hayal etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hayal etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5 Haziran 2021 Cumartesi

nebuLA!


 Arefeyi görüp bayramı yaşama,
adalet iste kurallara uyma,
alan ol veren olma
ne güzel Istanbul be! Denizi yok diye dışlıyorum Ankara'yı, kıçtankara yapıp seyredalabilecek olsaydım..
İmkan ölçeğinde aralığını iyi belirlediğin denge, tadına doyulmayacak aş oluveriyor da kısıtlamalara tabi olan hayat ve olumsuz standartlar çerçevesinde düşünmek gerekirse aza şükür ettirip çokluğu başkaca kimselere peşkeş çekişlerinin zoruma gitmesi kadar doğal ne olabilir ? Çark dönüyor. Çıkış yoksa kıl kırk yarılsın,
yardıma gelenlerin kalıtsal düşüncelerinde isteneni yapmak kendinden vazgeçmeni gerektiriyorsa ne yapacaksın ? Hiçbir hayâl imkansız değil de planları suya düşürme gayreti güden yönetimsel iradenin miadı dolduğunda onu hırsla karşılayacağım. -Kıvrak zekâmın kıvrımlarının herbirini sahaya sürüp yıldırmaya çalıştıkları her alanda üstün gelmek adına hepsini feda edebileceğimi gösterip hem psikolojik, hem madden, hem de manevi olarak fark oluşturacağım- diye kendimi oyalayadururken düşünce girdabını labirente çevirip kayboldum. Herkes gibi bir yolunu bulup, planını yapıp adımlar atmalıyım ki aşama katedebileyim. Peki ben ne yapıyorum ? Serzeniş..
"Mızıkçılık yapma!
Üstesinden gelirim dedin!
Gel!"

13 Şubat 2021 Cumartesi

Vuslat

 


Dünyayı ben kurtarayım başkası gelip yaşasın..
Kaskatı kesilip hayal kırıklarını görmezden gelerek geçip gittiğim sonsuzluğa koşsam mı, yürümeye devam mı etsem bilemedim. Bana kehanette bulun demediler, deprem olduğunda yapma, dur! Demediler. Ateş halihazırda yanıyordu, birkaç çıra ve odun koyuverdim. Onlar izlediler, anlamadılar ki farkında da değillerdi.. Göğe yakın, göçke kızıllığın batan güneşe binaen oluştuğunu bile düşünemediler.. Biliyordum. Hislerimin gerçekliğini, aklımın yönergesiz izlenimlerinin saflığını ve tüm bunların bir irade tarafından kudretle yönlendirildiğini gayet aklıbaşında biri olarak biliyordum. Evreler atlıyor, kapı pencere açıkken oluşan cereyan gibi farkettirmeden tepe taklak edecek gücü ellerimizle teslim edip merhamet bekliyoruz. Beklentilerimiz karşılanacak gibi değil, pek mümkün olmayan insanlığın daimi sürecine katkı verecek oluşum evresine gidebilecek miyiz? Görüyorum, birçokları birim ve taraflardan bağımsız, ahmaklıklarına ve yargısal düşüncelerine rağmen edinimler sağlayıp öylesine bir yol izliyorlar.. Köhne kabilesine üye olmayana ne kötü hüzün, samimiyete üslup takviyesi düzeni bozacağı gibi yüzeyselliği de teşvik edecektir. Kısacası, mükemmeliy-etçi olmak zaman kaybıdır. Bu net! İmkânlar kemer sıkma politikası için teşvik paketleri hazırlayadursun, kendi planımı yapmakta ve uygulamaktaki iradi ısrarım devam edecek ve fakat her şey kötüye giderse diye son bir çağrı, dul kadının oğluna yardım edin!

25 Aralık 2020 Cuma

Plansız, Hesapsız


Sözlerimle yaptıklarım çelişiyor
Kör değilsem de görmüyorum
Yön bilmesem de gidiyorum 
Bir yerler kucaklar mı beni de ?

Diğerlerinden ayrışan düşünce varlığım
Sıradanlığıma ilişen eşsiz kıvamın tadı
Hayallerimden gerçekliğe evrilip
Bir gün kucaklar mı beni de ?

Yaşandığıyla silinsin geçmiş
Silindiğiyle gelişebilsin geçiş
Yeni kapılara ihtimal var mı
Var ise gelip kucaklar mı beni de ?

Dilimde geçmişten izler.. 
İzimi sürüp takılmış peşime..
Simaen tanıdık ismen yabancı
Farkettiğimi farkettirsem kucaklar mı beni de ?

Bir merhabayla başlayan
Bir kaç bardak çay sonrası 
Bir kaç nefesin birikmiş çıkışı
Telaşla dönüversem kucaklar mı beni de ?

Evet o! değilse de olmalı
Değildi ve olamıyor şaşıkaldım
Kesinlikle bir hilesi olmalı
Yolunu bulup kucaklasın beni de

Kelimelerin elinde oyuncak oldum
Düşünceler tasmamı tutuyor sıkı sıkı
Debelenirken hiç ettim kimseleri
Kaybettiğim 'zaman' kucaklar mı beni de ?

Aklımı kurcalayan kurgusal denklemler
Odağımı dağıtan saliselik önermeler
İpleri elime alıp dizginlensem 
Bir gün kucaklar mı beni de ?

Vakitlerim sana rezerve
Hitaplarım sana binaen
Çekip gitsem plansız, hesapsız
Bir yerler kucaklar mı beni de ?

30 Mart 2020 Pazartesi

Hayâl Kırıklğı

























Yirmi beşlik çocuk, neden halâ akıllanmıyorsun?
-yüzeceğim- diyerek atladığın her su birikintisinde
boğulma çırpınışların neden ? 
Cesaretinin kırılganlığı neden? 
Nedir yolun yarısında hevesini kıran? 
Cevaplarını bulman gereken yığınla soru biriktirmişsin! 
Günleri bunlar için mi geçirdin? 
Tüm birikimlerin bunlar mı? 
-saçma ve boşluk- Vaktini hacamana değdi mi peki?
Kaybetmediğini söylüyorsun, kazanım sağlayamamak da kaybetmektir! Elde edemediğin
yığınla başarı varken içsesinle pazarlığa girip kendini kandırıyor oluşuna katlanamıyorum.
Büyümen gerekmiyor mu? 
Ne zaman olgunlaşacaksın?
Vakit daralıyor. Hayat, köşeden izlemene çok da müsaade etmeyecektir. Müziğin ritmini tutarmışcasına
bir akıntı bul,bırak kendini.. Her şey olacağına varsın. 
Neden düşünüyorsun? 
Hiçbir olayın akışını değiştiremeyecek ve hiçbir insanı sen kurtaramayacak, etki bile edemeyeceksin!
Nefes alır mısın lütfen!
Artık sakinleşip -daha- rahat olmalısın.

7 Haziran 2019 Cuma

Obsesif Kompülsif Bozukluk

yaşarsam eğer 
fısılda kulaklarıma 
hayallerimi hissederek 
Yaratana güvenerek 

koy başını omzumda dinlen 
kıl kırk yarılsın boşver 
kıymet, bilene verilir 
kısmet, gidenden öğrenilir 

selvi olan muhabbetler 
servi olan bütünlemeler 
herşey sana işaret 
herkes senden bihaber 

nereden geldin aklıma ? 
şöyle geç otur! 
"Nerede kalmıştık ?"  
-diye söylenedur 

geleceğim, gitmem gerek 
yermeyeceğim endişe etme 
başkalaşmışsın izdüşümde 
ama yabancın değilim, olmadım da 

sevdiğini söyle 
kulaklarım alışsın 
karışamamışken rengine 
aniden kopabilir kıyamet 

her şey rüya,  
olamayacak kadar 
güzel değil hayat, 
sahteliğe aldandığında 

ne sen kalacaksın 
ne ben, 
ne de dünya.. 
sadece hisler, 
sana olan, 
bende kalan..

okumuyorsun! neden devam ediyorum ki ? 
ısrarlarıma tanım “obsesif kompülsif bozukluk” oldu 
anlaşılan, taşıdığım su değirmeni döndürmeye yetmedi  
gün ağardı, gece oldu ancak umudumu tüketemedi 

sussam iyi olacak 
iyi hissetmek istemiyorum 
bastırıyor uyku 
bak gidiyor gözlerim 
senin gibi.. 

Bençil

Sanki;
Bir kaç saat önce birlikteymişiz gibi,
Birlikte bir kaç adım atıp da yorulmuşuz gibi
Bir muhabbetimiz yarım kalmış gibi
Bir kaç hayali yüzüstü bırakmışız gibi

Boşluğa düşüveriyor insan
Boşuna çabalıyor gibi attığı her adımda
Boş bir evin perdeli camlarına bakıp, 
boyasız duvarlarında kendini bulmak..

Yürüyorum yollar ciğerlerime dolar
Yüzüm göğün altında hüzün saçar
Yüküm yüzeysel bir birliktelikten doğan
Yüksek bir tepeden atlama isteği var her an

Serin rüzgar yüzümü geriyor
Sefil ruhlar yalnızlığa itiyor
Seçim yapmak irademe ters
Seçilmiş olmak geleneğimde yok

İki eksiktik bizden 
İsteksizce derinleşti hayaller 
İkidebir sana kapılıyorum 
İnce bir sızı var kalbimde 

Neyse ki sonu var bu varlığın
Olmasaydı ne yapardım bunca yaşanmışlığı
Nereden baksan bir yığın günah kazandım
ve nereye koysam doldurup taşırır

Bana Hasret Kal!

Dua özlemi bilhassa cinnet öncesi son çıkış 
Sanrılar, karısı ölmüş ihtiyarın zamanla dansı 
Zamansız bir gidişin, katlanılması zor sancısı 
Kalbim malûm, sana kavuşmak taklalar attırır 
Ben ki ne diyarlar gezdim yolum bir sana çıkmadı 
Ben ki ne rüyalar gördüm hevesim hep sende kaldı
Ağlamakta çözüm olsa bari.. 
Neredesin?
Ne yapıyorsun? 
Hiç haberim yok senden, 
Tartışsak da hep, konuşmuş oluyorduk. 
Susunca konuştuğum iç sesimin kulağı sağır, 
Dayanılmaz olduğu vakit sana koşuyorum. 
Aynı şehirde olmak bile rahatlatıcı unsur, 
Akşam vakti benzer müzikler, şiirler arka arkaya..
Bir şekilde yan yanayız. 
Sarkıt saçlarını ruhuma ilişsin telleri 
Mayhoş olduğumuz vakit kur yapardı gençliğin, 
Artık elzem bir durum varlığın, eski bir hikaye başlıklı
Sarılmıyoruz ne zamandır, 
Yüzündeki çillerin sayısını da unuttum.
Geç kalıyorsun dönmek için, 
Özlem hislerime söz sahibi iken gel 
Öyle kolay ki adım attığında koşabilmek, 
Öyle kolay ki yola çıktığında, yolu bitirmek.. 
Sevmeyi deneme artık, bir zahmet sev 
Zevcen oldum de artık, bir rahmet geçmişe.. 
Hep mi hayâl satar bu sarı çocuk? 
Hep mi terk edilişin yerlisi bu sarı çocuk? 
Yabancılaşıyorum. 
Paskalyada 23 nisanı kutluyorum 
Kaybolmuş dengem ve durulmuyor denizim
Katlanmıyorsun, baban ya da kardeşin olmadığımdan,
 İmkân dahilindeki hareketlerime sınırlama getirdin, 
İhtimâl dahilindeki her şey olanaksız gözükmeye başladı 
Evet sorun sensin, Hayır sorun sensizlik  
Uyku sendromu gözümü kapatıyor 
Umudum, gelmeyişine binaen kendimi kaybetmek.. 
Belki platonik ütopyada kıyamet kopar? 
Ya da bir ihtimal daha var, 
O' da ölmek mi dersin ? 

6 Haziran 2019 Perşembe

Sen

Hava mis gibi matem kokuyor burnuma, 
hayâl büsbütün kaplamışken geceyi, 
sanadır bu gelişlerim.

Ne uzunmuş saçların, 
hiç böylesini görmedi gözlerim, 
eşsiz duruyorsun yanımda, 
büyüsüne kapıldığım bu ahenk senin!

Gerçekleşmeyen heveslerimi geçiştirirken içsesimle, 
ayaklarımı büküp, 
sanadır kalışlarım.

gülücüklerine eklenir ipincecik ses tonun , 
kirpiklerine yansır kapanan gözlerinin mutluluğu,
beyazımsı dişlerini gıcırdatarak 
konuşmanı beklediğim bu durak senin!

-Algur- Sanaga Satıc

Sabah erkenden güne başlar,
Nefes almak dışında bir işe yaramam
Elimden gelen iş olur yapamam
Sürgünüm yatak ile koltuk arası süregelir, 
arttıramam
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Dakikalarca yemek yerim, 
Etim budum ne artar ne eksilir
Çoktan rutine binmiş hayatım, 
inme ihtimalinden ödü patlar
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Gizli kapaklı kalbimin içinde ince sızılar var,
Hüzün sokaklarımı işgal etmiş olsa da umursamam
Yüküm az ya da çok yadırgamam,
Gücüm var ya da yok pes etmem,
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Bir kaç adım atınca yorulur,
Dinlenmek için köşeme çekilirim
Saniyelerin hesabını tutar iken, 
Koca gün nasıl geçer anlamam
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Güzelliklerle bezeli bir dünya oluşturanım
Sevgi diyarında şarkılar, türküler çalanım
Sevdiğim kıza ürünlerimi sunarım
Hava kararınca biter mesai, günü kapatırım
Ben aciz bir hayâl satıcısıyım

Alaca

Zor uyuyorum. 
Zor uyanıyorum.
Rüya göremiyorum. 
Hayallerden bıktım. 
Yeniden kötüye gidiyor herşey, 
okumuyorsun da artık, hiiç haberin yok olandan bitenden.. 

Sokaklarımda huzur bulan, 
hüznünü bırakıp da gitti..
küçük tebessümlerle karşıladım bu durumu, 
sonra sordum kendime, düşüp de yerde kalan kim var ki?

Düzen gerekiyor. 
Ama 
düzen sensiz olmuyor.

Düşüncelerimi senden uzak tutmak mümkün değil, 
hayatımı senden uzağa kurmak mümkün değil,

Yüzlerce hücrenin çabasına karşın, 
iradeli bir yapı ile meyletmedin huzuruma,
memleket meselesi oldu. 
Bir kaç adım atıp atmaman,
Bilhassa yapmam gerekenin, 
içime kapanmak olduğunu farkettim.
Tüm olan biteni bir köşeye bırakıp, 
katlanabilmeyi deniyorum. 
Ve yapıyorum da..

Kesesinde aşk taşıyan kanguruya selâm

Seni eskisinden daha fazla istiyor oluşum, 
takıntılı değil, 
bağımlın olduğumu gösteriyor olmalıydı, 
yanlış algıladın, 
yanlışı doğru varsaydın.
Böyle değildin, 
böyle olmamalıydın.
İki ileri bir geri, 
ne yapacağını şaşırdın
Bu yüzden adın, 
tutarsızlık sıfatına tanım olarak yazılı

Histeri



















Ben kötü biri değilim. 
Sadece sevmeyenim çok.. 
Neden sevilmediğim konusunda da bir fikir sahibi değilim. 
Neyse ki sebepler aleminde yaşıyoruz. Elbette herkesin kendine göre bir bahanesi vardır. 
Senin de vardır.
Kır başını göğsümde uyu istedim! Ama sen ne yaptın? Masal olup umut edilmeyi istedin. 
Uykusuz geçen gecelere ortak olup, ütopyadan bir an olsun gitmedin. 
Kimine göre hiç sevmemiş, 
kimine göre sonradan vazgeçmişsin. 
Fark etmiyor. 
Sonuçta yoksun.
Ve artık olur olmaz seviyorum. Belki de sen hayattasın diyedir. 
Ama emin değilim. 
Engizisyon sistemindeki zorbacılar gibi kendime bir fikri dayatıp da zorla kabûl edecek değilim. 
Yine delikanlılığım tuttu. Bak, gelme üstüme sinirlerim bozuk!
Etekleri zil çalıyor zaman denen varlığın. 
Ensesinde atlı koşturuyor gibi dünü bugün ediyor, bugünü yarın.
Omuz başlarını okşayıp, saçlarını tarayacaktım.
Elini tutup, insanların arasında mutluluk saçacaktık..
Hayâl işte, gerçekleşmese ne olur? 
Hayat işte, şen-şakrak yaşanmasa ne olur?
Beni incittiği günlerde bile yine ona sarılma isteği ile kavrulurdum; tıpkı annem dövdüğünde, 
anne diyerek eteğine tutunup ağlamam gibi.. Bunları ona söyleyemedim çünkü ağızdan kolay 
çıkmıyor heceler lâkin yazarken dur-durak bilmiyorum. Bilgisiz biriyim. Bilinçaltımın çöplüğe 
döndüğü şu günlerde, o çöplükten bulunmuş bir kaç değerli eşya gibi elimde tutup, sıkı sıkıya sarıldığım insanları kaybediyor oluşum üzüntümün temelini oluşturuyor. Sorun bağımlısı biri gibi görünmek/anlaşılmak istemiyorum. Ama; sokaklarımda huzur bulan hüznünü bırakıp da gitti.. Hüzün, sokaklarımı işgâl ederken de bir kurşun sıkan olmadı. Bunu hakettiğimi düşünmüyorum. Ancak; kim, neyi hakediyor ki? (: 
Zihnimin oyunlarına alet olur oldum. O' dışında kimse ile birlikte olmayacağını ilân etmiş iken kalbim, beynim işi inada bindirerek sürekli birileriyle konuşup, bir ilişki oluşturma peşinde koşuyor. 
Koşuyor da değişen bir şey yok, yine yalnız kalıyorum. Çünkü; İlişki başladığı an kurtulma isteği ile bertaraf ediyorum kendimi karşımdakinden, şizofren olduğumu söylemişti eski bir dost.. Şizofren değilim belki ama ruhsal bir bozukluğum olduğundan şüphelenmiyor değilim. An geliyor, yürümeyi unutuyorum. Sağ ayak alışmışlığından işini tam yapıyor da, sol ayak kendini bir türlü bulamadı. İçimin kapanıklığı dışıma yansımadığından hissettiremiyorum kimseye hissettiklerimi, anlamıyorlar da zaten, belki de istemiyorlardır. Her şeye tek başıma göğüs germeye korkarken, geçmişe şöyle bir bakıyorum da; sıkıntılı günlerimi hep tek başıma atlatmışım. Bu demek oluyor ki; yapabiliyor olgunluğum yüklenmeye başlanmış. 
Sevindim, ve sevincimi seninle paylaşmak istedim. 
Kimsem yok ki kime gideyim? 
Bir sana gelebiliyorum. 
Yüzsüzlüğüm bir sende iş yapıyor.

Yağmur ve Rüzgar

Esen rüzgar kokusunu getirir yarenin, körükler özlemimi,
Duygularım kalkınca şaha, canlanır gözümde masum silüeti,
Bizde aşk duygu yoğunluğudur. Beden bütünlüğü değil,
Onlar aşk koydu cinselliğin adını, değiştirdi dengeleri,
Şuan aşka sığınan bütün herkes kirli,
Yağ be yağmur anca sen temizlersin bu pisliği,
ama iyi düşün bembeyaz karı bile kirletti nefsin pis elleri,
Kitleler halinde terkediliyorum.
Hayalim birkaç dost ebedi,
Sizden para pul istemiyorum sadece bir avuç göz yaşım silin,
Taşı toprağı ev olan ülkemde sokakta yatıp kalkanlar var bil,
On yedi yıllık yaşantımda göremedim adaleti ki ben de değiştim,
Takmıyorum hiçbir şeyi, işime gelir oldu duygusuzluk eğilimi,
Uykusuz gözlerim kızarmış, esrar içtim sanar birileri,
Kimilerine göre ise kaltak hayalden ibaret sözlerim

Sevilen Az Yok Seven

Sevenler çok azaldı, hatta saç kadar kaldı kel kafada,
Bu devirde gülmek istiyorsan, tek takıl! 
Ya da ağla günlerce ama olmazsın umrunda,
Kaçıp gittiğin her yolun sonu var,
Bin defa da gitsen gelirim ardından, duramam!
Kurma bir tiyatro hayat, sürekli düzenek hazırlar,
Aşkın kör noktasında bulunur tadı. Kimse alamaz.
Kalp dediğin kırılır, çalınır, aldatılır da uslanmaz,
Yine de mutlu olmak istiyorsan derin nefes al,
Tebessümle uyan sabaha iyi tarafından kalk,
Bunalımda bir kalbin bunalttığı insan zor durumda,
Bir tarafta ben ve sen, diğer tarafta savaş var,
Hayallerime kibrit çakıp yaktılar, hislerim gibi kül oldular,
Daha iyi olurdu tabi ellerime gözyaşlarım dolmasa,
Yaptıklarımın ulaşacağı bir sonuç var.
Kim bilir belki yarın olmayacak,
Bilemez ki kimse, kim hangi hissiyatın sendromunda,
Kesilen parmaktan süzülen kan gibi zaman, yavaşça akmakta,
Ruhun yanımda ve sevgin de solumda!
Varlığında yokluğunu yaşamak kadar kötüymüş
yokluğunda varlığını aramak.

Anlar Mısın ?

Ne elimden tutan var, 
ne de kurduğum hayal unsuru,
Yaşam dediğin şey nefes almaktan ibaret değil ki 
içim mutluluk dolsun,
Kolpa hayata sepya bir tablo yaşantım ben de sunuşu,
Böylesine kötü bir hayata figüran olmak benim suçum mu ?
Tabii ki değil,
ne zamandan beri bayatlamış ekmekten fırıncı suçlu ?
 
Fırkateynim hazır, biraz sonra keşfe çıkacağım huzuru, 
İçime ayrı bir heyecan katıyor yüzümdeki tebessümün oluşumu,
ama hiç de umduğum gibi çıkmadı kadınımın güzel yurdu,
Sömürdü duygularımı, sentezleyip sona erdirdi oyunu, 
Bitti de ne oldu ?  Hayatım monoton ve soluksuz,
İçime kapanıyorum her dakika kaybedeceklerimin yok sonu,
Orospu olmuş aşkınıza kalbi köle yapıp aramayın mutluluğu,
Lan! biri de çıkıp desin ki seni anlıyorum, anlıyor musun ?

Katil


Neden herkesin var görünmeyen yüzü ?
Bu mu hakettiğim davranışların tümü ?
Bu mu hayallerimi süsleyen kızın özü ?
Haykırsam içimdekileri kaplar bütün göğü 
Dayanamıyorum artık, ağır geliyor yüküm 
Eskisi gibi olmaz hiçbir şey, hevesin ateşi söndü 
"Biz demiştik.." diyenlerin yüzleri güldü 
Ben de hepsini öldürdüm.

İrtifa Kaybı


Erkenden yatacağım bugün, sonra gecenin en güzel yerinde kalkıp yıldızlara bakıcam. Yalnızlığıma dem vururcasına derin bir nefes alıp, tüm acımı kusarcasına geri vereceğim yavaş yavaş, sonra birdaha yapacağım ve birdaha..

Bu da benim hayatımın standart tarifesi oluversin. Sürekli, bir önceki günün tekrarını yaşamaktan iğrenmeye başladım, yeni birşeyler gerekli, vALLAHi bu arayış sonuçsuz kalır ise şayet sonumun hiç de iyi olacağını sanmıyorum. Yalnızlıktan korkuyorum diye sürekli birileriyle konuşma gereği duyuyorum. İnanın kim olduğuna zerre önem vermiyorum. Konuşacak kimseyi bulamazsam, eski sevgililerimden ulaşabilecek durumda olduklarıma mesaj atıyorum. Barışma gibi bir durum söz konusu olmasa bile o an'ı geçirmek için yalvardığım bile oldu. İnsanları böylesine kullanırken, gerçekten sevdiğim bi kıza bunu açıklamak hiç de kolay bir durum değil, siz de hak verirsiniz. Çünkü; düz mantık ile bakıyor olaya, yaptığım şey normal değil kabul ediyorum ancak o da beni anlamaya gayretli değil zaten olay pek de anlaşılacak gibi değil. Korkular sarmış dörtbir yanımı, ne tarafa dönsem cılız bir dal bana doğru sarkmış, sanki kurtulmam için çabalıyor birşeyler, ama mücadeleden vazgeçememe de razı değiller. Hayattan kopmak şuanki yaşantıma göre çok olası bir durum, lâkin yapamıyorum. Hayalini kurduğum yaşantıyı yaşamadan, henüz çabalıyor iken herşeyi çöpe atıp mahvetmek hoş olmaz. Hem henüz ölmedim, yani gerçekleşme ihtimali de hâlâ var. Belli mi olur? Hayata dair belimi kıran şey de tam olarak bu aslında, “umut”. Ya olursa? ihtimali yüzünden harcadım bunca zamanımı. Yanlış duraklarda yıllandım. Hâlâ da akıllanmış bir görüntü çizmiyorum. Ben yokken oluşmuş bu durumlar, bu şartlar. Mecburen kabul ettim/ettirildim. Eksikleri hor görüp ötekileştim. Zaman çok hızlı geçiyor. Ben biryerlere, birilerine tutunmaya çalışırken acınacak bir duruma düşmüşüm meğer, bilmediğin sularda kulaç atmak ne kadar zormuş, oysa ki ‘kişisel gelişim’ adı altında amcalar gayet basit olarak anlatıp duruyorlar yıllardır. Okumuşlar ama cahiliyetleri gitmemiş, yarım gönülle aşk olur mu? Olmaz. Bu yol çok meşakkatlidir, tek başına çıkılmaz. Önce bir yoldaş gerek, o amcalar bu detayı hep atlıyorlar. Dünyanın pis bir yer olduğunu ve orayı sizin temizlemeniz gerektiğine inandırıyorlar. Yahu madem dünya iğrenç bir yer neden milyarlarca yaşayan var? Neden ölümden bu denli korkuyoruz? şahsen ben korkmuyorum. Çünkü ölüm benim için son seçenek değil.

3 Haziran 2019 Pazartesi

Yahu Kadın!

Yahu kadın; 
Tipimi beğenmiyorsan; sakalı kestiririm
ya da saçı uzatırım. 
Giyimimi beğenmiyorsan;
birlikte alışverişe çıkarız. 
Sana karşı davranışlarımı beğenmiyorsan; 
Buluşup bi kafede çay içerken anlatırsın ne yapmam gerektiğini. 
Düşüncelerimi beğenmiyorsan; 
Kitap önerirsin, okur düzeltirim! 
Bilinçaltımı, hayallerimi beğenmiyorsan;
Verirsin elini çekip götürürsün kendi ütopyana,  zor değil!

29 Mayıs 2019 Çarşamba

Varsayma

Hissiyatımın derinliğinde boğuluyorum. Kulaç atmak laf ile kolay, düşüncelerim ve gayretim bu yönde bir işbirliği için fazla şüpheci fakat ben hissediyorum. Beynim ve iradem olmadan sadece kalbim ile seni hissediyorum.  Gözlerime ilişmiş, duygularıma sinmiş, benliğime karışmışsın.
Ben de karıştırmışım, pardon! Tüm bunlar, başından sonuna tamamen hayâlden ibaret, evet hayâl.. Çünkü hayâl kurarken kontrol bende oluyor. Ben de bilinçaltımı rahat ettirebilmek için keyfimin istediği herşeyi aynen yapıyorum. Gerçekliği söz konusu bile değil yaani, çaresizlikten maladaptive oldum, ne yapsaydım? Çaresizlik işte, ama ne çaresizlik.. Gündelik sürgünüm birşeyleri anlamak ve yoluna koymak ile geçiyor. Ya da geçiştiriyorum. Ne farkeder? Hertürlü ilerliyor zaman, umarım aleyhime değildir. Bıkkınlık, haddini bilmeden hükmediyor yalnızlığıma, esen rüzgar; zamanın aleyhime işlediğini fısıldadı az önce, ama dönmen için çabalayacak değilim. Gelsen de olmaz artık, olur olur diyip geçiştirerek kabûllendiremiyorum kendimi, yalanlarım da tükendi, lâkin yine burada, senle kalacağım. Kalıyor oluşum, sürprizleri sevmememden ileri geliyor. Bir başkasına gidip de ne bulacağımı bilememem bu seçeneği seçmeye zorluyor. Hiç kıvırmayacağım, acizliğime kılıf bulmak derdinde değilim bu kez, ayaklarımın üstünde, gelebilecek darbelere hazırlıklıymışım gibi bir görüntü oluşturmak için direniyorum. Önceki darbeleri çabucak sindirivermişim. Ya da yaralarımı sıkıca sarıp, iyileştim diyorumdur. Kim bilir? Ben biliyorum. Ama bu ben ve aklım arasında bir sır olarak kalacak! Çünkü yalancıymışım ben, yalanlara sığınıp da avutuyormuşum kendimi.. Bu kötü bir şey mi? Neye göre? ’ Doğru ’ diye tüm acılarımı yüzüme vuranlar yüzünden bu halde oluşumu akıl edemedi kimse, yargılamak da aciz bir kadına düştü, sevdiğim bir kadına.. ahh be kadın; İnsan; göğe bakarken görür seni, yağmur yağarken hisseder seni, kar yağarken yaşar seni, öylesine alımlısın ki güzelliğinin gölgesinde uyuyakalır newton, kafasına elma da düşse yeltenmez uyanmaya, düşünmez bile elmanın düşüşünü, nedenini, küçük tebessümlerle eşlik eder ipincecik ses tonuna, hissettirdiklerin; onca yıl yaşamış insanların kalplerini boşluğa itiverir. Boş yere geçirilen zamana karşı kin gütmeye meylederler hemen, dümeninde kendileri olduğunu unutup küfrederler gemiye ve yıkarlar limanı, yakarlar denizi, ölüm kolaymışçasına vazgeçerler bir hışımla dünyalık herşeyden. Kıskançlık bürümüş gözlerini, güzelliğini kaldıramıyorlar. Zayıfsın da oysa ki; Biri on saniye baktı mı hemen parlar şıpsevdi gözlerin, ve nereden baksan elli -ellibeş kilo gelirsin. Ama hissettirdiklerin? Ahh o hissettirdiklerin.. Kime anlatsam cezboluyor hemen! Sahi; anlatınca değeri azalır mı anlatılanın? Yoksa -yazar bozuntusunun uydurduğu bir-şey mi bu? Önemsiz gibi duruyor. Fakat oldukça önemli; seni çekemeyen insanlar, önemsiz kılmak için farklı yollardan girişimlerine devam ediyorlar. Ben takıntılı bir bireyim. Bey olmak için çabaladım. Bir bireyin beyi olabilmek, olduktan sonra da sürdürebilmek için taklalar attım. Pişmanım hâlden anlayan bey amca: özellikle de yalnızlıktan korkup yine yalnızlığa sığındığım için.. Ne kadar ironik bir durum olursa olsun içe kapanışın dışa vurumundan başka bir şey değil, ki bu durum kendimi korumayı bilmeyişimin başıma açtığı dertlerden sadece bir tanesi.. Yani bunlardan daha çok var, anlıyor musunuz? Beni düşüneniniz var mı? Acaba ne hisseder diyeniniz var mı? Tuhaf olacak belki ama sizden bir şey isteyeceğim. Hayatımın alelâde bir trigonometrisini yapar mısınız?  Ben anlatayım siz formülleri oluşturun. Sonuçlarına hep birlikte göz gezdirelim, doğrusu çok merak ediyorum. Yazdığım kadar karışık mı durum? Yoksa kuruntulardan mı ibaret herşey? Hayata çocuk olarak gelsek de yaşamak çocuk oyuncağı değildir ya hani, o vakit anlamalıydık dünyanın çetrefilli oyunlarına alet olacağımızı, ama geç kaldık anlamak için, herşeye olduğu gibi.. Aslında anlayışlı biriyimdir fakat anlamama konusunda oldukça dirayetli bir yapıya sahibim. Okuyor musun kadın? Sen gidince aklım da durmadı yanımda, onun için iyi bir seçenek değildim zaten, o da fırsatını bulunca kaçıp gitti.
İnkâr ettim, idare ettim, isyan ettim ve nihayet düzeliyorum. Kalbim “ beyin ” görevini de üstlendi. Biraz fazla oldum. Ancak bu sefer yüzsüzleşeceğim, hem annem de daha iyi; Bir kaç sene öncesine kadar çok ağlardık, gerilen sinirlere tek çıkış yolu olarak görünüyordu ağlamak, başka bir seçenek de yoktu zaten! Ama artık daha durgun geçiyor günler, daha sessiz ve sakin..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak