ayak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ayak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Aralık 2019 Salı

Deli Özgürlüğü

Kontrolü kaybettim, esen rüzgara ayak uydurmalar filan bana göre değil de
başka seçeneğim yok. Ne yapacağız dostum ? Okumuyorsun tamam da bir şeyler
önermelisin. Aklım kıtlıkta, hislerimi törpülüyor ilaçlar.. Acınası halde
değilim de yardım etsen fena olmazdı! Off! Dert yanmayacağım,
nefes alıp veriyorum.
Günlük yaşantımın bir kısmını standart otobüs seyahatleri kaplıyor. Realizme
dayalı bir senaryo oluşturup, bölüm-bölüm canlandırıyorum hayalimde..
İmkânsızlıklara imkân sağlayıp sonuçlarının nerelere gidebileceğini
görüp az da olsa yaşamak, deli özgürlüğü..
Bu benim seçimim değildi! Hayır, bana sorma! Sonunun nereye gideceğini bilmiyorum.
Bir sonu olup olmadığını bile bilmiyorum. Kaç kere öldüm ? Sorma lütfen!
Tatlı geliyor intihar, her şeyi olduğunca bırakıp terketmek olgusu kuşatmış sağımı solumu,
aslında aynıyız ikimiz. Anne! Uyuyakaldığımda yaptığın ödevlerim gibi hallet ilişkilerimi,
beceremiyorum tavır takınıp sakin kalmayı, sinirlerimi kontrol edip olgun davranmayı..
Akışına bırakayım diyorum da nereye akacağı konusundaki belirsizlik tedirgin ediyor.
Ah dostum.
Düğümleri çözüyorsun! Karmaşıklık geçiyor. Bir şekilde hallediyorsun ancak sonu
gelmiyor. Çocuk değilim, kaçamıyorum. Sözümde duramadım affet, sevinç ve heyecanlarımdan bahsetmek benim için de keyifli olurdu. Ama bunlar için bana ulaşman gerek! 
Burada sadece hasret ve hüzün ekili tarlanın hasadını topluyor olacağız.

6 Haziran 2019 Perşembe

Bitti!

Bir köşe seçmiştim kendime ve çekilip izleyecektim güya, yaptım da..

Ama hiçbir şey değişmedi, olduğum yerde kalakaldım. Etkisiz eleman gibi hissediyorum kendimi, biraz da kullanılmış gibi.. Ne demiş şair? " Olan olur da ölen ölmez, ölen ölse de izleri silinmez." Bana kalan da bu izler oldu. Her kış vakti, sarmaş dolaş yağan kara teslim olmuş yağmurun kamufle ettiği güneşin ayazında ısınırken, beyaz tenli vücudumun mora çalan yarısında onu hatırlayacağım. Belki iyi belki kötü, ayaklarımın üstünde desteksiz dururken aldığım bir karar diye övüneceğim gün gelecek, gündüzün şerrindense akşamın hayrına göğüs gereceğim. Ben bu hayata asiyim, ahh yapma anne! bu kadar iyi olunmaz. Çünkü; yaşayan her canlı aslında profesyonel birer katildir. Onlara anladığı dilden cevap vermek gerekir ama biz o dili konuşamayız. Katil olmamalıyız. Küfrettiğimiz insanlar gibi davranırsak ne anlamı kalır ki aldığın oksijenle verdiğin karbondioksitin? Tüm bu karanlık, doğacak günün yakınlığındandır diye zan ediyorum. Ankarada yaşamak insanı yalnız hissettiriyor. Yağmuru ayrı, karı ayrı, ayazı apayrı dert. Nereye, ne şekilde meyletsen durdurup hissettiriyor, acına tuz basıp bayılmanı bekliyor, hazımsız olsan da sindirmiş oluveriyorsun tüm olan biteni.. Elbette diğer türden insanlar da var ama onlardan bahis açmayacağım. Hayattaki kazanımlarının farkında değiller, daha farklı mecralara meyledip doyumsuzluğunun sınırlarını zorlayan aşağılık mahlûklar onlar, bu; benim ağrıma gidiyor ama başka kimsenin umrunda değil, neyse.. Aslında, çok daha alternatifli hayatları olan insanları şanslı görmekten bıktım. Yüzlerinde, hâl ve tavırlarında mükemmeliyetçi oluşlarından bıktım. Kendime, bulunduğum yerlere filan bakıyorum da; oldukça sıradan, fakirliğin bir üst sınıfı gibi yaşayan tipleriz. Ama haketmeden zengin olan tiplere kendimizi beğendiremiyoruz. Neden beğendirmek zorunda olduğumuzu da bildiğimizi sanmıyorum. Ben kimi karşıma alsam ona lâyık olma gereksinimi duyuyorum. Kendi kötülüklerimi bildiğimden, karşımdaki temizmiş gibi geliyor. Daha doğru şekilde yaşamaya çalışıyorum ister istemez. Aslında bu, iyi görünebilir ama değil.. Ben kimseden aşağıda değilim, kimse de benden yukarıda değil.. Ne kadar doğru bir söz değil mi? Bu yüzden, bu davranışım; kuruması gereken bir ağaç, temizlenmesi gereken bir şehir, bitmesi gereken bir aşk gibi.. gibi.. gibi.. Ama yapamıyorum. Anlatacak çok da bir şeyim kalmadı aslında ama bu, susacağım anlamına gelmemeli, çünkü; anlatacak birşeyi kalmayınca da susmuş sayılmaz insan, tükenmişliğin tonunu yansıtır bu sefer de etrafına, artık söz biter. Duruş ve irade girer devreye, benden bu kadar..

UMUTKANLIK


Ne zaman bir muzurluk yapsam annem döverdi, ağlardım. Bu sefer de “sus” derdi, “sesini çıkarma!” bu duruma senelerce mağruz kaldım. Her fırsatta bir öncekinin kopyasını yaşadım sanki, ve seneler sonra kötü bir etki oluşturmuş üzerimde, canım yanarken bile ağlayamaz olmuşum. farkettiğimde çok geç'ti.

Geçen zamanla oluşan kuraklıkta da kalbim kurumuş. Meğer ne büyük ihtiyaçmış ağlamak.. süzülen her damla acısını/sızısını dindirirmiş kalbimin, ansızın gelen hüzüne bile sadece tebessüm edebiliyorum. gözlerim dolsa bile dökülmüyor damlalar, körü körüne bağlandım gülümsemeye; gülüp geçmeye, geçip gitmeye, gidip dönmeye, dönüp bıraktığım gibi bulamamaya alıştım! Zaten insanoğlu alışırmış.. hep olduğu gibi, sahi ne geniş varlıklarız. Herşeye alışıyoruz. Herşeyi sindirebiliyoruz. Yahu bir varlık neden bu kadar kabullenir ki olan biten herşeyi? neden “neden?” diye sorduğunda bile boşvermeyi düşünür? körelmiş duygularımızın sömürüsüne bile alışmışız.. Tam bu durumda özeleştiri yapmak gerekirse;

Seveni sevemedik, kalp kırdık, nankörlükte sınır tanımadık, kısır döngüye alet olup hayata aldandık, ölümü unuttuk, özgürlük safsatasını kallâvice yedik, doğruyu aramak yerine yanlış ile mutlu olduk, zaman çok kıymetli diyip her an'ı boşa harcadık.. Böylesine check edinde çıkıyor pisliğimiz ortaya, meğer başımıza gelen herşeyi haketmişiz. Üstelik tüm bunları yapıp, sonra yaptığımızı unutup, “ben ne yaptım ki?” diyoruz. biz aşağılık varlıklarız. Nankör pislikleriz. Ağlanıcak halimize boşveriyoruz. Mutasyona uğramış gibiyiz; kendimde de görüyorum etkilerini, bu beni çok üzüyor. Bu denli etkilere yol açan tepkilere ait karmaşıklıkları çözemiyoruz. Beceriksizleşmişiz. Atalarımızın yüzkarası torunlarıyız. Kitle halinde katledilen insanlara karşı seyredalmışız. Ama herşeye rağmen yaşıyoruz. Yahu dünyaya gelmek, yaşamak ne garip bir seçim; kararı bizde değil ancak sorumluluğu omuzlarımızda, hataya yer yok, ama iyiye meyil de yok. Arap saçına dönmüş dünya, ucunu bulan çeksin sonuna kadar; Bazen çok yorulduğumu düşünüyorum. Kalbimi, beynimi, bedenimi zaruriyeten yormuşum ahmaklığımdan ötürü, bazen yürümeyi unutuyorum. “Hangi ayağımı önce atacağım?” diye düşünürken düşecek gibi oluyorum. Aylarca evde kaldım, sürekli uyudum ama zerre kadar dinlenemedim. Sanırım bu yorgunluk bedenen değil, zihin ve kalp beni heder ediyor. Varlıkları güzel ancak ızdıraplarının şiddeti her geçen gün artıyor. Güçsüz düşüyorum. Dünyam çok karanlık, güneşin yolladığı onca ışın bana ulaşamadan geri dönüyor.Gri şehirde yaşamak bunu gerektirir; yağmuru sevmeli, düşen her damlaya anlam yüklemelisin. Yükümü paylaşacak, derdime ortak olacak kişiyi de bulamadım birtürlü, Sürekli birine ait olma isteği var. Ama yalnızlıktan da kopamıyorum. Ne zaman ikilemde kalsam yanlış olanı seçiyorum. Dünya çok da yaşanılası biryer olmuyor böyle durumlarda, ben de hayallere sığınıyorum. istediğim herşeyi “benim” yapıyorum orada, başlarda iyi geliyor filan ama herşeye ulaşabiliyo olmak çok sıkıcı, korkarım şimdi hak veriyorum dünyaya; önümüze bir “amaç” koyup, tam ulaştığımız sırada daha ileriye çekmesini daha iyi anlıyorum şimdi. Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı sanırım bu durum ama ona daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Ve bunun yanında birşeylerle oyalanma çabası içerisindeyim, klişe olucak ama; her olaydan ona bir pay çıkarır oldum. Çıkarımlarımın doğruluğundan şüphe duymayın lütfen, yazmak avutuyor kalbimi, ben de teselli olmayı amaçlıyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak