masal etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
masal etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

15 Ocak 2021 Cuma

Alıntılar


 “Hadi gel yıkalım şu Süleymaniye’yi desen, iki kazma kürek, iki de ırgat gerek.. Ancak hadi gel yapalım şunu geri desen, bir Sinan, bir de Süleyman gerek.” diyerek özetleyen Mehmet Akif Ersoy’u samimiyetle anlıyorum. Giriftar yaptığım bu lafzın dokunduğu noktaların hücresel yapılarına ilişme isteğimi üstü kapalı halde ancak böyle yansıtabilirdim ki yansıdığını da düşünüyorum. Dudaklarım patladı, duraklarım yıkıldı, kuraklık sarıp sarmaladı dört yanımdan, kime nereye nasıl kaçacağımı bilemez halde oksijen-karbondioksit takasında yoğunluğa sebep oluyorum. Kuyruk oluşmuş, kilo metreleri aşmış.. Geridekilere göz gezdirip, esinlendiğim hislere misafir olup, egoist pislikleri ispiyonladım. Dedikodunun içeriğine yön vermeye devam edip kazdıkları kuyulara düşenlerden bahsettim, bir kaşık suda boğulanlardan ve geleceğini geçmişte bırakanlardan bahsettim. Her şeyden haberim var? Bunca şeye tanıklık etmek, bazılarında rol üstlenmek neyi farketmemi amaçlıyor? Elbette kendimi yargılamayacağım! Doğru ve yanlış birçok şey yaptım ve bütününde bugünkü ben oluverdim. Bu olmuşluğun geçmişle yargılanmasına katlanmak istemiyorum. Kasıtlı yaptığım bir şey değil yaşamak ve planlamadım bu yalnızlığı ki kitaptan masal anlatmıyorum. Çünkü biliyorum ki, hikaye türevi yazıtlar hurafe dolu yönlendirmelerle doludur. Doğru - yanlışı kendince yorumlayıp okuyana empoze etme amacı güder. Sürüsüne dahil olana ne acı.. tanık olana ne acı..
Alınmasınlar, aklım ancak ve ancak kalbimle sınanacaktır. Salaklık sirayet etmekle kalmıyor ya hani, ilişip giriveriyor tavırlarıma, bakakalıyorum gözlerin sanıp.. Dalıyorum dalgıçlar gibi yüzme dahi bilmeden, meydan okuyorum ölüme ve kestane kızartıyorum tavada, samimiyetini kaybeden ev ahalisine soba lüks geldi. Seni bulamıyorum. Kırgın değilim, küsmeyeceğim de! Lâkin şu geçen vakti  senle yaşamak varken böylesi demler vurarak, kurgusunu tayül edip huzursuzluğumu perçinlemek zerre hoşuma gitmiyor. Kendi kuyumu kazıyorum. Serzenişlerim kimseye ve kimseden ötürü değil, felakete nazır zihne sahibim ne de olsa, üstesinden gelirim değil mi? Her şeye göğüs gerer miyim? Ya boşver bunları aklımdakilerden bahsetmek istiyorum. Doğruyu söylediğimde laf sokmak için çabaladığımı düşünüyorlar, oysa ki önhazırlık bile yapmıyorum. Çok ama çok yalnızım. Tek hissetmek aşağılıkça bir şey.. Bunu okuyorsan, sen öyle olma! (Her ne kadar)Seni bulamıyor, ulaşamıyor, kimsin bilmiyor olsam da.. Bu ayrı bir sorunun konusu, şuan yalnızlıktan dem vurmak ve bundan dertyanmak istiyorum.
Ah. Biraz uzattım sanırım. Beni benden iyi yaşamış, hissetmiş ve aktarmış olan Atilla İlhan’ın da dediği gibi: “ Yalnızım belki, belki ne yapacağımı bilmiyorum. Fakat kötü değilim, sadece yaşamak zorlaşıyor ve birçokları gibi bir dümenini bulamıyorum.”




Bitti.

7 Haziran 2019 Cuma

O Olmayacak

Akşam üstü serinler hava 
Yüzüme vurur gibi yalnızlığı
 Mücadele için biçilmiş kaftan o an 
Ağlamak bir hoşnutluk olmamalı 

Bilmezsin karı kıskandırır tenin, 
Al bayrağımdaki hilâle karşın. 
At balasına hürmet eder, 
Güneş yüzün ile karşılaşmaktan sakınır.

Masalın kahramanı olacakken kaçağı oldun
İnsanları mest edecekken dillerine düştün
İstekle dağı toz ederdin, imkânınca rezil rüsva oldun
Kararların pişmanlık olacak, an gelecek ve bitmeyecek gün

Yürürken yolu uzatmak dertten mi? 
Düşündükçe kaybolmak dertten mi? 
Konuştukça gelen susma isteği dertten mi? 
Kovuldukça geri dönmeye sevgi mi denir ? 

Kalbim pusulamdır, tek seni gösterir
Kahrın ızdıraba sürükler, burası hüzün evi
Kişilik değersiz, insanlık yitip gitmiş
Kilimler dokunurken dert de motiflenirmiş
Fark ettim ki, ölüm de çözüm değilmiş

Unutuldum kurutulmuş çiçekler gibi
Uykusuzdu günler, an geçerken gelmeyişlerin pek iyi
Peki, bir kabullenişten çok bitiş düdüğü
Peşinen kabullenmişliğim drama hüznü

Çıkar gözetmeksizin gülebilir insan 
Çıkışmayan paranın ödenmemiş hesaplarından 
Çıkarımlarım aleyhte alkış tutanlardan 
Çıkan dumanlar bağrımın yanıklarından

Yanıklar kendimi kaybetmemi sağlıyor
Yankılar kulaklarımda çınlamaktan bıkmıyor.
Takâatim kudretinin bitişinden yakınıyor
İyisini biliyor olmak, yaşamıyor olmayı kötü kılıyor

Kimseler Biriktirememek

Tipi var, 
kar da yağıyor lapa lapa, 
Salep kaynattım ister misin? 
Oralar da soğuktur bilirim. 
Çokbilmişlik değil de, 
sen varsın diye öğrenilen bir şeyler, filanlar, falanlar, 
Bilirsin ben, sen varsın diye dünyayı da sevenim.. 
Belki bir gün yeniden buluşabiliriz. 
Belki masal anlatamam ama gözlerine bakabilirim 
Anlam çıkaracak olursan, manâlarımla einstein'i geçebilirim 

Kimselerbiriktirecektim 
Kimsesizliğimesahipgelecekti 
Kirgönlümünelbezibirazgecikti 
Kimsegelmeyecekisebenmigitmeliyim? 

Beriye gitmek durmaktan farksız 
Belirgin olmak sis kadar tarafsız 
Betimlemekten aciz bir o kadar da tutarsız 
Bendimi kaybettim dengim payiz 

Arafa binaen oluşturulan dünyalık arşiv 
Arasında bir yerlerde kalmış külhanbeyi 
Ancak ölüme eşdeğer geliyor sensizlik 
Ama evvelâ ömürden yiyor sensizlik 

İstemiyormuş, varsın istemesin 
İskelet sistemine iki ruh ağır gelirdi 
iki ayrı dünya birleşse ne olur? 
ısrarın faydası zararından daha zararlı haale geldi 

Yamacına tırmandığım dağ engin mi engin 
Aşağısı ürkütüyor baktıkça her hücremi 
Lâkin gözlerimde korku yok, gök bana en güzel terapi 
Eteğindeki çalılıklarla dans eden bir meltem gibi ol 
Bir an önce çalılardan kurtulup beni sarmak/sarılmak istiyor 
-ALLAHa emanet ol kardeş, anneni üzme- 

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak