gece etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gece etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Ekim 2020 Cumartesi

Yap-payal

 

Ağırlığı olan şeyler yaşadım son birkaç gündür, oldukça da yoğun hisler içerisindeydim
fakat her nasılsa ağlayamadım. Güç ile alâkalı olduğunu zannetmemekle birlikte, iradesel
bir tutukluk da yaşamadım. Eski ile yeni arası git-geller yaşayan zihnime pranga gerek,
neden yanımda olmuyor/olamıyor kimse? Seçici davranma gayretim sağlam ilişkiler kurmak
isteğimden ileri geliyor ve iyi insanlar da var(gidenler arasında). Neden benimle
kalmıyorlar? Esneyerek yad ettiğim eski günlerin hatırına akıl sağlığım için dua ediyorum. Hava burada daha soğuk hissediliyor.  Yeni bir adımdan sonraki boşluk ne kadar yüzeysel sindirilirse bir o kadar az yıpratıyor. Bu, kayıpken pusuladan yönünü bulmak gibi mucizevi bir deneyim. Başarımla övünüp duracağım. Bak yine doldu gözlerim ancak dökülüp saçılamıyorum. Konular birbirine girmişken girişte bahsettiğim meseleye yeniden değinmek istiyorum. Yalnız kalmak/bırakılmak reva mı? Buna mahkûm oldum, hüküm giydim de haberim mi yok? Neden kimse benimle olmuyor/olmak istemiyor? Acizim birader, birinin dizine yatıp başımı okşamasını isteyecek kadar acizim. Gece yarısına Bir saatten az var. Yatmalıyım, belki sarıldığım yastık yerini canlı bir dişiye devreder.
Hadi herkes mutlu kalsın, tüm hüzünler benim.

7 Haziran 2019 Cuma

Aynıyız

Ben gittikçe, git benlenecek
Git bencilce, ben gitmeyecek
Konya ben olacak, gidene gelecek
Konya sen kalacak, gidecek ve gelmeyecek

Aynıyız, açıya göre aydınlanıp kararan
Ayrıyız, tok'a göre açlıkla imtihan olan,
Ayrılık, düşüncesi bile hüzne boğan
Aykırı, düşüncelerini küçümsercesine aktaran

Bir gün ölücem diye intihar mantıksız
Bir rüya için ömrü uyku ile geçirmek sanrı
Kaybetmek, kazanmaya çalışmaktan farksız
Kaybetmek, kazandığını sanmaktan farksız

Sepeleme dökülen yağmur histeri sevinç
Sentezlenen her duygu alınamamış inisiyatif
Sanıyor musun ki senden vazgeçeceğim?
Sandıklara doldurup maziye gömeceğim?

Köşebaşları müdavimidir bekleyişlerin,
Sokak lambası şahididir bekleyenlerin,
Bilmişlerin klişe tesellisi değersiz.
Ben kara gece, sen ay'sın. Gel der beklerim.

LaPatya

Neden gitmek zorundasın, 
kalmak neden yetmez?
Okumuyorsun da artık, 
haberin yok olup bitenden.
Onlar hayallerimi yaşıyorlar 
eksikliğimi vur yüzüme,
Yine yeniden sana sığınıyorum, 
elimi tut! Başım dönecek 

Ay çok güzel tepede
Gece sarıp sarmaladı inceden
Işıkların loşluğuna kapılıp,
kapı kapı gezen ruhumu ele verme..

Hani bir an'da oluşmuştu sohbet ve gecesinde uyuyamamıştık,
Hani yaklaşırken güleryüz oluvermiştin de utancından çevirmiştin başını,
Hani sarılmıştın ya aniden kendin bile anlamlandıramamıştın,
Hani afallamıştın da şaşkınlıktan elin ayağına dolaşmıştı,

Hissedemiyorum ama anı olarak taptaze
İç çekemiyorum ama keşke de düşmez dilimden
Hiç göremesem de bir nefese bakar görünmen
Keşke gitmeseydin ama kalmak da gelmezdi elinden

Ne gidişler pişmanlıktır, 
ne de sonradan tanışmalar geç kalmışlık.. 
Her şey olması gerektiği an olmaya nazır,
herkes en büyük destekçisi verdiği kararın

Uyku hali destek değil, göz göre göre köreltilmiş 
Uykusuzluğuma sebep bu, uğur getirirse böceklerim 
Salıncaklar boş, sevinçler yön değiştirmiş 
Devir bize bilenmiş, devran bizi alt etmiş
dünya için sadece yüküz, akılsız telefonlar gibi.. 

İnsanlar, bilemiyorum

Birileri haşmetli konuşmalar içinde, 
Birileri etrafı izleyerek geçiyor bir başına.. 
Hislerine tanıklık edebiliyorum yüzlerine bakarak 
Şekersiz içilen çaydan tat almak gibi insan tanımak 
Yetersiz bakiyeden para çekmek gibi hak savunmak 
Beklentiler üzmek için ayarlanmış saatli bomba 
Geceleri yanan sokak lambaları hüznün bekçiliğini yapar 
Bunlar gördüklerim, göremediğim ne çok şey oluyor etrafta
Yedi ayrı alem, hepsi canlı otağı ve hepsi kendi düzenini tutar 
Tüm mesele ben miyim? Bütün herşey sana bana mı hizmetkâr? 
Bilmiyorum. 

6 Haziran 2019 Perşembe

itmiş


Artık tüm bitkiler solmak zorunda, kış geliyor.
Günler kısalıyor, güneş daha soğukkanlı davranıyor
Kar yağacak, kayan insanlar ve arabalar göz dolduruyor
Kürekle kül dökülen yollar geride kaldı, ülke modern oluyor
Şu kışa bi alışamadık, insanlar halâ titriyor
Şu kışı bir sevemedik, insanlar yazı isteyip duruyor
Göçün kardeşim, ülkemin her yeri ayrı güzellikleri barındırıyor.
Gözünü aç, göremediğin her şeyden pişmanlık duyacağın günler geliyor
Göğe bak, önce bulutların üzerine çıkman gerekiyor
Görev tamamlandı! Hayata hazır haldesin ve artık yaşama bırakılıyorsun!
Kül olup savrulan sigaranın biri sönmeden diğeri yanıyor
Yürek, yediği tüm darbeleri bir bir savuşturuyor
Ciğeri soğutmamak gerek, eski sevgiliye mesaj atılıyor
Cevabı tekrar tekrar okuyup sigaraya asılıyor
Platonikler her yerde, hep aynı taktik ile hüsrana uğruyor
Tarihin, değiştirmekle uğraşmadığı tekerrürler tekrarlanıyor
Gece otobüsün sessizliğine fısıltılar taciz ediyor
Kendi kendine konuştuğunu gördüm, o ne yapmaya çalışıyor?
Sanırım kendiyle yüzleşmek için ortamın karanlığa gömülmesini bekliyor
Ve belki de retro hayatına ayıramadığı vaktin pişmanlığını yaşıyor
Şişman biri gibi kıskacında gözlerin, herkes acizliğine tanık oluyor
Kısım kısım ayrılmışız, sıkıntının bini bir para etmiyor.
Kıtlıktan çıkmış gibiler insanlar, her ikrama saldırıyor
Kısıtlı zihinleri yönlendirilmeye açık, kandırmak zor olmuyor
Kandırılmak zorundalar, çarkın dönmesi için onlara da ihtiyaç duyuluyor
Çünkü burada herşey topluma göre şekilleniyor
Burada toplumu kazanan herşeyi kazanıyor
Ama bit ve eniği karın doyurma peşinde, bizi umursamıyor  

 

Sen

Hava mis gibi matem kokuyor burnuma, 
hayâl büsbütün kaplamışken geceyi, 
sanadır bu gelişlerim.

Ne uzunmuş saçların, 
hiç böylesini görmedi gözlerim, 
eşsiz duruyorsun yanımda, 
büyüsüne kapıldığım bu ahenk senin!

Gerçekleşmeyen heveslerimi geçiştirirken içsesimle, 
ayaklarımı büküp, 
sanadır kalışlarım.

gülücüklerine eklenir ipincecik ses tonun , 
kirpiklerine yansır kapanan gözlerinin mutluluğu,
beyazımsı dişlerini gıcırdatarak 
konuşmanı beklediğim bu durak senin!

Yaşanmışlık

Gece 
uyanık kalmak 
her yüreğin 
harcı değildir. 
Özgüvenden 
daha 
çok yaşanmışlık 
gerekti
-rir.

Gece


Bu gelen yar değilse uyku olmalı, 
uğursuz denilen baykuşların ötüşünde kaldı aklım, 
ancak bu kadar umutsuz olabilirdim yarınlara.. 
Saz çalıyor. 
Hüzünlü bir türkünün nakaratını mırıldanıyorum.

UMUTKANLIK


Ne zaman bir muzurluk yapsam annem döverdi, ağlardım. Bu sefer de “sus” derdi, “sesini çıkarma!” bu duruma senelerce mağruz kaldım. Her fırsatta bir öncekinin kopyasını yaşadım sanki, ve seneler sonra kötü bir etki oluşturmuş üzerimde, canım yanarken bile ağlayamaz olmuşum. farkettiğimde çok geç'ti.

Geçen zamanla oluşan kuraklıkta da kalbim kurumuş. Meğer ne büyük ihtiyaçmış ağlamak.. süzülen her damla acısını/sızısını dindirirmiş kalbimin, ansızın gelen hüzüne bile sadece tebessüm edebiliyorum. gözlerim dolsa bile dökülmüyor damlalar, körü körüne bağlandım gülümsemeye; gülüp geçmeye, geçip gitmeye, gidip dönmeye, dönüp bıraktığım gibi bulamamaya alıştım! Zaten insanoğlu alışırmış.. hep olduğu gibi, sahi ne geniş varlıklarız. Herşeye alışıyoruz. Herşeyi sindirebiliyoruz. Yahu bir varlık neden bu kadar kabullenir ki olan biten herşeyi? neden “neden?” diye sorduğunda bile boşvermeyi düşünür? körelmiş duygularımızın sömürüsüne bile alışmışız.. Tam bu durumda özeleştiri yapmak gerekirse;

Seveni sevemedik, kalp kırdık, nankörlükte sınır tanımadık, kısır döngüye alet olup hayata aldandık, ölümü unuttuk, özgürlük safsatasını kallâvice yedik, doğruyu aramak yerine yanlış ile mutlu olduk, zaman çok kıymetli diyip her an'ı boşa harcadık.. Böylesine check edinde çıkıyor pisliğimiz ortaya, meğer başımıza gelen herşeyi haketmişiz. Üstelik tüm bunları yapıp, sonra yaptığımızı unutup, “ben ne yaptım ki?” diyoruz. biz aşağılık varlıklarız. Nankör pislikleriz. Ağlanıcak halimize boşveriyoruz. Mutasyona uğramış gibiyiz; kendimde de görüyorum etkilerini, bu beni çok üzüyor. Bu denli etkilere yol açan tepkilere ait karmaşıklıkları çözemiyoruz. Beceriksizleşmişiz. Atalarımızın yüzkarası torunlarıyız. Kitle halinde katledilen insanlara karşı seyredalmışız. Ama herşeye rağmen yaşıyoruz. Yahu dünyaya gelmek, yaşamak ne garip bir seçim; kararı bizde değil ancak sorumluluğu omuzlarımızda, hataya yer yok, ama iyiye meyil de yok. Arap saçına dönmüş dünya, ucunu bulan çeksin sonuna kadar; Bazen çok yorulduğumu düşünüyorum. Kalbimi, beynimi, bedenimi zaruriyeten yormuşum ahmaklığımdan ötürü, bazen yürümeyi unutuyorum. “Hangi ayağımı önce atacağım?” diye düşünürken düşecek gibi oluyorum. Aylarca evde kaldım, sürekli uyudum ama zerre kadar dinlenemedim. Sanırım bu yorgunluk bedenen değil, zihin ve kalp beni heder ediyor. Varlıkları güzel ancak ızdıraplarının şiddeti her geçen gün artıyor. Güçsüz düşüyorum. Dünyam çok karanlık, güneşin yolladığı onca ışın bana ulaşamadan geri dönüyor.Gri şehirde yaşamak bunu gerektirir; yağmuru sevmeli, düşen her damlaya anlam yüklemelisin. Yükümü paylaşacak, derdime ortak olacak kişiyi de bulamadım birtürlü, Sürekli birine ait olma isteği var. Ama yalnızlıktan da kopamıyorum. Ne zaman ikilemde kalsam yanlış olanı seçiyorum. Dünya çok da yaşanılası biryer olmuyor böyle durumlarda, ben de hayallere sığınıyorum. istediğim herşeyi “benim” yapıyorum orada, başlarda iyi geliyor filan ama herşeye ulaşabiliyo olmak çok sıkıcı, korkarım şimdi hak veriyorum dünyaya; önümüze bir “amaç” koyup, tam ulaştığımız sırada daha ileriye çekmesini daha iyi anlıyorum şimdi. Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı sanırım bu durum ama ona daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Ve bunun yanında birşeylerle oyalanma çabası içerisindeyim, klişe olucak ama; her olaydan ona bir pay çıkarır oldum. Çıkarımlarımın doğruluğundan şüphe duymayın lütfen, yazmak avutuyor kalbimi, ben de teselli olmayı amaçlıyorum.

1 Haziran 2019 Cumartesi

MazoMiza

Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı bu durum ama sana daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Sürekli bir şeylerle oyalanma gereği duyuyorum, beklemek zor, uyumak daha zor. Her şey seni hatırlatıyor, her olaydan sana bir pay çıkarır oldum, şizofreniye bağladım; varlığını yanımda varsayıp seni yaşıyorum haberin olmadan. Başımın dünya yörüngesine ayak uydurmaya çalışmasına bir anlam verememekle birlikte katlanıyorum olabildiğince, bilerek kötüye sevk ediyorum kendimi, çocuklar gibi trip yaptığımı düşünme hemen, sensiz mutlu olmak çok canımı yakıyor. Korkuyorum bir başkası alacak diye yerini,birilerine koşmuyorum. Ancak; kader işte, belli mi olur ne zaman ne yapacağı! Gri bulutlar kaplamış göz kapaklarımı, şimşekler çakıyor zihnimde, her an dökülebilirim gözlerimden damla damla, ve dayanamam bu akıntıya kapılıp giderim.. Kapıldım ve gittim, yirmi yaşında bir gencim ben, genç olduğuma bakmayın babama babalık yapacak kadar büyüğüm aslında. Ailemin her ferdini ellerimle toprağa gömüp yine de dimdik duracak kadar da olgunlaştım. Yaşanmış hiçbir şey boşuna değildir, deyip ders çıkarma içgüdüsü güttüm hep, sonunu tahmin edin! Tabii ki hüsranla sonuçlandı, ne yani bir de ders mi çıkaracaktım? Ben yıllardır varlığımın önemli olmadığı bir hayatı yaşamaya çalışıyorum. Düzgün biri olamadım, bilincindeyim.. Düzelmek için birine ihtiyaç duymak istedim hep, ki ben genelde yalnızdım. Kafamı toplayamadım hiçbir saat, başka bir şey yapma ihtimalini de akıl etmedim. Veryansın etmek kolayıma geldi, kime derdimi anlatma gafletinde bulunsam hep öğüt duyarken buluyorum kendimi, sanki tek tecrübe eden onlar’ da, bir ben hasbelkader yaşıyormuşum gibi, sıkıyor insanlar. Mizantropik bir düşünceyi benimsemiş duygularımın etkisinden çıkamıyorum. Hatta çıkmak istediğimde, diğerleri tarafından geri itiliyorum. Sükût; her zamanki gibi yine tek çıkar yol gibi, ama ben yazmayı tercih ettim, zor da olsa.  Saçlarım oldukça kısa ve biçimsiz duruyor, ancak sakallarım bihayli uzadı. Böyle olunca otobüste kimse oturmuyor yanıma, ışid militanı sanıyorlar sanırım, yüzüme dahi bakmıyorlar. İnsanlara algı operasyonu yapıp kötü insanlar tek tip imiş gibi muamele yaptırıyorlar. Ben ve benim gibiler de damgalanmış oluyor. Ama moda adı altında uzatılınca gayet hoş ve çekici oluyormuş, e ne de olsa sakal erkeğin makyajıdır. Entel heriflerin böylesine iki yüzlü söylevlerine de hemen destek veriyor şakşakçılar, ne kadar içler acısı bir durum.. Ha bir de, yürürken sağa sola sallanıyormuşum. Belki de sırf bu yüzden sevememiştir beni, komik görünüyor sonuçta, olmadı diğmi? bu bahane de yerini bulmadı. Sebepsizce sevmediğini kabullenemiyorum. Kabullenmek istemiyorum. Acizliğimin de bir sınırı var bu kadar yüz veremem, resmen geleceğim adına kumar oynuyorum. Umarım yarın uyanırım, kurduğum hayaller, kurgusunda etkim olmadığı halde yaşadığım şeyler, dinlediğim müzikler, okuduğum-yazdığım şiirler-sözler-kitaplar, aldığım ve verdiğim nefesler, ansızın gelen hüzün ve bazen de gülme isteği.. yani varlığı olan herşey kafamın içinde, gerçekte bir şey olduğu yok! Bazen beynimi kontrol etmeye çalışıp, bir şey düşünmeden bir kaç dakika geçirmeye çalışıyorum. Ömrümden ömür gidiyor sanki; ama yine de bir şeyler düşünüyorken buluyorum kendimi, engel olamıyorum. Eğitim durumumu sormuyor artık insanlar, muhasebeciyim deyince hafif bir tebessümle daha iyi davranmaya odaklanıyorlar. Toplum arasında yer edinmek böyle oluyormuş meğer, mesleğin varsa tamamdır. Adamlık para etmiyor bu devirde, düşüncelerime göre yanlış bir dönemde geldiğimi düşünüyorum dünyaya lâkin ALLAH böyle uygun görmüş ise bu konuda başka bir laf etmem benim yüzsüzlüğüm olur. Öksüzlüğümü gizleyemiyorum son birkaç yıldır. İnsanlar ilgiye duyduğum hasretliği her fırsatta kullanmaya başladılar, ufacık bir tebessüme ısınan kalbimi delik deşik ettiler de uslanmadılar. Korkuyorum! hayatıma yeni giren insanlardan, korkularımla yüzleşmekten de kaçındım hep, olası bir durum halinde küçük düşmek ruhuma ağır gelirdi/gelmiştir de; keşke o da gelseydi. İçi, dışına yansıyacak kadar güzel biriydi. İhtişamı bu dünya için gereğinden fazlaydı, ben de fazlalığı oluverdim. Olmuşla ölmüşe çare yok demiş atalarımız. Ne çaresizlik ama ..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak