korku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
korku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

23 Temmuz 2022 Cumartesi

Ani

 


ne beklerdim sabahı olmaz oldular

hiç beğenmezdim aydınlık kuşattı odamı

soğukkanlı katilin seriye bağlamış haline

yeni bir soluk gibi doğuverdim

toy bir gencim medeniyete ayak uyduran

koyup giden mutlulukların yeri dolacak

korkularım yaşamsalmış yaşadıkça geçti

gittiğini görmüştüm kalışını yaşıyorum

24 Temmuz 2021 Cumartesi

uç

 


Uç hisler nasıl yönetilir? Denge senkronizasyonunda kellifelli herif olarak duruyorken yönetemiyor olmanın ezikliğini yaşıyorum. Kaçınımlarım tuhaf karşılanıyor. Sentezlenebilen her halim tutarlılık ve hoşgörüsel tatminkârlığı sağlayabilirken, anlam olarak konumlandırılamayanlar beni beynemaz bir kisveye çeviriyor. Her anın acemisiyim. Çabalarım, çakarlı araçla trafiği yarıp geçen kimseler gibi çaresizliklerimin arasından sıyrılıp geçiyor da ben biryerlere takılmadan edemiyorum. Akıl verip, nasihat edip yardımsal çabalara girişecek misin yoksa boş yapıp geçiyor muyuz? Anlayamadım. Koş gel bir bardak çayda demlenelim, durma! Geçen zaman selviden bi' yar. Boşa geçirmiş olmayı kaldıramam.
Korkularım var, yeniden herbirine hapsolamam.. Savaşçılar burda! Evet onlar yanımda, haddi aşan büyüme refleksini göstermekle kalmadık da, ah.. Ne zor geçiyor süreçler, karar alıp beklemeler, imkân oluşturamamalar ve bir sürü nefesi derinleştiren ah'larla yola devam ediyorum. İyiyim

7 Haziran 2019 Cuma

Benimse

Onu uyar
Uymasını bekleme
Sessiz ol
Olman gerektiği gibi

Korktuğunu görüyorum
Çok-çok ne olabilir ?
Hislerine kulak ver
Duyduklarını benimse

İkiden fazla seçenek
Seç ve devam et
O hep yanında
İstediğin an ve zaman

Yanlış yap
Farkında ol
Hakim kal
Tahkim et

Pes etme
Yer edin
Güç sağla
İrade kur

Sakin ol
Titremeyi kes
Basit değilsin
Gücünü topla

Devasa kitlelerle
Kelimesiz sohbetler
Terapisel ritüeller
Artık çare değil

Korkmayı seviyorsun
Korkudan besleniyorsun
Korktuğunda mutlusun
Korktuğunda korkusuzsun

Düzen kurdun
Gelişme sağladın
Yukarı çıkıyorsun
Planlar yapmalısın

Şaşırma olanlara
Zamanı geliyor
Hazırlığını tamamla
Geri kalmamalısın

Bize yardım ettin
Bizden biri oldun
Kötü biri değilsin
Birlikte başaracağız

Neden ?

Neden konuşamıyorum bir yabancıya yaklaşıp?
Hâl hatır derken kaynaşabiliriz, yapamamak neyin kanıtı?
Han, hamam, yol ve yolcu.. ben neyim ve ne yapmaktayım?
Cevap bulamadığım sorularla korkularıma esir olmak saçmalık

İçime kapanmaya çok müsaitim
Ve içimi dışıma yansıtamıyor benliğim
Ve bu nedenle bırakmıyor yakamı tekillik
Ve sonu da gelmiyor düşüncesensizliğin

Bir freni olmalı aklın, herşeyi olduğu gibi bıraktıracak
Ardına bakmadan gidebilip, yeni yeni sayfalar açtıracak
Gücüne güç katıp, aksiliklere karşın yeise kapılmayacak
Kendi kendini yönetecek kadar demokrat, tersi kadar da diktatör kalacak

6 Haziran 2019 Perşembe

Akkara -Zıtların Bütünlüğü-

Ne tam bir iyiyim ne de büsbütün kötü 
Ne güzelliklerle bezeliyim, ne de güzelliğe hayran gönül 
Yaşama bağlılık huzur gerektirir, dert ile bitmez ömür 
Bir ömür hüzün ise, yas tutar bin gönül 

Elimde silah var! kafama doğrultamıyorum
Gözümü gönlümü açıp havalandıramıyorum  
Yalnızlığı korku belledim, yar diye dövünüp durdum 
Döngü döndü durmadı, süngü takıp savaştım, kevgir oldu umurum 

Ben divane oldum derdimden gidemedim öte,
Bir bahsi kapayıp ötekini açamadım, sustum kaldım köşemde
Çünkü her kelimede niyet okuyarak kusur aradı gözler

Boğuk bugün, hava yağmur esintili
Hava dolup boşalıyor göğüs kafesim,
İnsanlar çirkin ama tükenmiyor boş salıncak sevgim
İnsanlar rengarenk, seversen rengine bürünebilirsin
Sevince güzel hayat, masal geliyor ipincecik sesi
Esnerken çatırdıyor çenem, yaş döküyor gözlerim, 
uyursam ölecekmişim gibi
Uykusuzluğa dayanmak sabırdan üstünlük gerektirir, 
Lâkin konu sabır iken üstünlük haddim değil, 
Üstte gök var, yerde taş, arası araf gibiBir dünya oluştur, sevdiğin ve sevildiğinBirin bin olsun, bir seçeneğe bağlama ümidiniBir yol düşün, geçerken uğradığın bir eviBir koy düşün, kürek çektiğin halde kayığın gitmediğiniBir çeşit figür oluştur, ona yaşat içindeki hevesleriBir hayâl et, inandığın herşeyi başarabildiğini

İrtifa Kaybı


Erkenden yatacağım bugün, sonra gecenin en güzel yerinde kalkıp yıldızlara bakıcam. Yalnızlığıma dem vururcasına derin bir nefes alıp, tüm acımı kusarcasına geri vereceğim yavaş yavaş, sonra birdaha yapacağım ve birdaha..

Bu da benim hayatımın standart tarifesi oluversin. Sürekli, bir önceki günün tekrarını yaşamaktan iğrenmeye başladım, yeni birşeyler gerekli, vALLAHi bu arayış sonuçsuz kalır ise şayet sonumun hiç de iyi olacağını sanmıyorum. Yalnızlıktan korkuyorum diye sürekli birileriyle konuşma gereği duyuyorum. İnanın kim olduğuna zerre önem vermiyorum. Konuşacak kimseyi bulamazsam, eski sevgililerimden ulaşabilecek durumda olduklarıma mesaj atıyorum. Barışma gibi bir durum söz konusu olmasa bile o an'ı geçirmek için yalvardığım bile oldu. İnsanları böylesine kullanırken, gerçekten sevdiğim bi kıza bunu açıklamak hiç de kolay bir durum değil, siz de hak verirsiniz. Çünkü; düz mantık ile bakıyor olaya, yaptığım şey normal değil kabul ediyorum ancak o da beni anlamaya gayretli değil zaten olay pek de anlaşılacak gibi değil. Korkular sarmış dörtbir yanımı, ne tarafa dönsem cılız bir dal bana doğru sarkmış, sanki kurtulmam için çabalıyor birşeyler, ama mücadeleden vazgeçememe de razı değiller. Hayattan kopmak şuanki yaşantıma göre çok olası bir durum, lâkin yapamıyorum. Hayalini kurduğum yaşantıyı yaşamadan, henüz çabalıyor iken herşeyi çöpe atıp mahvetmek hoş olmaz. Hem henüz ölmedim, yani gerçekleşme ihtimali de hâlâ var. Belli mi olur? Hayata dair belimi kıran şey de tam olarak bu aslında, “umut”. Ya olursa? ihtimali yüzünden harcadım bunca zamanımı. Yanlış duraklarda yıllandım. Hâlâ da akıllanmış bir görüntü çizmiyorum. Ben yokken oluşmuş bu durumlar, bu şartlar. Mecburen kabul ettim/ettirildim. Eksikleri hor görüp ötekileştim. Zaman çok hızlı geçiyor. Ben biryerlere, birilerine tutunmaya çalışırken acınacak bir duruma düşmüşüm meğer, bilmediğin sularda kulaç atmak ne kadar zormuş, oysa ki ‘kişisel gelişim’ adı altında amcalar gayet basit olarak anlatıp duruyorlar yıllardır. Okumuşlar ama cahiliyetleri gitmemiş, yarım gönülle aşk olur mu? Olmaz. Bu yol çok meşakkatlidir, tek başına çıkılmaz. Önce bir yoldaş gerek, o amcalar bu detayı hep atlıyorlar. Dünyanın pis bir yer olduğunu ve orayı sizin temizlemeniz gerektiğine inandırıyorlar. Yahu madem dünya iğrenç bir yer neden milyarlarca yaşayan var? Neden ölümden bu denli korkuyoruz? şahsen ben korkmuyorum. Çünkü ölüm benim için son seçenek değil.

1 Haziran 2019 Cumartesi

MazoMiza

Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı bu durum ama sana daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Sürekli bir şeylerle oyalanma gereği duyuyorum, beklemek zor, uyumak daha zor. Her şey seni hatırlatıyor, her olaydan sana bir pay çıkarır oldum, şizofreniye bağladım; varlığını yanımda varsayıp seni yaşıyorum haberin olmadan. Başımın dünya yörüngesine ayak uydurmaya çalışmasına bir anlam verememekle birlikte katlanıyorum olabildiğince, bilerek kötüye sevk ediyorum kendimi, çocuklar gibi trip yaptığımı düşünme hemen, sensiz mutlu olmak çok canımı yakıyor. Korkuyorum bir başkası alacak diye yerini,birilerine koşmuyorum. Ancak; kader işte, belli mi olur ne zaman ne yapacağı! Gri bulutlar kaplamış göz kapaklarımı, şimşekler çakıyor zihnimde, her an dökülebilirim gözlerimden damla damla, ve dayanamam bu akıntıya kapılıp giderim.. Kapıldım ve gittim, yirmi yaşında bir gencim ben, genç olduğuma bakmayın babama babalık yapacak kadar büyüğüm aslında. Ailemin her ferdini ellerimle toprağa gömüp yine de dimdik duracak kadar da olgunlaştım. Yaşanmış hiçbir şey boşuna değildir, deyip ders çıkarma içgüdüsü güttüm hep, sonunu tahmin edin! Tabii ki hüsranla sonuçlandı, ne yani bir de ders mi çıkaracaktım? Ben yıllardır varlığımın önemli olmadığı bir hayatı yaşamaya çalışıyorum. Düzgün biri olamadım, bilincindeyim.. Düzelmek için birine ihtiyaç duymak istedim hep, ki ben genelde yalnızdım. Kafamı toplayamadım hiçbir saat, başka bir şey yapma ihtimalini de akıl etmedim. Veryansın etmek kolayıma geldi, kime derdimi anlatma gafletinde bulunsam hep öğüt duyarken buluyorum kendimi, sanki tek tecrübe eden onlar’ da, bir ben hasbelkader yaşıyormuşum gibi, sıkıyor insanlar. Mizantropik bir düşünceyi benimsemiş duygularımın etkisinden çıkamıyorum. Hatta çıkmak istediğimde, diğerleri tarafından geri itiliyorum. Sükût; her zamanki gibi yine tek çıkar yol gibi, ama ben yazmayı tercih ettim, zor da olsa.  Saçlarım oldukça kısa ve biçimsiz duruyor, ancak sakallarım bihayli uzadı. Böyle olunca otobüste kimse oturmuyor yanıma, ışid militanı sanıyorlar sanırım, yüzüme dahi bakmıyorlar. İnsanlara algı operasyonu yapıp kötü insanlar tek tip imiş gibi muamele yaptırıyorlar. Ben ve benim gibiler de damgalanmış oluyor. Ama moda adı altında uzatılınca gayet hoş ve çekici oluyormuş, e ne de olsa sakal erkeğin makyajıdır. Entel heriflerin böylesine iki yüzlü söylevlerine de hemen destek veriyor şakşakçılar, ne kadar içler acısı bir durum.. Ha bir de, yürürken sağa sola sallanıyormuşum. Belki de sırf bu yüzden sevememiştir beni, komik görünüyor sonuçta, olmadı diğmi? bu bahane de yerini bulmadı. Sebepsizce sevmediğini kabullenemiyorum. Kabullenmek istemiyorum. Acizliğimin de bir sınırı var bu kadar yüz veremem, resmen geleceğim adına kumar oynuyorum. Umarım yarın uyanırım, kurduğum hayaller, kurgusunda etkim olmadığı halde yaşadığım şeyler, dinlediğim müzikler, okuduğum-yazdığım şiirler-sözler-kitaplar, aldığım ve verdiğim nefesler, ansızın gelen hüzün ve bazen de gülme isteği.. yani varlığı olan herşey kafamın içinde, gerçekte bir şey olduğu yok! Bazen beynimi kontrol etmeye çalışıp, bir şey düşünmeden bir kaç dakika geçirmeye çalışıyorum. Ömrümden ömür gidiyor sanki; ama yine de bir şeyler düşünüyorken buluyorum kendimi, engel olamıyorum. Eğitim durumumu sormuyor artık insanlar, muhasebeciyim deyince hafif bir tebessümle daha iyi davranmaya odaklanıyorlar. Toplum arasında yer edinmek böyle oluyormuş meğer, mesleğin varsa tamamdır. Adamlık para etmiyor bu devirde, düşüncelerime göre yanlış bir dönemde geldiğimi düşünüyorum dünyaya lâkin ALLAH böyle uygun görmüş ise bu konuda başka bir laf etmem benim yüzsüzlüğüm olur. Öksüzlüğümü gizleyemiyorum son birkaç yıldır. İnsanlar ilgiye duyduğum hasretliği her fırsatta kullanmaya başladılar, ufacık bir tebessüme ısınan kalbimi delik deşik ettiler de uslanmadılar. Korkuyorum! hayatıma yeni giren insanlardan, korkularımla yüzleşmekten de kaçındım hep, olası bir durum halinde küçük düşmek ruhuma ağır gelirdi/gelmiştir de; keşke o da gelseydi. İçi, dışına yansıyacak kadar güzel biriydi. İhtişamı bu dünya için gereğinden fazlaydı, ben de fazlalığı oluverdim. Olmuşla ölmüşe çare yok demiş atalarımız. Ne çaresizlik ama ..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak