soba etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
soba etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
15 Ocak 2021 Cuma
Alıntılar
“Hadi gel yıkalım şu Süleymaniye’yi desen, iki kazma kürek, iki de ırgat gerek.. Ancak hadi gel yapalım şunu geri desen, bir Sinan, bir de Süleyman gerek.” diyerek özetleyen Mehmet Akif Ersoy’u samimiyetle anlıyorum. Giriftar yaptığım bu lafzın dokunduğu noktaların hücresel yapılarına ilişme isteğimi üstü kapalı halde ancak böyle yansıtabilirdim ki yansıdığını da düşünüyorum. Dudaklarım patladı, duraklarım yıkıldı, kuraklık sarıp sarmaladı dört yanımdan, kime nereye nasıl kaçacağımı bilemez halde oksijen-karbondioksit takasında yoğunluğa sebep oluyorum. Kuyruk oluşmuş, kilo metreleri aşmış.. Geridekilere göz gezdirip, esinlendiğim hislere misafir olup, egoist pislikleri ispiyonladım. Dedikodunun içeriğine yön vermeye devam edip kazdıkları kuyulara düşenlerden bahsettim, bir kaşık suda boğulanlardan ve geleceğini geçmişte bırakanlardan bahsettim. Her şeyden haberim var? Bunca şeye tanıklık etmek, bazılarında rol üstlenmek neyi farketmemi amaçlıyor? Elbette kendimi yargılamayacağım! Doğru ve yanlış birçok şey yaptım ve bütününde bugünkü ben oluverdim. Bu olmuşluğun geçmişle yargılanmasına katlanmak istemiyorum. Kasıtlı yaptığım bir şey değil yaşamak ve planlamadım bu yalnızlığı ki kitaptan masal anlatmıyorum. Çünkü biliyorum ki, hikaye türevi yazıtlar hurafe dolu yönlendirmelerle doludur. Doğru - yanlışı kendince yorumlayıp okuyana empoze etme amacı güder. Sürüsüne dahil olana ne acı.. tanık olana ne acı..
Alınmasınlar, aklım ancak ve ancak kalbimle sınanacaktır. Salaklık sirayet etmekle kalmıyor ya hani, ilişip giriveriyor tavırlarıma, bakakalıyorum gözlerin sanıp.. Dalıyorum dalgıçlar gibi yüzme dahi bilmeden, meydan okuyorum ölüme ve kestane kızartıyorum tavada, samimiyetini kaybeden ev ahalisine soba lüks geldi. Seni bulamıyorum. Kırgın değilim, küsmeyeceğim de! Lâkin şu geçen vakti senle yaşamak varken böylesi demler vurarak, kurgusunu tayül edip huzursuzluğumu perçinlemek zerre hoşuma gitmiyor. Kendi kuyumu kazıyorum. Serzenişlerim kimseye ve kimseden ötürü değil, felakete nazır zihne sahibim ne de olsa, üstesinden gelirim değil mi? Her şeye göğüs gerer miyim? Ya boşver bunları aklımdakilerden bahsetmek istiyorum. Doğruyu söylediğimde laf sokmak için çabaladığımı düşünüyorlar, oysa ki önhazırlık bile yapmıyorum. Çok ama çok yalnızım. Tek hissetmek aşağılıkça bir şey.. Bunu okuyorsan, sen öyle olma! (Her ne kadar)Seni bulamıyor, ulaşamıyor, kimsin bilmiyor olsam da.. Bu ayrı bir sorunun konusu, şuan yalnızlıktan dem vurmak ve bundan dertyanmak istiyorum.
Ah. Biraz uzattım sanırım. Beni benden iyi yaşamış, hissetmiş ve aktarmış olan Atilla İlhan’ın da dediği gibi: “ Yalnızım belki, belki ne yapacağımı bilmiyorum. Fakat kötü değilim, sadece yaşamak zorlaşıyor ve birçokları gibi bir dümenini bulamıyorum.”
Bitti.
6 Haziran 2019 Perşembe
Gecekondu
Huzur bizde;
Amaçsızca oyunlar oynayan çocukların sesi,
sokakta oturan teyzelerin dedikodu fısıltıları,
her gecekondunun bahçesindeki üç-beş ağaçtır.
Gecekondu denirdi ama tipler villa
kış gelince zordu içeriyi ısıtmak,
geçerdi tüm derdin, kestane ve mantarlar kızarırken sobada
güzel olurdu elektrikler gidince korkunç hikâyeler anlatmak
Soba çırpılırken soğuğa sarılırdık,
Ayaklarımız buz keserdi, yine de mutlu sayılırdık
Artık modern olun dediler, medeniyet bize uzak mıydı?
Hoş gösterdiler.. yüksek binalara, üst üste tıkıştık
Şimdi yeşillikler, pamuktan kâğıtlar ile takas ediliyor.
Kalabalıklar ancak beton yığınları ile tatmin oluyor.
Güvercinler konup yuva yapmasın diye çiviler çakılıyor.
Kötülük normalleşmiş, insan kendi kendini yok ediyor.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Benim Önceliğim
hakkımda
Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak

