kötü etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kötü etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2019 Perşembe

Akkara -Zıtların Bütünlüğü-

Ne tam bir iyiyim ne de büsbütün kötü 
Ne güzelliklerle bezeliyim, ne de güzelliğe hayran gönül 
Yaşama bağlılık huzur gerektirir, dert ile bitmez ömür 
Bir ömür hüzün ise, yas tutar bin gönül 

Elimde silah var! kafama doğrultamıyorum
Gözümü gönlümü açıp havalandıramıyorum  
Yalnızlığı korku belledim, yar diye dövünüp durdum 
Döngü döndü durmadı, süngü takıp savaştım, kevgir oldu umurum 

Ben divane oldum derdimden gidemedim öte,
Bir bahsi kapayıp ötekini açamadım, sustum kaldım köşemde
Çünkü her kelimede niyet okuyarak kusur aradı gözler

Boğuk bugün, hava yağmur esintili
Hava dolup boşalıyor göğüs kafesim,
İnsanlar çirkin ama tükenmiyor boş salıncak sevgim
İnsanlar rengarenk, seversen rengine bürünebilirsin
Sevince güzel hayat, masal geliyor ipincecik sesi
Esnerken çatırdıyor çenem, yaş döküyor gözlerim, 
uyursam ölecekmişim gibi
Uykusuzluğa dayanmak sabırdan üstünlük gerektirir, 
Lâkin konu sabır iken üstünlük haddim değil, 
Üstte gök var, yerde taş, arası araf gibiBir dünya oluştur, sevdiğin ve sevildiğinBirin bin olsun, bir seçeneğe bağlama ümidiniBir yol düşün, geçerken uğradığın bir eviBir koy düşün, kürek çektiğin halde kayığın gitmediğiniBir çeşit figür oluştur, ona yaşat içindeki hevesleriBir hayâl et, inandığın herşeyi başarabildiğini

Alaca

Zor uyuyorum. 
Zor uyanıyorum.
Rüya göremiyorum. 
Hayallerden bıktım. 
Yeniden kötüye gidiyor herşey, 
okumuyorsun da artık, hiiç haberin yok olandan bitenden.. 

Sokaklarımda huzur bulan, 
hüznünü bırakıp da gitti..
küçük tebessümlerle karşıladım bu durumu, 
sonra sordum kendime, düşüp de yerde kalan kim var ki?

Düzen gerekiyor. 
Ama 
düzen sensiz olmuyor.

Düşüncelerimi senden uzak tutmak mümkün değil, 
hayatımı senden uzağa kurmak mümkün değil,

Yüzlerce hücrenin çabasına karşın, 
iradeli bir yapı ile meyletmedin huzuruma,
memleket meselesi oldu. 
Bir kaç adım atıp atmaman,
Bilhassa yapmam gerekenin, 
içime kapanmak olduğunu farkettim.
Tüm olan biteni bir köşeye bırakıp, 
katlanabilmeyi deniyorum. 
Ve yapıyorum da..

Kesesinde aşk taşıyan kanguruya selâm

Seni eskisinden daha fazla istiyor oluşum, 
takıntılı değil, 
bağımlın olduğumu gösteriyor olmalıydı, 
yanlış algıladın, 
yanlışı doğru varsaydın.
Böyle değildin, 
böyle olmamalıydın.
İki ileri bir geri, 
ne yapacağını şaşırdın
Bu yüzden adın, 
tutarsızlık sıfatına tanım olarak yazılı

Bitti!

Bir köşe seçmiştim kendime ve çekilip izleyecektim güya, yaptım da..

Ama hiçbir şey değişmedi, olduğum yerde kalakaldım. Etkisiz eleman gibi hissediyorum kendimi, biraz da kullanılmış gibi.. Ne demiş şair? " Olan olur da ölen ölmez, ölen ölse de izleri silinmez." Bana kalan da bu izler oldu. Her kış vakti, sarmaş dolaş yağan kara teslim olmuş yağmurun kamufle ettiği güneşin ayazında ısınırken, beyaz tenli vücudumun mora çalan yarısında onu hatırlayacağım. Belki iyi belki kötü, ayaklarımın üstünde desteksiz dururken aldığım bir karar diye övüneceğim gün gelecek, gündüzün şerrindense akşamın hayrına göğüs gereceğim. Ben bu hayata asiyim, ahh yapma anne! bu kadar iyi olunmaz. Çünkü; yaşayan her canlı aslında profesyonel birer katildir. Onlara anladığı dilden cevap vermek gerekir ama biz o dili konuşamayız. Katil olmamalıyız. Küfrettiğimiz insanlar gibi davranırsak ne anlamı kalır ki aldığın oksijenle verdiğin karbondioksitin? Tüm bu karanlık, doğacak günün yakınlığındandır diye zan ediyorum. Ankarada yaşamak insanı yalnız hissettiriyor. Yağmuru ayrı, karı ayrı, ayazı apayrı dert. Nereye, ne şekilde meyletsen durdurup hissettiriyor, acına tuz basıp bayılmanı bekliyor, hazımsız olsan da sindirmiş oluveriyorsun tüm olan biteni.. Elbette diğer türden insanlar da var ama onlardan bahis açmayacağım. Hayattaki kazanımlarının farkında değiller, daha farklı mecralara meyledip doyumsuzluğunun sınırlarını zorlayan aşağılık mahlûklar onlar, bu; benim ağrıma gidiyor ama başka kimsenin umrunda değil, neyse.. Aslında, çok daha alternatifli hayatları olan insanları şanslı görmekten bıktım. Yüzlerinde, hâl ve tavırlarında mükemmeliyetçi oluşlarından bıktım. Kendime, bulunduğum yerlere filan bakıyorum da; oldukça sıradan, fakirliğin bir üst sınıfı gibi yaşayan tipleriz. Ama haketmeden zengin olan tiplere kendimizi beğendiremiyoruz. Neden beğendirmek zorunda olduğumuzu da bildiğimizi sanmıyorum. Ben kimi karşıma alsam ona lâyık olma gereksinimi duyuyorum. Kendi kötülüklerimi bildiğimden, karşımdaki temizmiş gibi geliyor. Daha doğru şekilde yaşamaya çalışıyorum ister istemez. Aslında bu, iyi görünebilir ama değil.. Ben kimseden aşağıda değilim, kimse de benden yukarıda değil.. Ne kadar doğru bir söz değil mi? Bu yüzden, bu davranışım; kuruması gereken bir ağaç, temizlenmesi gereken bir şehir, bitmesi gereken bir aşk gibi.. gibi.. gibi.. Ama yapamıyorum. Anlatacak çok da bir şeyim kalmadı aslında ama bu, susacağım anlamına gelmemeli, çünkü; anlatacak birşeyi kalmayınca da susmuş sayılmaz insan, tükenmişliğin tonunu yansıtır bu sefer de etrafına, artık söz biter. Duruş ve irade girer devreye, benden bu kadar..

Histeri



















Ben kötü biri değilim. 
Sadece sevmeyenim çok.. 
Neden sevilmediğim konusunda da bir fikir sahibi değilim. 
Neyse ki sebepler aleminde yaşıyoruz. Elbette herkesin kendine göre bir bahanesi vardır. 
Senin de vardır.
Kır başını göğsümde uyu istedim! Ama sen ne yaptın? Masal olup umut edilmeyi istedin. 
Uykusuz geçen gecelere ortak olup, ütopyadan bir an olsun gitmedin. 
Kimine göre hiç sevmemiş, 
kimine göre sonradan vazgeçmişsin. 
Fark etmiyor. 
Sonuçta yoksun.
Ve artık olur olmaz seviyorum. Belki de sen hayattasın diyedir. 
Ama emin değilim. 
Engizisyon sistemindeki zorbacılar gibi kendime bir fikri dayatıp da zorla kabûl edecek değilim. 
Yine delikanlılığım tuttu. Bak, gelme üstüme sinirlerim bozuk!
Etekleri zil çalıyor zaman denen varlığın. 
Ensesinde atlı koşturuyor gibi dünü bugün ediyor, bugünü yarın.
Omuz başlarını okşayıp, saçlarını tarayacaktım.
Elini tutup, insanların arasında mutluluk saçacaktık..
Hayâl işte, gerçekleşmese ne olur? 
Hayat işte, şen-şakrak yaşanmasa ne olur?
Beni incittiği günlerde bile yine ona sarılma isteği ile kavrulurdum; tıpkı annem dövdüğünde, 
anne diyerek eteğine tutunup ağlamam gibi.. Bunları ona söyleyemedim çünkü ağızdan kolay 
çıkmıyor heceler lâkin yazarken dur-durak bilmiyorum. Bilgisiz biriyim. Bilinçaltımın çöplüğe 
döndüğü şu günlerde, o çöplükten bulunmuş bir kaç değerli eşya gibi elimde tutup, sıkı sıkıya sarıldığım insanları kaybediyor oluşum üzüntümün temelini oluşturuyor. Sorun bağımlısı biri gibi görünmek/anlaşılmak istemiyorum. Ama; sokaklarımda huzur bulan hüznünü bırakıp da gitti.. Hüzün, sokaklarımı işgâl ederken de bir kurşun sıkan olmadı. Bunu hakettiğimi düşünmüyorum. Ancak; kim, neyi hakediyor ki? (: 
Zihnimin oyunlarına alet olur oldum. O' dışında kimse ile birlikte olmayacağını ilân etmiş iken kalbim, beynim işi inada bindirerek sürekli birileriyle konuşup, bir ilişki oluşturma peşinde koşuyor. 
Koşuyor da değişen bir şey yok, yine yalnız kalıyorum. Çünkü; İlişki başladığı an kurtulma isteği ile bertaraf ediyorum kendimi karşımdakinden, şizofren olduğumu söylemişti eski bir dost.. Şizofren değilim belki ama ruhsal bir bozukluğum olduğundan şüphelenmiyor değilim. An geliyor, yürümeyi unutuyorum. Sağ ayak alışmışlığından işini tam yapıyor da, sol ayak kendini bir türlü bulamadı. İçimin kapanıklığı dışıma yansımadığından hissettiremiyorum kimseye hissettiklerimi, anlamıyorlar da zaten, belki de istemiyorlardır. Her şeye tek başıma göğüs germeye korkarken, geçmişe şöyle bir bakıyorum da; sıkıntılı günlerimi hep tek başıma atlatmışım. Bu demek oluyor ki; yapabiliyor olgunluğum yüklenmeye başlanmış. 
Sevindim, ve sevincimi seninle paylaşmak istedim. 
Kimsem yok ki kime gideyim? 
Bir sana gelebiliyorum. 
Yüzsüzlüğüm bir sende iş yapıyor.

Eksik Fazla


Gören zayıfladığımı söylüyor sanırım haklılar,
Gün geçtikçe eriyorum mum misali damla damla,
Kaybettiğim kiloların yanında insanlar da var,
Yavaş yavaş gidiyor maskesi düşen suratlar ,
Hevesle çıkılan her yol anlamsız gelirmiş yarısında, 
Kasvete kapılma döndüğünde yüzüne kapansa da kapılar,
Hasretle bekle sabahı gün doğmadan neler doğar,
Gemim batıp fırkateynim hasar alsa da değişmez rotam,  
Kötü, sözlerimde varlığını anlayan insanların 
hissettiklerini anlamaman,
Standart tarife gibi "yapacak bir şey yok" kelamın bana, 
Seni hissettirmek yerine çaresiz bırakıyor yarınlara,
İnsanlar çok garip iki seçenekten oluşan bir hayat stratejileri var,
Kimisi sandığından fazlasını yapabileceğini sanmaz,
Kimisi de tam tersi sandığından fazlasını yapar.

Umut

Ne kadar kötüdür bilir misin? 
Bitmeyen bir bekleyiş!
Her gün yeni umutlarla uyanıp, 
yok olmalarını izleyiş!

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak