destek etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
destek etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Aralık 2023 Pazar

BUKLELi


 

Kaç kere düştüysem hepsinde kalktım, kalkıyorum diye düşmem bi saçmalık, düşmeyip düşürülmemse canilik.. Hayatın kolay olmasını beklemiyorum da, aradabir de olsa çıkardığı zorluklarla mücadele edemeyişim acizliğimin göstergesi, ansızın gelen tükenmişlik hissine de en büyük destekçi, basit şeylerin kaprisle harmanlanıp ego savaşlarına dönüşmesinin sancısını o da yaşasın istiyorum. İntikam gibi değil de zoraki empati diyelim buna da! Hadi güzel geçsin günlerimcilerin ve Sevgi pıtırcığı olunan o günlerin nasıl da hatıraya dönüştüğünü görüyoruz ve  şaşakalmamak mümkün değil! Bazen sabır sınanıyor, bazen hatada ısrar ediliyor, bazense hata kendin oluveriyorsun ve attığın her adım seni uçuruma biraz daha yaklaştırıyor. Son düşüşümden sonraki belki de ilk  "büyüdüm" lafzını kullandığım zaman dilimi içerisinde intihara sevk edici hadiselerin zuhur etmesi sanki kaderin; sen de hemen gaza geliyorsun canım, ağzına bal çaldık diye havalara uçma kanatların yok yere düşeceksin ve bu canını yakacak haberin yok." demesi gibiydi! Ah be hayat, bir kere de planladığım gibi gitsene, ben de olayları karmakarışıklaştırıyorum. Ben de sadeleştirip yalın bir halde sunum yapabiliyorum. Ben de cilvelerinden esinlenip senaryolar yazıyorum. Her şey plana dahil! Kasten öyle değildim, öncesinde de böyle değildim, yaşadıkça değiştim ve değişikliklerin farkında olduklarımla helalleştim farkında olmadıklarıma da entegre olamamanın vermiş olduğu yetkisizliği kullanıp köşemde kalakaldım. Neydi bu imtihanın bana öğretmek istediği ki öğrenememişliğimden tekrar tekrar aynı sınava tabiiyim? Elbette bilmiyorum. Hem nereden bileceğim. Hüzünlü ancak mağrur ve biraz da durgun bu kalbimle yazıyorum efendi gibi.. 

Bir bukleli öpücükle mutlu olun benim yerime


7 Haziran 2019 Cuma

Duygusaldanım/Duygusandalım

Açıldım uzak denizlere, açıldım açılmasına da şimdi ne olacak ? Amaçsızlığım buraları da kuşatacaktır, kaçmak çözüm değildi kabullenmeliydim! Pişmanlık daha şimdiden aşındırmaya başladı kapımı, vira bismillah! 
Biraz tutku, biraz da o uçuk tonu istemem, beni diğer herkesten ayrıştırıyor ama aşırıya kaçıyorum. Koşarcasına gittiğim düzeyli düzensizliklerde eşeysizleştiğimi farketmek, yüzüme tokat gibi çarptı! Kendime geldim! Ama kendimde pek bir şey kalmamış gibiydi. Haketmiyor olsam gerek! Gerçi, ne yaşamak ne de ölmek hak etmeye bakmıyor. Başlangıç halihazırda biliniyor ve sonuç ta belli iken bu olaylar bütününde alacağımız rol bizi değerli kılacak değil mi ? Yalnızlığı sadece kendime borçlu değilimdir herhalde, başka kimseler, hatta ALLAH(c.c.) bile burada pay sahiplerinden biridir. -ki en büyük pay da O(c.c.)'nundur. O(c.c.) "ol!" dediğinde oldurabilecek kudrete sahipken ben halâ yalnızsam, bu durum, O(c.c.)'nun da yalnız olmamı istediğindendir. "Acele giden ecele gider" derlerdi. Bu ızdırap da ne ? Ecel, böylesi derin bir sızı ile mi  gelirmiş hep?! Hani ölüm tüm acıları geçiriyordu!? Nerede kaldı aceleciliğimin önemi ? Canımın sızısına tuz serpiştiriyor soğuk.. Titremekten, horona yeni bir bakış açısı katmış olabilirim. Oluşturmaya çalışırken, oluşturamadıklarını görerek başka oluşumlara dahil olduğunu fark ediyor ya insan, bu savruluşun nereye varacağını da çoğu kişi umursamıyor. Bana ne bu insanlardan ? Benim derdim bana yeter! Ortada bir yanlış varsa ve yaşanmışsa destek olmak gerekmez mi ? Hani desteğim, neredesin ? Ne uzun sürdü be! Ne biteceği var, ne de yeni bir soluk alacağı, süregelen yalnızlığımı toprak gidersin! Ufak diye tabir edemeyeceğim ama anlatırken ufak görünebilecek, yaşarken ise tıbbi olarak, imkânsıza attığım kafanın resmini hayâl ettirebileceğime inanıyorum. Epilepsi'yi yendim! Hastalığı yenmişliğimin yanına küçük bir tebessüm koyup yüzvermeden geçiyordum. -ki geçtim! Bu meydan okumuşluğumu umursayan yok denilecek kadar az, hatta hiçkimse diyebilirim. Ama olsaydı, kıymet bakımından milyonlara denk olacaktı! Ancak, başarmışlığım, birinin övmesinden/farketmesinden daha mutlu ediyor. 
Evet! Hayatımın bu penceresi, güneşli günde yağan yağmur gibi tadına doymak mümkün değil, ancak diğer taraflarda ne eksiklerimin tamamlanışı ne fazlalıklarımın traşlanması mümkün olamıyor. Münkünlük yok iken de ihtimallere yer açılamıyor haliyle.. Hayat, ihtimaller üzerinden yaşanmıyor da, ihtimalleri değerlendirip olabiliter yapıya bürümek maksatlı mesafe katetmek te kıymetli bir tuhaflık oluşturdu içimde, tüm bunları orada(içimde) yaşıyorum. Diğerlerine özenip dışarıya yansıtmam gerekiyor mu ? Yo! Sustuklarımı anlayan biri varlığını hayatıma sokana dek, içimde yaşamaya devam edeceğim.. Son kararım!

LaPatya

Neden gitmek zorundasın, 
kalmak neden yetmez?
Okumuyorsun da artık, 
haberin yok olup bitenden.
Onlar hayallerimi yaşıyorlar 
eksikliğimi vur yüzüme,
Yine yeniden sana sığınıyorum, 
elimi tut! Başım dönecek 

Ay çok güzel tepede
Gece sarıp sarmaladı inceden
Işıkların loşluğuna kapılıp,
kapı kapı gezen ruhumu ele verme..

Hani bir an'da oluşmuştu sohbet ve gecesinde uyuyamamıştık,
Hani yaklaşırken güleryüz oluvermiştin de utancından çevirmiştin başını,
Hani sarılmıştın ya aniden kendin bile anlamlandıramamıştın,
Hani afallamıştın da şaşkınlıktan elin ayağına dolaşmıştı,

Hissedemiyorum ama anı olarak taptaze
İç çekemiyorum ama keşke de düşmez dilimden
Hiç göremesem de bir nefese bakar görünmen
Keşke gitmeseydin ama kalmak da gelmezdi elinden

Ne gidişler pişmanlıktır, 
ne de sonradan tanışmalar geç kalmışlık.. 
Her şey olması gerektiği an olmaya nazır,
herkes en büyük destekçisi verdiği kararın

Uyku hali destek değil, göz göre göre köreltilmiş 
Uykusuzluğuma sebep bu, uğur getirirse böceklerim 
Salıncaklar boş, sevinçler yön değiştirmiş 
Devir bize bilenmiş, devran bizi alt etmiş
dünya için sadece yüküz, akılsız telefonlar gibi.. 

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak