cennet etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
cennet etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Haziran 2019 Cuma

Ötedeki Köy

...
Neler söylüyorum ?
Neler yazıyorum ?
Neler yapıyorum ?
Bu ben değilim

Haddimi aştım, aşındırıyorum
Kasveti dağıttım ya da sanıyordum
Varsayımlara zaman sınırı yoktu
Farkıma varamadan yokoluyorum

Kasımda aşkı yaşayanlara imrenip durdum
Herkese benzemek gibi bir gaflette bulundum
Kaderi beklemeksizin aranıp durdum
Hediye edilen hayatım mahvoldu

Yok uğruna geçirdim vakti
Pişmanlık, kazanımıdır geleceğin
Halâ imkân var hataları düzeltmek için
Yine-yeniden buraya, yalnızlığa hoşgeldim

Darağacı

Cümle dağarcığındaki darağacında sallanıyorum
Suçum; hissedip, yaşamak istiyor olmam!
Suçum; ağzımı açmam veyahut yazıyor olmam!
Suçum; kaybettiklerimi kazanmak istiyor olmam!

Ölecek olan ben değil, bedenim!
Ve ben bedenden ibaretim değilim!
Saf dışı bırakılmak vazgeçirmez!
Başka saf tutar, amacıma riayet ederim!

Morluklar soğuktan değil! 
Tüm ömür hüzün misafirdi.
Şimdi de öğüt verecek, madde bir!
Üç gün yas tut! Töre gereği..

Özne ölünce hikaye biter!
Ördek yüzerken kuğu dans eder.
Göz görmeyince gönül ırak eyler.
Gök yüzüme yaklaştı, düştü düşecek..

Telaş içerisinde kararıyor gözüm
Yaklaş, birazdan kapanacak gözüm
Fısıltılara kulak as! 
Olan oldu, artık doğmayacak gün!

Can çıkmadan huy çıkmazmış
Canımı hiçe sayıp çıkardım!
Kurtuluşu kutlamak işi değil aklın
Kalp feryat figan, susturacak kuytu köşe kalmamış..

Görmeyen, görmediğini görmeye çalışmıyor.
Görünmeyen, görmeyene görünmek için çabalıyor.
Komik 
ya da 
değil
yaşandı 
belki de 
bitti!

Serhanende faslı başlatan oldum!
Taksim, peşrev ekseriyetle ritim oldum!
Şimdi de hakettiğim buymuş gibi 
gözler önünde kahroluyorum!

Bana Hasret Kal!

Dua özlemi bilhassa cinnet öncesi son çıkış 
Sanrılar, karısı ölmüş ihtiyarın zamanla dansı 
Zamansız bir gidişin, katlanılması zor sancısı 
Kalbim malûm, sana kavuşmak taklalar attırır 
Ben ki ne diyarlar gezdim yolum bir sana çıkmadı 
Ben ki ne rüyalar gördüm hevesim hep sende kaldı
Ağlamakta çözüm olsa bari.. 
Neredesin?
Ne yapıyorsun? 
Hiç haberim yok senden, 
Tartışsak da hep, konuşmuş oluyorduk. 
Susunca konuştuğum iç sesimin kulağı sağır, 
Dayanılmaz olduğu vakit sana koşuyorum. 
Aynı şehirde olmak bile rahatlatıcı unsur, 
Akşam vakti benzer müzikler, şiirler arka arkaya..
Bir şekilde yan yanayız. 
Sarkıt saçlarını ruhuma ilişsin telleri 
Mayhoş olduğumuz vakit kur yapardı gençliğin, 
Artık elzem bir durum varlığın, eski bir hikaye başlıklı
Sarılmıyoruz ne zamandır, 
Yüzündeki çillerin sayısını da unuttum.
Geç kalıyorsun dönmek için, 
Özlem hislerime söz sahibi iken gel 
Öyle kolay ki adım attığında koşabilmek, 
Öyle kolay ki yola çıktığında, yolu bitirmek.. 
Sevmeyi deneme artık, bir zahmet sev 
Zevcen oldum de artık, bir rahmet geçmişe.. 
Hep mi hayâl satar bu sarı çocuk? 
Hep mi terk edilişin yerlisi bu sarı çocuk? 
Yabancılaşıyorum. 
Paskalyada 23 nisanı kutluyorum 
Kaybolmuş dengem ve durulmuyor denizim
Katlanmıyorsun, baban ya da kardeşin olmadığımdan,
 İmkân dahilindeki hareketlerime sınırlama getirdin, 
İhtimâl dahilindeki her şey olanaksız gözükmeye başladı 
Evet sorun sensin, Hayır sorun sensizlik  
Uyku sendromu gözümü kapatıyor 
Umudum, gelmeyişine binaen kendimi kaybetmek.. 
Belki platonik ütopyada kıyamet kopar? 
Ya da bir ihtimal daha var, 
O' da ölmek mi dersin ? 

6 Haziran 2019 Perşembe

Yapmamalıyım

Cenin ete büründü ama kırık başı,
çünkü kırk yılın başında geldin ve uzun sürmedi varlığın!
Terk ederken gri şehri, ardından hüzün yayıldı..
Gücüm dayanmadı, 
ama küçük bir tebessüm gizleyebildi acımı

Yüksek bir tepeden şehri izliyorum. 
Büyük bir ağacın gölgesine sığınmış, 
küçük bedenimin duygusal karmaşıklığını, 
içten içe dert edip bunalıyorum.

Yalnızım, bu kasıtlı bir tutum değil..
Yalnızım, bu kalp bir oyuncak değil..
Yalnızım, bu insanlar ölümsüz değil..
Yalnızım, bu durum geçecek gibi değil..

Siyahın beyazı, soğuğun sıcağı ancak hissedene var! 
Hissedilmeyi beklerken sevk edildim bi şeytan bir RABBa
Kayalara çarpan dalgaların sığ sesi kulaklarımda,
Sus! sakın konuşma! Yankı yankı üstüne kafam allak bullak

Elime kalem alınca, aklıma bin bir öneri sunulur, 
Enine boyuna düşünürken, kendimi kaybedip sende bulurum. 
Entegre olmuş gibisin zihnime, hayâllerim sana odaklanıp durur. 
Elimde resmin, sokak sokak seni arar dururum. 

Güneş tepede, gök mavi, gönül huzur semti
Mutluluğum, uykusuz geçen bir geceye ait
Zaman, sabırdan tüketse de bekliyor dönmeni
Güneş yokluğa yakın kızıllıkta, gök halâ mavi

Koşan erken varıyor, yürüyen biraz daha geç
Yağmur hızlı yağıyor, yürürken biraz daha hafifler
Güç acele ettirir, sabır zamana yaymak ister
İyi ya da kötü hayat, seçimlerinden ibaret

Ezan okunur, yatan kalkmaz
Dualar edilir, dil dönmez
Mucizeler oluşur, bakan görmez
Kur-an aktarır, duyan anlamaz

Saat üçü gösterir
Ömür üç gün denir
Ölüm üç dakika sürer

Kör ölünce badem gözlü olurmuş
Kişi ölünce rahmetle anılırmış
Zat ölünce mezarı çiçeklerle donatılırmış
Güzellikler yaşamak için ölmek gerekiyormuş

Gözümün önü renk cümbüşü, 
Göz bebeklerim beyaz ile kaplı saf ve kült. 
Gönlümde kırılan parçalar sivri siyah uçlu, 
Göğe yükseliyorum, aklım bin bir hayâl ile dolu. 

Gözümün önü renk cümbüşü, 
Lâkin siyah ve beyazdan ibaret gördüğüm. 
Göğsümü gerip hava çekerken ciğerlerime, 
Kördüğüme bir düğüm daha eklendiğini gördüm.

Cehennem


Neden olgunlaşmam için böyle saçma bir acıyı hissetmem gerekiyor?
Ya da hiçlik içinde boğulmuş biri olarak yaşadıklarımı boşverip çöpe mi atmalıyım?

Tuhaftı koşup peşinden gittiğim her kadın, dur! gitme! dedim. Dinlemedi.. Sahi; kuşku ile bakan gözlere ne söylesen boş gelirmiş.. hoş; geri gelmedi birdaha, yine ben gittim ama eskisi gibi koşarak değil, daha sakin.. Koş geri getir geçen zamanı diyorum kendi kendime, en baştan başlama isteği cezbediyor beni ama isteyemiyorum eskisi gibi, henüz kendime söz geçiremiyorken başkasına değiş demek de ne demek? ahh.. Bu duygular beni hergün biraz daha ele geçiriyor ve en büyük destekçisi de içimde susmak bilmeyen o tuhaf ses, herşeye dili dönüyor. Herşey hakkında bilgisi var. Yorum da yapabiliyor. Çok marifetli; ancak bu durum benim aleyhime, kuyumu kazıyorlar, her an herkes itebilecekmiş gibi korkarak yürüyorum sokaklarda, bazen de geriyorum omuzlarımı, delikanlı gibi yürüyorum yaşlı ruhumla, sert bakışlar atıyorum etrafa, ses eden olmadı bu zamana kadar. Oldu ise

de hatırlamıyorum. Aklım pek iyi değil bu aralar, unutkanlığım arttı ve sanırım zamanla daha da kötüleşeceğim, hani hep öyle olur ya.. İyileşmek aklımın ucundan geçmiyor. Gövdesi ha kırıldı ha kırılacak olan bir ağaca tutunmayı kim ister? Kimsesiz gibiyim, annem sağ babam selametle yaşıyor. Ama bu, kendimi yalnız hissetmeme mani değil ki, onlara sevincimi gösteremiyorum. Canım sıkkın olduğunda yanlarına gidip, benim böyle bi derdim var diyip ağlayamıyorum. Herşeyi, hissettiğim herşeyi içime atarak sindirmeye çalışıyorum, bu yüzden yalnız hissediyordum kendimi, taa ki bu yazıyı yazmaya karar verinceye kadar. Yazmak istediğimde koşup kalemimi alıyorum, ağlamak istediğimde yazmaya başlıyorum. Sevincim, mutluluğum, üzüntüm, hayallerim, düşüncelerim hepsini kaleme yansıtıyorum. Kalemin ne yaptığı ile ilgilenmiyorum. Sadece yükümü azaltmanın, rahatlamanın, kısacası kendi çıkarımın peşindeyim. Yani anlayacağınız artık yalnız değilim, kalem dert ortağım oldu. Ya da olamamıştır da ben kendimi kandırma ihtiyacı duyuyorumdur gücüm kalmadığı için, bilmiyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak