Yıkılışını izliyorum büyük büyük dağların..
Hakediyorum! Bu dehşeti karşılayıp gözlerimle izlemeyi ki ne mümkün yıkılmak!
Kim üşümüş, kime düşmüş, hangi yolda görülmüş talih kuşu?
Bedelini ödemediğim ne var ki tutup yakamdan silkeleyip duruyor göremediğim eller.. Ödün vermediğim bencilliğimin kendi kendini tatmin ediyor olması bile yasakmış meğer.. Hiçbir şey olmayacaksa, olması için neden çabalayayım? Çekilir köşeme dahil olmadan izlerim olan biteni, madem umut kıtlık safhasında, neden ona ihtiyaç duyup beklentisiyle perişanlık çekeyim ki? Bir akıllı benim, aşağılık şahsiyetimin aşağıdaki konumunu bilen biri olarak farkındalıklarımı önemsizleştirerek lafın geliş yönünde bahsedip geçiştiriyorum bak!




