deneme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
deneme etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Mayıs 2025 Cumartesi

ASİRA

 


İmkansıza imkan sağlayan
Olur olmazlar yaşayan
Boşa dolu bakan
Görünmeyene inanan
Haziran seninle güzel 

Rüzgarla sarılır
Yağmurla ilişir
Güneşle işlersin
Haziran seninle güzel 

Sorun çok çözüm yok
Zamanla olur dedin oldu
Yapmam dediklerini yaptın
Duvarlarını birlikte yıktık
Çünkü haziran seninle güzel

Sesindeki soğukluk
Yakama yapışır silkeler
Benimsediğinde benliğinle
Mevsimler benimmiş meğer
Haziran seninle güzel 

Ocakta geldin
Ocağım şenlendi
On yedisinde görüştük
Yirmidördünde söz verdin
Çünkü haziran seninle güzel 

Tebessüm edersin gözlerin yok
Araba sürersin şeridin yok
Soru sorarım cevabın yok
Konuşuruz fikrin yok
Yine de haziran seninle güzel 

Bakışarak konuşuyoruz
Birlikte uyuduğumuz da oldu
Uyurken özleyip aradığım da..
Güzel kızım
Haziran seninle güzel


İyi ki buradasın
Hep bizimle kal
Varlığına minnettarız
Seni hep en çok seveceğiz
Haziran seninle güzel

5 Mayıs 2025 Pazartesi

BOŞ MEYDAN

 


Yıkılışını izliyorum büyük büyük dağların..
Hakediyorum! Bu dehşeti karşılayıp gözlerimle izlemeyi ki ne mümkün yıkılmak!
Kim üşümüş, kime düşmüş, hangi yolda görülmüş talih kuşu?
Bedelini ödemediğim ne var ki tutup yakamdan silkeleyip duruyor göremediğim eller.. Ödün vermediğim bencilliğimin kendi kendini tatmin ediyor olması bile yasakmış meğer.. Hiçbir şey olmayacaksa, olması için neden çabalayayım? Çekilir köşeme dahil olmadan izlerim olan biteni, madem umut kıtlık safhasında, neden ona ihtiyaç duyup beklentisiyle perişanlık çekeyim ki? Bir akıllı benim, aşağılık şahsiyetimin aşağıdaki konumunu bilen biri olarak farkındalıklarımı önemsizleştirerek lafın geliş yönünde bahsedip geçiştiriyorum bak!

20 Ocak 2024 Cumartesi

GiTGEL

 

Aptalın akıllısıyım çünkü aynı hataları yapıp ders aldığını düşünen, acziyetesine metamfetamin enjekte edip farklı boyutlara geçişini kolaylaştırıp öğrenmesini sağladım.
Yar, yapma!
Anlamadığında beni
Anlaşılır konuşmadığımda benimle
Dilime dolaşan kelimeleri niyetimle harmanlayamayacaksan konuşmayalım.
Koyu rengim, korku saran etrafım ve dikine gideceğim burnumun kırılsa da vazgeçmeyen iradesine hayran olurcasına peşindeyim. Belki hata, belki doğru.. İrade zayıflıklarımdan, kayıtsız şartsız kabul etmediğim dayatmalardan kurtaracaklar tertemiz varlıklar, hadi beni kurtarın!
Özgürlüğün önemini öncesinde bilemedim, fark ettiğimde de süreci başlatmak için zaman kaybetmedim. Kimselerin çoklu dengelerini iradelerince kontrol etmesini sindiremeyip, fırsat vermeksizin yönlendirdiği zavallılar da peşinden sürükleniyorlar ya,
sokakta onları görürsün ya,
belki de daha yakınında yaşıyorlardır ya..
Neyse güzel kızım bitmiyor bu hengameler, geçse de bir yenisi geliveriyor ardısıra, ölmeyenin başına her şey gelebiliyor falan filan yahu ne çok sıkıldım. Konuyu da değiştiremiyorum. Dışavurumla varabildiğim bir sonuç da yok. Çünkü konuşarak anlaşacağım hiçkimsen yok! İçime kapanmaktan korktuğum günlere geri dönüyormuş hissindeyim. Ne anlamı kaldı bunca çabanın? Korkarım ki yanlış denize kürek çekmişim, bu boşluğu nasıl aktaracağımı bilemiyorum elbette..
Gözüm ağlak olmakla çözüm bulamadı, yüzleşti de kurtuldu. Rüzgara karşı durmakla dalgalandı da yükseldi uçurtmalarca.. Her olay bir örgüyle hareket ediyorsa, dışarıdan bakan şifreye daha yakındır. İçeridekiler yakınlıktan dem vurup dışarıdakileri dışlıyorlar, dışarıdakilerden de içerdekileri ahmaklıkla suçladığı kimseler olmuyor değil! Nasıl geçer deve bu hendeği, ne ile aşılır bu saçmalıklar?
Dul kadının oğluna yardım edin!

24 Aralık 2023 Pazar

BUKLELi


 

Kaç kere düştüysem hepsinde kalktım, kalkıyorum diye düşmem bi saçmalık, düşmeyip düşürülmemse canilik.. Hayatın kolay olmasını beklemiyorum da, aradabir de olsa çıkardığı zorluklarla mücadele edemeyişim acizliğimin göstergesi, ansızın gelen tükenmişlik hissine de en büyük destekçi, basit şeylerin kaprisle harmanlanıp ego savaşlarına dönüşmesinin sancısını o da yaşasın istiyorum. İntikam gibi değil de zoraki empati diyelim buna da! Hadi güzel geçsin günlerimcilerin ve Sevgi pıtırcığı olunan o günlerin nasıl da hatıraya dönüştüğünü görüyoruz ve  şaşakalmamak mümkün değil! Bazen sabır sınanıyor, bazen hatada ısrar ediliyor, bazense hata kendin oluveriyorsun ve attığın her adım seni uçuruma biraz daha yaklaştırıyor. Son düşüşümden sonraki belki de ilk  "büyüdüm" lafzını kullandığım zaman dilimi içerisinde intihara sevk edici hadiselerin zuhur etmesi sanki kaderin; sen de hemen gaza geliyorsun canım, ağzına bal çaldık diye havalara uçma kanatların yok yere düşeceksin ve bu canını yakacak haberin yok." demesi gibiydi! Ah be hayat, bir kere de planladığım gibi gitsene, ben de olayları karmakarışıklaştırıyorum. Ben de sadeleştirip yalın bir halde sunum yapabiliyorum. Ben de cilvelerinden esinlenip senaryolar yazıyorum. Her şey plana dahil! Kasten öyle değildim, öncesinde de böyle değildim, yaşadıkça değiştim ve değişikliklerin farkında olduklarımla helalleştim farkında olmadıklarıma da entegre olamamanın vermiş olduğu yetkisizliği kullanıp köşemde kalakaldım. Neydi bu imtihanın bana öğretmek istediği ki öğrenememişliğimden tekrar tekrar aynı sınava tabiiyim? Elbette bilmiyorum. Hem nereden bileceğim. Hüzünlü ancak mağrur ve biraz da durgun bu kalbimle yazıyorum efendi gibi.. 

Bir bukleli öpücükle mutlu olun benim yerime


8 Ocak 2023 Pazar

CAMBAZ


 İp üstünde hareket eden cambazın sonraki hareketini unutmuş haliyim. Diğerlerinin sesleriyle oluşan yoğunluğun baskısı kışkırtıyor iliklerimi, yol ayrımındayım. Bir tarafta sen varsın, yürüyebilirsem ulaşmak için ihtimalleri heyecanlandırmış olacağım.. Diğer tarafı göremiyorum, ne olduğunu bilmediğim.. Ne heyecanlar, ne monotonluklar, ne sevinçler, ne hüzünler barındırıyor kimbilir. Varsayalım ki herkes amacına ulaştı. Kim umut edecek, umudu kim diri tutacak, herkes isteğine kavuşunca kim özleyecek, kim neye hasretlik edecek? Dünya, varsayımsal çıkarımlarla çözlecek bir denklem değil görüldüğü üzere, yaşama dair iyimtrak ne varsa dostumyevski negatiflerini sunmuş ve peşine takılan herkesi, hislerin aldatıcı pembe tonlarına kanmamayı ilmek ilmek işlemiştir. Nereden geldik buraya? Boşverelim efendim bu tür grileşmeleri, bir akşamüstü meyledeceğim sana, bütün irademle tüm şanslarımı kullanacağım izninle.. ne kadar olursa o kadar zorlayacağım. elbette zorlayacağım. bu deve güdülmek için burada ise ki öyle ve ben de çobanı isem ki başka kimsecikler de yok. o halde hırkayı giyip işimi yapacağım.

Yıkılmaya yüztutmuş bir apartmanın kalıntıları gibiyim, yıpranmışlık benliğime ağır geldikçe dışlanıp, ötekileştirilmiş bir halim var. kaygı gütmeyen, endişeden uzak, akışına bırakmış insanlar şahsım nezdinde saygıyı hak eden üstün varlıklar, ne yazık ki onlardan olamadım. olamıyorum da! ne tarafa gitsem gittiğimle bitmekecek ve pişmanlık bir şekilde yakama yapışmış halde duvara toslayacağım. uzun süren geceler, toz pembe haftalar falan.. Evcilik oyununun bu denli çetrefillerini bilmezdim. İrade koyup, düzen sağlamak için attığım adımın sonucunda oluşan zıtlıklar, sanırım yönetemediğimden kaynaklanıyor. hâl bu iken ne yapacağımı da pektabii bilemiyorum. artniyet ya da kastii bir durum yok elbette fakat işler iyi gitmiyor. e ne demişler "acemisi olduğun hayatı, acı şekilde tecrübe edeceksin." yetemiyorum. yetkinliklerimin bucaksızlığı bile yetersizleşiyor, bir süre sonra da (-ki bu süre bende çok çok kısa sürdü) halkarasında vurdumduymaz olarak tabir edilen "umursamaz" hırkasını geçiriverdim sırtıma, kıl kırk yarılıyor. detayların atomları parçalanıyor. hak davası gütmek, bencilliklerin ayrışan bütünlüğü ve nihayet kapanış.. unutuyorum henüz dün yaşadıklarımı bile, zihnimdeki medcezir haddini aştıkça zavallılaşıyorum. kayıtsız kaldığım her durum, cevapsız bıraktığım her soru ve yarıda kestiğim her cümle ahh.. Bilmiyorum efendim. Hayır ne münasebet! Hadsiz değilim elbette ancak siz çıkmış karşıma bana efendilikten dem vurup, yaram varmışcasına gocundurmaya çalışıyorsunuz. Yaptığınız şey tam olarak hakkımı yemek, olmayanı varmışcasına kabul edip münasebetsizce dikte ediyorsunuz. Buna bir son verin.

23 Temmuz 2022 Cumartesi

Ani

 


ne beklerdim sabahı olmaz oldular

hiç beğenmezdim aydınlık kuşattı odamı

soğukkanlı katilin seriye bağlamış haline

yeni bir soluk gibi doğuverdim

toy bir gencim medeniyete ayak uyduran

koyup giden mutlulukların yeri dolacak

korkularım yaşamsalmış yaşadıkça geçti

gittiğini görmüştüm kalışını yaşıyorum

24 Temmuz 2021 Cumartesi

uç

 


Uç hisler nasıl yönetilir? Denge senkronizasyonunda kellifelli herif olarak duruyorken yönetemiyor olmanın ezikliğini yaşıyorum. Kaçınımlarım tuhaf karşılanıyor. Sentezlenebilen her halim tutarlılık ve hoşgörüsel tatminkârlığı sağlayabilirken, anlam olarak konumlandırılamayanlar beni beynemaz bir kisveye çeviriyor. Her anın acemisiyim. Çabalarım, çakarlı araçla trafiği yarıp geçen kimseler gibi çaresizliklerimin arasından sıyrılıp geçiyor da ben biryerlere takılmadan edemiyorum. Akıl verip, nasihat edip yardımsal çabalara girişecek misin yoksa boş yapıp geçiyor muyuz? Anlayamadım. Koş gel bir bardak çayda demlenelim, durma! Geçen zaman selviden bi' yar. Boşa geçirmiş olmayı kaldıramam.
Korkularım var, yeniden herbirine hapsolamam.. Savaşçılar burda! Evet onlar yanımda, haddi aşan büyüme refleksini göstermekle kalmadık da, ah.. Ne zor geçiyor süreçler, karar alıp beklemeler, imkân oluşturamamalar ve bir sürü nefesi derinleştiren ah'larla yola devam ediyorum. İyiyim

5 Haziran 2021 Cumartesi

nebuLA!


 Arefeyi görüp bayramı yaşama,
adalet iste kurallara uyma,
alan ol veren olma
ne güzel Istanbul be! Denizi yok diye dışlıyorum Ankara'yı, kıçtankara yapıp seyredalabilecek olsaydım..
İmkan ölçeğinde aralığını iyi belirlediğin denge, tadına doyulmayacak aş oluveriyor da kısıtlamalara tabi olan hayat ve olumsuz standartlar çerçevesinde düşünmek gerekirse aza şükür ettirip çokluğu başkaca kimselere peşkeş çekişlerinin zoruma gitmesi kadar doğal ne olabilir ? Çark dönüyor. Çıkış yoksa kıl kırk yarılsın,
yardıma gelenlerin kalıtsal düşüncelerinde isteneni yapmak kendinden vazgeçmeni gerektiriyorsa ne yapacaksın ? Hiçbir hayâl imkansız değil de planları suya düşürme gayreti güden yönetimsel iradenin miadı dolduğunda onu hırsla karşılayacağım. -Kıvrak zekâmın kıvrımlarının herbirini sahaya sürüp yıldırmaya çalıştıkları her alanda üstün gelmek adına hepsini feda edebileceğimi gösterip hem psikolojik, hem madden, hem de manevi olarak fark oluşturacağım- diye kendimi oyalayadururken düşünce girdabını labirente çevirip kayboldum. Herkes gibi bir yolunu bulup, planını yapıp adımlar atmalıyım ki aşama katedebileyim. Peki ben ne yapıyorum ? Serzeniş..
"Mızıkçılık yapma!
Üstesinden gelirim dedin!
Gel!"

19 Nisan 2021 Pazartesi

His


 Beklemekle ne bir kervan geliyor ne devran dönüyor.
Mücadele etmek kadar pes etmek de seçenekler arasında, herkes önünden yiyecek ve doyduğunda kalkacak sofradan! Hasret bana ki döke-saça kalakaldım, karanlığı delen ayın ışığında aşındırdığım düşünceler fütursuzca üreyip bir yığın haline geldiler. Bir balık yahutta sandal kurtaracak.. Ah o sandallar ki saykodelik rüyaların sanrılarını yansıtıyormuşcasına varsayımsal gerçeklikler sunup götürüyor uzaklara da dönüş yolunu bulmakta güçlük çekiyorum. Tekdüze olamayışı kusuru muydu hayatın, yoksa bahanesi miydi yorgun bedenlerin? Ben de bilirim elbette ayaklarım üstünde durmayı, bir başıma mücadele edip kruvazör kullanırcasına dalga dalga gelen sorunları bir bir aşıp güneşli diye tabir edilen daha az stresli günlere ulaşmayı, fakat bir anlamı olabilmesi adına gel paylaşalım şu mutluluğu, yok efendim! Gözlerin güzel.. İnsanın bi soluklanıp demlenesi geliyor. Esefle eşdeğer yüksek rakımlı şiddetlerin etkisiyle sarılmaya sevk ediliyorum . Aç kollarını, evlerden ırak kuşkular kuşatmış etrafımızı. Hadi sarılalım, söz veriyorum öpüşürken uyuyakalacağız ve her şey geçmiş olacak ve kim doğarsa doğsun yerimizi alamaz. Yokluğumuzu hissedecek dünya..

4 Nisan 2021 Pazar

Siyaset

 


Geleceğin getireceği ve götüreceği birçok şeye tanıklık ediyorum. Uydurma değil, kurgu değil, hele hele huşu içinde uyku öncesi varsayımlardan hiç değil.. Kütlesel birleşimin ötesinde bir bütünlüğe tekabûl eden "komple"lik kavramının perdesini aralamış yaşıyorum.
Uzun yolların ardı son.
Ne hasret biter ne de güzel günler yitip gider bir ölümle..Birçok düşünce eşliğinde katedilen mesafe anılaştıkça şaşar insan, hürriyet meselesinde bile hür olamayışın, bir tarafa aitlik hissedemeyişte yaşanılan boşluk engürüsü acınası komedi içeriyor. Ki haddini aştın, sahifeler dolusu öğütler dönerken başucunda, kör gözün gönlüne arka çıkıp aldanmayı seçti. Aldatılan olmak, mağduriyet oluştursa da yanlışa paydaş eder. Her şey o kadar stabil ve dünün aynısı ki tahmin etmek zor değil ve umrumda da değil elbette bak bir varmış bir yokmuş..

13 Şubat 2021 Cumartesi

Vuslat

 


Dünyayı ben kurtarayım başkası gelip yaşasın..
Kaskatı kesilip hayal kırıklarını görmezden gelerek geçip gittiğim sonsuzluğa koşsam mı, yürümeye devam mı etsem bilemedim. Bana kehanette bulun demediler, deprem olduğunda yapma, dur! Demediler. Ateş halihazırda yanıyordu, birkaç çıra ve odun koyuverdim. Onlar izlediler, anlamadılar ki farkında da değillerdi.. Göğe yakın, göçke kızıllığın batan güneşe binaen oluştuğunu bile düşünemediler.. Biliyordum. Hislerimin gerçekliğini, aklımın yönergesiz izlenimlerinin saflığını ve tüm bunların bir irade tarafından kudretle yönlendirildiğini gayet aklıbaşında biri olarak biliyordum. Evreler atlıyor, kapı pencere açıkken oluşan cereyan gibi farkettirmeden tepe taklak edecek gücü ellerimizle teslim edip merhamet bekliyoruz. Beklentilerimiz karşılanacak gibi değil, pek mümkün olmayan insanlığın daimi sürecine katkı verecek oluşum evresine gidebilecek miyiz? Görüyorum, birçokları birim ve taraflardan bağımsız, ahmaklıklarına ve yargısal düşüncelerine rağmen edinimler sağlayıp öylesine bir yol izliyorlar.. Köhne kabilesine üye olmayana ne kötü hüzün, samimiyete üslup takviyesi düzeni bozacağı gibi yüzeyselliği de teşvik edecektir. Kısacası, mükemmeliy-etçi olmak zaman kaybıdır. Bu net! İmkânlar kemer sıkma politikası için teşvik paketleri hazırlayadursun, kendi planımı yapmakta ve uygulamaktaki iradi ısrarım devam edecek ve fakat her şey kötüye giderse diye son bir çağrı, dul kadının oğluna yardım edin!

15 Ocak 2021 Cuma

Alıntılar


 “Hadi gel yıkalım şu Süleymaniye’yi desen, iki kazma kürek, iki de ırgat gerek.. Ancak hadi gel yapalım şunu geri desen, bir Sinan, bir de Süleyman gerek.” diyerek özetleyen Mehmet Akif Ersoy’u samimiyetle anlıyorum. Giriftar yaptığım bu lafzın dokunduğu noktaların hücresel yapılarına ilişme isteğimi üstü kapalı halde ancak böyle yansıtabilirdim ki yansıdığını da düşünüyorum. Dudaklarım patladı, duraklarım yıkıldı, kuraklık sarıp sarmaladı dört yanımdan, kime nereye nasıl kaçacağımı bilemez halde oksijen-karbondioksit takasında yoğunluğa sebep oluyorum. Kuyruk oluşmuş, kilo metreleri aşmış.. Geridekilere göz gezdirip, esinlendiğim hislere misafir olup, egoist pislikleri ispiyonladım. Dedikodunun içeriğine yön vermeye devam edip kazdıkları kuyulara düşenlerden bahsettim, bir kaşık suda boğulanlardan ve geleceğini geçmişte bırakanlardan bahsettim. Her şeyden haberim var? Bunca şeye tanıklık etmek, bazılarında rol üstlenmek neyi farketmemi amaçlıyor? Elbette kendimi yargılamayacağım! Doğru ve yanlış birçok şey yaptım ve bütününde bugünkü ben oluverdim. Bu olmuşluğun geçmişle yargılanmasına katlanmak istemiyorum. Kasıtlı yaptığım bir şey değil yaşamak ve planlamadım bu yalnızlığı ki kitaptan masal anlatmıyorum. Çünkü biliyorum ki, hikaye türevi yazıtlar hurafe dolu yönlendirmelerle doludur. Doğru - yanlışı kendince yorumlayıp okuyana empoze etme amacı güder. Sürüsüne dahil olana ne acı.. tanık olana ne acı..
Alınmasınlar, aklım ancak ve ancak kalbimle sınanacaktır. Salaklık sirayet etmekle kalmıyor ya hani, ilişip giriveriyor tavırlarıma, bakakalıyorum gözlerin sanıp.. Dalıyorum dalgıçlar gibi yüzme dahi bilmeden, meydan okuyorum ölüme ve kestane kızartıyorum tavada, samimiyetini kaybeden ev ahalisine soba lüks geldi. Seni bulamıyorum. Kırgın değilim, küsmeyeceğim de! Lâkin şu geçen vakti  senle yaşamak varken böylesi demler vurarak, kurgusunu tayül edip huzursuzluğumu perçinlemek zerre hoşuma gitmiyor. Kendi kuyumu kazıyorum. Serzenişlerim kimseye ve kimseden ötürü değil, felakete nazır zihne sahibim ne de olsa, üstesinden gelirim değil mi? Her şeye göğüs gerer miyim? Ya boşver bunları aklımdakilerden bahsetmek istiyorum. Doğruyu söylediğimde laf sokmak için çabaladığımı düşünüyorlar, oysa ki önhazırlık bile yapmıyorum. Çok ama çok yalnızım. Tek hissetmek aşağılıkça bir şey.. Bunu okuyorsan, sen öyle olma! (Her ne kadar)Seni bulamıyor, ulaşamıyor, kimsin bilmiyor olsam da.. Bu ayrı bir sorunun konusu, şuan yalnızlıktan dem vurmak ve bundan dertyanmak istiyorum.
Ah. Biraz uzattım sanırım. Beni benden iyi yaşamış, hissetmiş ve aktarmış olan Atilla İlhan’ın da dediği gibi: “ Yalnızım belki, belki ne yapacağımı bilmiyorum. Fakat kötü değilim, sadece yaşamak zorlaşıyor ve birçokları gibi bir dümenini bulamıyorum.”




Bitti.

19 Aralık 2020 Cumartesi

Yetememek

 

Pektabii ben de her şeyi - herkesi boşverip kendim çalar kendim oynarım
da birisinin beni parmağıyla gösterip "hayattasın!" demesi gerekiyor. Onca
kişinin vermiş olduğu aklı elimin tersiyle itip hissiyatımın peşinden
koşmaya devam edeceğim. Kafamda çatallı yollarla bezenmiş sorular var.
Nereye ulaşmak istediğimi bilmeme rağmen hangi yönden gideceğime
yönelik tahminim, saksıdaki çiçeğin güneşle dansı misali değişkenlik
gösterip, tutarsızlığın ihtişamına parmak bandığı için çekimser kalıyorum.
Halden anlayan insanlara anlatmak gerekir, anlayacaklardır fakat akıl vermelerine izin verme!
Seviyor olmak yetmiyor.
Sadık olmak yetmiyor.
Dürüst olmak yetmiyor.
Düzgün olmak yetmiyor.
Yetinmeyi bilmeyene hangi şartları sağlarsan sağla yetemiyorsun.
Üstü kapalı mı anlatıyorum ki anlaşılamıyorum? Yoksa anlayıp
umursamayanların arasında debeleniyor muyum? Birinin
karşıma geçip duygusal mantığı kurgusal gerçeklikle birlikte
sunacağı yok ve beklentiler başka bahara kalışlarını boynu bükük
şekilde izliyorlar. Bir de okumaz oldun! Oturup düşünmüyorsun da..
Sokaklarda takılıp gezmeceler derken yorulup dinlencelik parklar,
hızla hareket eden kedi birkaç kuş ve dahası.. İyisini biliyor olmak
yaşayamıyor olmayı kötü kılıyor. Kopardığım yaygaraların nerelere
kadar uzandığını ve hangi sonuçlara sebebiyet verdiğini ve
hayatıma ne denli etki ettiğini günbegün yaşıyorum. Ömrüm, bu 
pişmanlığın gölgesinde geçecek gibi gözüküyor. Herneyse,
belirtmek istediğim bir şey var; Bunca 
sabrı harvurup harman
savurmaktansa başka alternatif çözümler üzerine yoğunlaşıp, 
oluşturabiliyor olsaydık zamanı daha verimli kullanıyor ve 
tezelden huzuru tadıyor olabilirdik. 
Çok bilmiyorum, daha az
belki hiçbir şey bilmiyorum. 
Sadece, sorunuma binaen elimi
kolumu bağlayan şartların öznel 
değişimlere ihtiyaç
duyduğunu dile getiriyorum. Umursamaz 
olamıyorum. Bu
amına kodumun düşüncesini kendim yönetip 
yönlendiremiyorum. Ne içine, ne içeriğine karışamıyorum.
Şuan 
bunu yazarken bile..

9 Aralık 2020 Çarşamba

Kumru gibi

 

Ben benken seven olmasa da şimdi, bir gün muhakkak olurmuş - olsun,
olmalı derken belki de oldurulmamış birinin, oluşumunun dahi bilincinde değilken olmuş olabileceğini varsayıp çağırmak doğru mu bilemiyorum. Ne de olsa birçok şeyi bilmiyorum ve bilmeyişime sığınıp oradan yürürüm.. Çene kemiklerimin titreyişini görecek kadar esnemezsem inanç sağlayamıyorum uykumun geldiğine, kuluçka süresini dolduran yumurta gibi her an hayata atılabilmek için kırmam gereken kabuğuma tekme atacak gücü sağlamaya çalışıyorum da sonuç? Hep bi sonuca varmak zorundaymış gibi atılan her adım, çoğu şey yarım kalır aslen farkında mısın ? Off! Her şey boşluğa düşüp kayboluveriyor. Uzaydayız ne de olsa, bir nebze mutluluğun çarpanı hüzün olursa karekökü de araf olur herhalde bilemiyorum matematiğim kötü! Kalakalmak bana mahsus sanki, önceki sakinlerin en uğrak yeriyken şimdilerde it ürümez kervan geçmez hale geldim. Hata demişken bahsetmek istediğim bir mevzu var. Hatalarla yüzleşmişken, dereyi henüz geçmiş hatta kıyıya da çıkmışken çırpınan birini görüp geri döndüğümde, dereyi geçemediğimi sadece bocalayıp durduğumu ve asla da geçemeyeceğimi dile getirip hakaretler hissettirerek çekip gitti. Ne olduğunu anlamadım. Hata, kayıtsız kalınmaması gereken hâl ve hareketler sonucu başvurulan bir bilge gibi bekliyordu ve muhtemeldir ki biliyordu da. Hiçbir şey bir sona sahip değilken, aslında her şey bir başlangıca gebe ve dönüşüm asıl zenginlik iken, neden hatalardan dönüldüğünde kabûl görmüyor? Edebiyatını yapanlara hayranlık duyduğun durumun tanımı olan lafzı icraata geçirmeye gelince nasıl da çekimser kalıyorsun! Uykularım kaçıyor. Yetkim yokken yönetmeye çalışıyor olmak, yıpratmaktan başka bir şey yapıyorsa o da kesinlikle nefret ettirdiğidir. Hemen her şeyi olduğunca ve seni sizinle, kesin ve yargılayıcı bir dille bırakacağım. Kuytu köşelerimdeki matem havasının dağılmasını peteğin üstündeki kaktüs ağacına bağlayıp derin derin aldığım nefesleri birbiri ardına verirken öleceğim aklıma gelmezdi.

5 Aralık 2020 Cumartesi

HİS = HİSSE < HİSSET!

 

Koltuğa oturduğumda veya yatağa uzandığımda dünyayla yarışırcasına dönüyor başım! 
Gözlerimi kapatıp ne olacağını bekliyorum soğukkanlılıkla, bedenimden bağımsız 
yalnızca kafamdaki depremi andıran sarsıntıların hissettirdikleri şöyle dursun, 
beynimin, kafatasımın içindeki çalkantısına şahit oluyor olmak bile beni tatmin 
ediyor. Soğuk bir duşa ihtiyacım var cesaretim yok. İhtiyaçlarla paralel 
ilerlese cesaret, eşdeğer vaziyet alsa elbette yine tökezleyip düşebilirim ancak 
şuanki kadar zoruma gitmezdi. Turkuaza boyanmış kuş gibiyim, gökyüzündeyim görünmüyorum.
Yalnızlık üşüşmüş başıma, kendi kendime düşünüp, konuşup, susup, yaşıyorum. Neden 
diye soramayacak isem ne diye katlanıyorum? Herneyse tamam biraz daha vakit geçireyim. 
Hislerimi nasıl yazacağımı düşünürken düşüncemin karşılığı neticesinde oluşan 
fikirlerimle bir şeyler yazarken yazdıklarımı düzeltip-törpüleyip belli bir kıvamda 
sonuca ulaştırırken de biraz oyalanmış olurum. Sonra işime bakar birkaç imza alır, 
müşteri ile görüşür akşamı bulup ertesi gün de tekrarını yapar süreci hızlandırmış 
olurum -da! Nereye varacağım? Duygu sandalıma atlayıp tüm karmaşıklığı 
dizginlemişcesine okyanusta kürek çekmek isterdim sakince ancak, keşfedilmemiş şarkı 
gibiyim henüz işitilmediğim kulaklar ve tutulmayan ritimler barındırıyorum içsel 
varlığımda ve her an keşfedilme düşüncesi de beni buralarda yaşamaya mecbur kılıyor. 
Birbirini kovalayan günlerin yalnızlığımı perçinlemesinden başka bir etkisini 
hissedemez oldum. Tüm odağım yalnızlık odaklı, hayati bütün sorunları halletmişim gibi.. 
Ne canım ülkem ne de biricik bedenim düzen istikrarına tabii olamayacak anlaşılan, her 
şeyin olduğu gibi yalnızlığım da bir gün son bulacaksa sonu öne çekmek tüm taşları 
yerinden oynatır mı? Diğer taşların yer değiştirmesi hayatımı ne derece değiştirir? Ah! 
Hiçbir şey bilmiyorum. Nedir dünsüzlüğüm? Neden sevgisizim? Neyi hak ediyorum? Hakkım 
nerede gösterecek kendini? İçinden çıkamadığım şu buhrevi atmosferden çekip çıkaracak 
bir çift el için kendimden vazgeçtiğimde kişiliksiz varsayıldım. Ezik diye yaftalandım. 
Oysa ki taviz vermemiş fedakarlık yapmıştım..

25 Kasım 2020 Çarşamba

KADIN


Borcu olduğu gerekçesiyle-ki ülkede borcu olmayan pek az kişi var- yaşlı kadının birikmişini alıp domuz bağı ile öldürenler de insan, minibüste tek kalan kızı taciz edip öldüren de insan, hapisten henüz salıverilmişken gözüne kestirdiği kızı takip edip öldüren de insan, boşanmak istediği için çocuklarının bakışları eşliğinde karısını öldüren de insan.. Neler oluyor? Hangi hâl , düşünce bu duruma sevk ediyor insanları? Erkekler, evet ağabey siz her şeye muktedirsiniz. Herkesten güçlüsünüz! Birkaç ortama girince pençe takılmış hissedip önünüze gelene güç gösterisi yaparsınız. Emanetiniz varsa ordunuz varmışcasına işin ciddiyetinden uzak tavırlarla kendinizi üstün varsayarsınız. Düzen sizin, istediğinizi yapabileceğiniz güne kadar elbette yapacaksınız. -da sonu ne olacak? Ehemmiyet gerektiren mevzularda nasıl gevşekçe hareket edebiliyorsunuz? Borca batmak, yalnız olmak, sevilmiyor olmak, dışlanmak insanı kötü hissettirir eyvAllah! Lâkin dışa vurumu, başkasının hayatına nokta koymak olmamalı.. Empati hepimize gerek

11 Kasım 2020 Çarşamba

Naçiz


 Masumluktan uzak çocuksu saçmalıklarla geçen günler ve bu günlerin bitmesine
müsade etmeyen yıllanmışlıkla büyük rakamlara tekabül eden verilere sahip olan kimseler ne
zamana kadar yaşayacaklar ? Yakalarından tutup silkmek bir işe yaramıyor olsa
gerek ki onları gören, tanıyan, bilen kimseler var güçleriyle yakalarını
kurtarma gayretine girişiyor. İnsan gibi donanımlı, kapasiteli, varlıkların en
üstünü neden böylesi aşağılık durumlar içine düşüp çevresindekileri de yanına
çekme amacına bürünüyor? Biraz alâkasız olacak lâkin söylemekten geri durmayacağım,
beni neden benimsemiyorlar? Şahsımda gördüğüm, duyduğum pürüzleri de anlık olarak
temizliyorum oysa ki.. Görünmezliğimin son demlerinin sancısı olsa gerek bunlar,
böylesi dile döküp sereserpe savuruyor oluşumun anlaşılır gerekçesi olur biter.
Şuan(ımmh) yaptığım şey, ulaşmam gereken bir yer varmışcasına zamanı en hızlı şekilde
geçirmek.. Hızlandırıp yavaşlatmak elimde olsaydı bunu ruh halime orantılı şekilde
ayarlayıp hayatı daha -çekilir- kılabilecek potansiyeli arayıp bulabilirdim kimsenin
tenezzül etmediği kendimde.. Kütle çekim kuralına süslü cümleler etki edip dahil
olamıyor..
Yine yeniden köşemde pineklemekle meşgulken geçen günleri üçle çarpıp yıpranıyor bedenim,
yaş yirmi beş yolun başını henüz geçmişken nedir derdim? Bırak be! (ben dışındaki)Herkes
ya da birçok kişi köşeyi dönüyor. Ben de köşedeki sokak lambası oluyorum. Herkesi görüp,
izleyip öylece bekliyorum. Günde hayatım, telefonla işim değişti! Bir anda birçok şey
öğrendim ve hepsine adapte olmuştum sıcağı sıcağına, gel ve gör ki aşağılıkların
aşağılara deparlandığı yerde, yüzeyde kalıp göğe bakanlar monoton kabul edilip köşelerine
sinmeleri için zorlanıyorlar. Olsun! Bu zorluğa da göğüs gerer benim naçiz bedenim

30 Mart 2020 Pazartesi

Hayâl Kırıklğı

























Yirmi beşlik çocuk, neden halâ akıllanmıyorsun?
-yüzeceğim- diyerek atladığın her su birikintisinde
boğulma çırpınışların neden ? 
Cesaretinin kırılganlığı neden? 
Nedir yolun yarısında hevesini kıran? 
Cevaplarını bulman gereken yığınla soru biriktirmişsin! 
Günleri bunlar için mi geçirdin? 
Tüm birikimlerin bunlar mı? 
-saçma ve boşluk- Vaktini hacamana değdi mi peki?
Kaybetmediğini söylüyorsun, kazanım sağlayamamak da kaybetmektir! Elde edemediğin
yığınla başarı varken içsesinle pazarlığa girip kendini kandırıyor oluşuna katlanamıyorum.
Büyümen gerekmiyor mu? 
Ne zaman olgunlaşacaksın?
Vakit daralıyor. Hayat, köşeden izlemene çok da müsaade etmeyecektir. Müziğin ritmini tutarmışcasına
bir akıntı bul,bırak kendini.. Her şey olacağına varsın. 
Neden düşünüyorsun? 
Hiçbir olayın akışını değiştiremeyecek ve hiçbir insanı sen kurtaramayacak, etki bile edemeyeceksin!
Nefes alır mısın lütfen!
Artık sakinleşip -daha- rahat olmalısın.

24 Aralık 2019 Salı

Güncelleme (24.6.15)

Burada olup, bunu okuduğunuz için teşekkür ederim.
Etrafı biraz toparlayıp işleyişi hızlandırmaya karar verdim.
Gereksiz yere saklanmış bazı anılar buldum ve bu kadar yükün
altında ezilmeye gerek yok deyip geçmişi geride bırakmaya karar verdim
ve çaktırmadan birkaç noktayı güçlendirdim.
Sihir mi? 
Yoksa ilim mi? 
Aslında ikisinin karışımı gibi bir şey.
Artık hayatımıza devam edebiliriz.

10 Aralık 2019 Salı

Deli Özgürlüğü

Kontrolü kaybettim, esen rüzgara ayak uydurmalar filan bana göre değil de
başka seçeneğim yok. Ne yapacağız dostum ? Okumuyorsun tamam da bir şeyler
önermelisin. Aklım kıtlıkta, hislerimi törpülüyor ilaçlar.. Acınası halde
değilim de yardım etsen fena olmazdı! Off! Dert yanmayacağım,
nefes alıp veriyorum.
Günlük yaşantımın bir kısmını standart otobüs seyahatleri kaplıyor. Realizme
dayalı bir senaryo oluşturup, bölüm-bölüm canlandırıyorum hayalimde..
İmkânsızlıklara imkân sağlayıp sonuçlarının nerelere gidebileceğini
görüp az da olsa yaşamak, deli özgürlüğü..
Bu benim seçimim değildi! Hayır, bana sorma! Sonunun nereye gideceğini bilmiyorum.
Bir sonu olup olmadığını bile bilmiyorum. Kaç kere öldüm ? Sorma lütfen!
Tatlı geliyor intihar, her şeyi olduğunca bırakıp terketmek olgusu kuşatmış sağımı solumu,
aslında aynıyız ikimiz. Anne! Uyuyakaldığımda yaptığın ödevlerim gibi hallet ilişkilerimi,
beceremiyorum tavır takınıp sakin kalmayı, sinirlerimi kontrol edip olgun davranmayı..
Akışına bırakayım diyorum da nereye akacağı konusundaki belirsizlik tedirgin ediyor.
Ah dostum.
Düğümleri çözüyorsun! Karmaşıklık geçiyor. Bir şekilde hallediyorsun ancak sonu
gelmiyor. Çocuk değilim, kaçamıyorum. Sözümde duramadım affet, sevinç ve heyecanlarımdan bahsetmek benim için de keyifli olurdu. Ama bunlar için bana ulaşman gerek! 
Burada sadece hasret ve hüzün ekili tarlanın hasadını topluyor olacağız.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak