5 Haziran 2021 Cumartesi
nebuLA!
Arefeyi görüp bayramı yaşama,
adalet iste kurallara uyma,
alan ol veren olma
ne güzel Istanbul be! Denizi yok diye dışlıyorum Ankara'yı, kıçtankara yapıp seyredalabilecek olsaydım..
İmkan ölçeğinde aralığını iyi belirlediğin denge, tadına doyulmayacak aş oluveriyor da kısıtlamalara tabi olan hayat ve olumsuz standartlar çerçevesinde düşünmek gerekirse aza şükür ettirip çokluğu başkaca kimselere peşkeş çekişlerinin zoruma gitmesi kadar doğal ne olabilir ? Çark dönüyor. Çıkış yoksa kıl kırk yarılsın,
yardıma gelenlerin kalıtsal düşüncelerinde isteneni yapmak kendinden vazgeçmeni gerektiriyorsa ne yapacaksın ? Hiçbir hayâl imkansız değil de planları suya düşürme gayreti güden yönetimsel iradenin miadı dolduğunda onu hırsla karşılayacağım. -Kıvrak zekâmın kıvrımlarının herbirini sahaya sürüp yıldırmaya çalıştıkları her alanda üstün gelmek adına hepsini feda edebileceğimi gösterip hem psikolojik, hem madden, hem de manevi olarak fark oluşturacağım- diye kendimi oyalayadururken düşünce girdabını labirente çevirip kayboldum. Herkes gibi bir yolunu bulup, planını yapıp adımlar atmalıyım ki aşama katedebileyim. Peki ben ne yapıyorum ? Serzeniş..
"Mızıkçılık yapma!
Üstesinden gelirim dedin!
Gel!"
5 Aralık 2020 Cumartesi
HİS = HİSSE < HİSSET!
Koltuğa oturduğumda veya yatağa uzandığımda dünyayla yarışırcasına dönüyor başım!
Gözlerimi kapatıp ne olacağını bekliyorum soğukkanlılıkla, bedenimden bağımsız
yalnızca kafamdaki depremi andıran sarsıntıların hissettirdikleri şöyle dursun,
beynimin, kafatasımın içindeki çalkantısına şahit oluyor olmak bile beni tatmin
ediyor. Soğuk bir duşa ihtiyacım var cesaretim yok. İhtiyaçlarla paralel
ilerlese cesaret, eşdeğer vaziyet alsa elbette yine tökezleyip düşebilirim ancak
şuanki kadar zoruma gitmezdi. Turkuaza boyanmış kuş gibiyim, gökyüzündeyim görünmüyorum.
Yalnızlık üşüşmüş başıma, kendi kendime düşünüp, konuşup, susup, yaşıyorum. Neden
diye soramayacak isem ne diye katlanıyorum? Herneyse tamam biraz daha vakit geçireyim.
Hislerimi nasıl yazacağımı düşünürken düşüncemin karşılığı neticesinde oluşan
fikirlerimle bir şeyler yazarken yazdıklarımı düzeltip-törpüleyip belli bir kıvamda
sonuca ulaştırırken de biraz oyalanmış olurum. Sonra işime bakar birkaç imza alır,
müşteri ile görüşür akşamı bulup ertesi gün de tekrarını yapar süreci hızlandırmış
olurum -da! Nereye varacağım? Duygu sandalıma atlayıp tüm karmaşıklığı
dizginlemişcesine okyanusta kürek çekmek isterdim sakince ancak, keşfedilmemiş şarkı
gibiyim henüz işitilmediğim kulaklar ve tutulmayan ritimler barındırıyorum içsel
varlığımda ve her an keşfedilme düşüncesi de beni buralarda yaşamaya mecbur kılıyor.
Birbirini kovalayan günlerin yalnızlığımı perçinlemesinden başka bir etkisini
hissedemez oldum. Tüm odağım yalnızlık odaklı, hayati bütün sorunları halletmişim gibi..
Ne canım ülkem ne de biricik bedenim düzen istikrarına tabii olamayacak anlaşılan, her
şeyin olduğu gibi yalnızlığım da bir gün son bulacaksa sonu öne çekmek tüm taşları
yerinden oynatır mı? Diğer taşların yer değiştirmesi hayatımı ne derece değiştirir? Ah!
Hiçbir şey bilmiyorum. Nedir dünsüzlüğüm? Neden sevgisizim? Neyi hak ediyorum? Hakkım
nerede gösterecek kendini? İçinden çıkamadığım şu buhrevi atmosferden çekip çıkaracak
bir çift el için kendimden vazgeçtiğimde kişiliksiz varsayıldım. Ezik diye yaftalandım.
Oysa ki taviz vermemiş fedakarlık yapmıştım..
19 Ekim 2019 Cumartesi
Benim Önceliğim
hakkımda
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak



