yaşantımın bir kısmını standart otobüs seyahatleri kaplıyor. Realizme
dayalı bir senaryo oluşturup, bölüm-bölüm canlandırıyorum hayalimde..
İmkânsızlıklara imkân sağlayıp sonuçlarının nerelere gidebileceğini
görüp az da olsa yaşamak, deli özgürlüğü..
Bu benim seçimim değildi! Hayır, bana sorma! Sonunun nereye gideceğini bilmiyorum.
Bir sonu olup olmadığını bile bilmiyorum. Kaç kere öldüm ? Sorma lütfen!
Tatlı geliyor intihar, her şeyi olduğunca bırakıp terketmek olgusu kuşatmış sağımı solumu,
aslında aynıyız ikimiz. Anne! Uyuyakaldığımda yaptığın ödevlerim gibi hallet ilişkilerimi,
beceremiyorum tavır takınıp sakin kalmayı, sinirlerimi kontrol edip olgun davranmayı..
Akışına bırakayım diyorum da nereye akacağı konusundaki belirsizlik tedirgin ediyor.
Ah dostum.
Düğümleri çözüyorsun! Karmaşıklık geçiyor. Bir şekilde hallediyorsun ancak sonu
gelmiyor. Çocuk değilim, kaçamıyorum. Sözümde duramadım affet, sevinç ve heyecanlarımdan bahsetmek benim için de keyifli olurdu. Ama bunlar için bana ulaşman gerek! 
Burada sadece hasret ve hüzün ekili tarlanın hasadını topluyor olacağız.

7 Haziran 2019 Cuma

Kimseler Biriktirememek

Tipi var, 
kar da yağıyor lapa lapa, 
Salep kaynattım ister misin? 
Oralar da soğuktur bilirim. 
Çokbilmişlik değil de, 
sen varsın diye öğrenilen bir şeyler, filanlar, falanlar, 
Bilirsin ben, sen varsın diye dünyayı da sevenim.. 
Belki bir gün yeniden buluşabiliriz. 
Belki masal anlatamam ama gözlerine bakabilirim 
Anlam çıkaracak olursan, manâlarımla einstein'i geçebilirim 

Kimselerbiriktirecektim 
Kimsesizliğimesahipgelecekti 
Kirgönlümünelbezibirazgecikti 
Kimsegelmeyecekisebenmigitmeliyim? 

Beriye gitmek durmaktan farksız 
Belirgin olmak sis kadar tarafsız 
Betimlemekten aciz bir o kadar da tutarsız 
Bendimi kaybettim dengim payiz 

Arafa binaen oluşturulan dünyalık arşiv 
Arasında bir yerlerde kalmış külhanbeyi 
Ancak ölüme eşdeğer geliyor sensizlik 
Ama evvelâ ömürden yiyor sensizlik 

İstemiyormuş, varsın istemesin 
İskelet sistemine iki ruh ağır gelirdi 
iki ayrı dünya birleşse ne olur? 
ısrarın faydası zararından daha zararlı haale geldi 

Yamacına tırmandığım dağ engin mi engin 
Aşağısı ürkütüyor baktıkça her hücremi 
Lâkin gözlerimde korku yok, gök bana en güzel terapi 
Eteğindeki çalılıklarla dans eden bir meltem gibi ol 
Bir an önce çalılardan kurtulup beni sarmak/sarılmak istiyor 
-ALLAHa emanet ol kardeş, anneni üzme- 

6 Haziran 2019 Perşembe

II. Anne

Bir sana güzelim ben, bir de anneme, 
En çok seni severim ben, bir de annemi
Bir senden ileri gidemem ben, 
bir de annemden,
Annem doğumumu gördü, sen de ölümümü göreceksin!

Bitti!

Bir köşe seçmiştim kendime ve çekilip izleyecektim güya, yaptım da..

Ama hiçbir şey değişmedi, olduğum yerde kalakaldım. Etkisiz eleman gibi hissediyorum kendimi, biraz da kullanılmış gibi.. Ne demiş şair? " Olan olur da ölen ölmez, ölen ölse de izleri silinmez." Bana kalan da bu izler oldu. Her kış vakti, sarmaş dolaş yağan kara teslim olmuş yağmurun kamufle ettiği güneşin ayazında ısınırken, beyaz tenli vücudumun mora çalan yarısında onu hatırlayacağım. Belki iyi belki kötü, ayaklarımın üstünde desteksiz dururken aldığım bir karar diye övüneceğim gün gelecek, gündüzün şerrindense akşamın hayrına göğüs gereceğim. Ben bu hayata asiyim, ahh yapma anne! bu kadar iyi olunmaz. Çünkü; yaşayan her canlı aslında profesyonel birer katildir. Onlara anladığı dilden cevap vermek gerekir ama biz o dili konuşamayız. Katil olmamalıyız. Küfrettiğimiz insanlar gibi davranırsak ne anlamı kalır ki aldığın oksijenle verdiğin karbondioksitin? Tüm bu karanlık, doğacak günün yakınlığındandır diye zan ediyorum. Ankarada yaşamak insanı yalnız hissettiriyor. Yağmuru ayrı, karı ayrı, ayazı apayrı dert. Nereye, ne şekilde meyletsen durdurup hissettiriyor, acına tuz basıp bayılmanı bekliyor, hazımsız olsan da sindirmiş oluveriyorsun tüm olan biteni.. Elbette diğer türden insanlar da var ama onlardan bahis açmayacağım. Hayattaki kazanımlarının farkında değiller, daha farklı mecralara meyledip doyumsuzluğunun sınırlarını zorlayan aşağılık mahlûklar onlar, bu; benim ağrıma gidiyor ama başka kimsenin umrunda değil, neyse.. Aslında, çok daha alternatifli hayatları olan insanları şanslı görmekten bıktım. Yüzlerinde, hâl ve tavırlarında mükemmeliyetçi oluşlarından bıktım. Kendime, bulunduğum yerlere filan bakıyorum da; oldukça sıradan, fakirliğin bir üst sınıfı gibi yaşayan tipleriz. Ama haketmeden zengin olan tiplere kendimizi beğendiremiyoruz. Neden beğendirmek zorunda olduğumuzu da bildiğimizi sanmıyorum. Ben kimi karşıma alsam ona lâyık olma gereksinimi duyuyorum. Kendi kötülüklerimi bildiğimden, karşımdaki temizmiş gibi geliyor. Daha doğru şekilde yaşamaya çalışıyorum ister istemez. Aslında bu, iyi görünebilir ama değil.. Ben kimseden aşağıda değilim, kimse de benden yukarıda değil.. Ne kadar doğru bir söz değil mi? Bu yüzden, bu davranışım; kuruması gereken bir ağaç, temizlenmesi gereken bir şehir, bitmesi gereken bir aşk gibi.. gibi.. gibi.. Ama yapamıyorum. Anlatacak çok da bir şeyim kalmadı aslında ama bu, susacağım anlamına gelmemeli, çünkü; anlatacak birşeyi kalmayınca da susmuş sayılmaz insan, tükenmişliğin tonunu yansıtır bu sefer de etrafına, artık söz biter. Duruş ve irade girer devreye, benden bu kadar..

29 Mayıs 2019 Çarşamba

Varsayma

Hissiyatımın derinliğinde boğuluyorum. Kulaç atmak laf ile kolay, düşüncelerim ve gayretim bu yönde bir işbirliği için fazla şüpheci fakat ben hissediyorum. Beynim ve iradem olmadan sadece kalbim ile seni hissediyorum.  Gözlerime ilişmiş, duygularıma sinmiş, benliğime karışmışsın.
Ben de karıştırmışım, pardon! Tüm bunlar, başından sonuna tamamen hayâlden ibaret, evet hayâl.. Çünkü hayâl kurarken kontrol bende oluyor. Ben de bilinçaltımı rahat ettirebilmek için keyfimin istediği herşeyi aynen yapıyorum. Gerçekliği söz konusu bile değil yaani, çaresizlikten maladaptive oldum, ne yapsaydım? Çaresizlik işte, ama ne çaresizlik.. Gündelik sürgünüm birşeyleri anlamak ve yoluna koymak ile geçiyor. Ya da geçiştiriyorum. Ne farkeder? Hertürlü ilerliyor zaman, umarım aleyhime değildir. Bıkkınlık, haddini bilmeden hükmediyor yalnızlığıma, esen rüzgar; zamanın aleyhime işlediğini fısıldadı az önce, ama dönmen için çabalayacak değilim. Gelsen de olmaz artık, olur olur diyip geçiştirerek kabûllendiremiyorum kendimi, yalanlarım da tükendi, lâkin yine burada, senle kalacağım. Kalıyor oluşum, sürprizleri sevmememden ileri geliyor. Bir başkasına gidip de ne bulacağımı bilememem bu seçeneği seçmeye zorluyor. Hiç kıvırmayacağım, acizliğime kılıf bulmak derdinde değilim bu kez, ayaklarımın üstünde, gelebilecek darbelere hazırlıklıymışım gibi bir görüntü oluşturmak için direniyorum. Önceki darbeleri çabucak sindirivermişim. Ya da yaralarımı sıkıca sarıp, iyileştim diyorumdur. Kim bilir? Ben biliyorum. Ama bu ben ve aklım arasında bir sır olarak kalacak! Çünkü yalancıymışım ben, yalanlara sığınıp da avutuyormuşum kendimi.. Bu kötü bir şey mi? Neye göre? ’ Doğru ’ diye tüm acılarımı yüzüme vuranlar yüzünden bu halde oluşumu akıl edemedi kimse, yargılamak da aciz bir kadına düştü, sevdiğim bir kadına.. ahh be kadın; İnsan; göğe bakarken görür seni, yağmur yağarken hisseder seni, kar yağarken yaşar seni, öylesine alımlısın ki güzelliğinin gölgesinde uyuyakalır newton, kafasına elma da düşse yeltenmez uyanmaya, düşünmez bile elmanın düşüşünü, nedenini, küçük tebessümlerle eşlik eder ipincecik ses tonuna, hissettirdiklerin; onca yıl yaşamış insanların kalplerini boşluğa itiverir. Boş yere geçirilen zamana karşı kin gütmeye meylederler hemen, dümeninde kendileri olduğunu unutup küfrederler gemiye ve yıkarlar limanı, yakarlar denizi, ölüm kolaymışçasına vazgeçerler bir hışımla dünyalık herşeyden. Kıskançlık bürümüş gözlerini, güzelliğini kaldıramıyorlar. Zayıfsın da oysa ki; Biri on saniye baktı mı hemen parlar şıpsevdi gözlerin, ve nereden baksan elli -ellibeş kilo gelirsin. Ama hissettirdiklerin? Ahh o hissettirdiklerin.. Kime anlatsam cezboluyor hemen! Sahi; anlatınca değeri azalır mı anlatılanın? Yoksa -yazar bozuntusunun uydurduğu bir-şey mi bu? Önemsiz gibi duruyor. Fakat oldukça önemli; seni çekemeyen insanlar, önemsiz kılmak için farklı yollardan girişimlerine devam ediyorlar. Ben takıntılı bir bireyim. Bey olmak için çabaladım. Bir bireyin beyi olabilmek, olduktan sonra da sürdürebilmek için taklalar attım. Pişmanım hâlden anlayan bey amca: özellikle de yalnızlıktan korkup yine yalnızlığa sığındığım için.. Ne kadar ironik bir durum olursa olsun içe kapanışın dışa vurumundan başka bir şey değil, ki bu durum kendimi korumayı bilmeyişimin başıma açtığı dertlerden sadece bir tanesi.. Yani bunlardan daha çok var, anlıyor musunuz? Beni düşüneniniz var mı? Acaba ne hisseder diyeniniz var mı? Tuhaf olacak belki ama sizden bir şey isteyeceğim. Hayatımın alelâde bir trigonometrisini yapar mısınız?  Ben anlatayım siz formülleri oluşturun. Sonuçlarına hep birlikte göz gezdirelim, doğrusu çok merak ediyorum. Yazdığım kadar karışık mı durum? Yoksa kuruntulardan mı ibaret herşey? Hayata çocuk olarak gelsek de yaşamak çocuk oyuncağı değildir ya hani, o vakit anlamalıydık dünyanın çetrefilli oyunlarına alet olacağımızı, ama geç kaldık anlamak için, herşeye olduğu gibi.. Aslında anlayışlı biriyimdir fakat anlamama konusunda oldukça dirayetli bir yapıya sahibim. Okuyor musun kadın? Sen gidince aklım da durmadı yanımda, onun için iyi bir seçenek değildim zaten, o da fırsatını bulunca kaçıp gitti.
İnkâr ettim, idare ettim, isyan ettim ve nihayet düzeliyorum. Kalbim “ beyin ” görevini de üstlendi. Biraz fazla oldum. Ancak bu sefer yüzsüzleşeceğim, hem annem de daha iyi; Bir kaç sene öncesine kadar çok ağlardık, gerilen sinirlere tek çıkış yolu olarak görünüyordu ağlamak, başka bir seçenek de yoktu zaten! Ama artık daha durgun geçiyor günler, daha sessiz ve sakin..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak