29 Mayıs 2019 Çarşamba

Varsayma

Hissiyatımın derinliğinde boğuluyorum. Kulaç atmak laf ile kolay, düşüncelerim ve gayretim bu yönde bir işbirliği için fazla şüpheci fakat ben hissediyorum. Beynim ve iradem olmadan sadece kalbim ile seni hissediyorum.  Gözlerime ilişmiş, duygularıma sinmiş, benliğime karışmışsın.
Ben de karıştırmışım, pardon! Tüm bunlar, başından sonuna tamamen hayâlden ibaret, evet hayâl.. Çünkü hayâl kurarken kontrol bende oluyor. Ben de bilinçaltımı rahat ettirebilmek için keyfimin istediği herşeyi aynen yapıyorum. Gerçekliği söz konusu bile değil yaani, çaresizlikten maladaptive oldum, ne yapsaydım? Çaresizlik işte, ama ne çaresizlik.. Gündelik sürgünüm birşeyleri anlamak ve yoluna koymak ile geçiyor. Ya da geçiştiriyorum. Ne farkeder? Hertürlü ilerliyor zaman, umarım aleyhime değildir. Bıkkınlık, haddini bilmeden hükmediyor yalnızlığıma, esen rüzgar; zamanın aleyhime işlediğini fısıldadı az önce, ama dönmen için çabalayacak değilim. Gelsen de olmaz artık, olur olur diyip geçiştirerek kabûllendiremiyorum kendimi, yalanlarım da tükendi, lâkin yine burada, senle kalacağım. Kalıyor oluşum, sürprizleri sevmememden ileri geliyor. Bir başkasına gidip de ne bulacağımı bilememem bu seçeneği seçmeye zorluyor. Hiç kıvırmayacağım, acizliğime kılıf bulmak derdinde değilim bu kez, ayaklarımın üstünde, gelebilecek darbelere hazırlıklıymışım gibi bir görüntü oluşturmak için direniyorum. Önceki darbeleri çabucak sindirivermişim. Ya da yaralarımı sıkıca sarıp, iyileştim diyorumdur. Kim bilir? Ben biliyorum. Ama bu ben ve aklım arasında bir sır olarak kalacak! Çünkü yalancıymışım ben, yalanlara sığınıp da avutuyormuşum kendimi.. Bu kötü bir şey mi? Neye göre? ’ Doğru ’ diye tüm acılarımı yüzüme vuranlar yüzünden bu halde oluşumu akıl edemedi kimse, yargılamak da aciz bir kadına düştü, sevdiğim bir kadına.. ahh be kadın; İnsan; göğe bakarken görür seni, yağmur yağarken hisseder seni, kar yağarken yaşar seni, öylesine alımlısın ki güzelliğinin gölgesinde uyuyakalır newton, kafasına elma da düşse yeltenmez uyanmaya, düşünmez bile elmanın düşüşünü, nedenini, küçük tebessümlerle eşlik eder ipincecik ses tonuna, hissettirdiklerin; onca yıl yaşamış insanların kalplerini boşluğa itiverir. Boş yere geçirilen zamana karşı kin gütmeye meylederler hemen, dümeninde kendileri olduğunu unutup küfrederler gemiye ve yıkarlar limanı, yakarlar denizi, ölüm kolaymışçasına vazgeçerler bir hışımla dünyalık herşeyden. Kıskançlık bürümüş gözlerini, güzelliğini kaldıramıyorlar. Zayıfsın da oysa ki; Biri on saniye baktı mı hemen parlar şıpsevdi gözlerin, ve nereden baksan elli -ellibeş kilo gelirsin. Ama hissettirdiklerin? Ahh o hissettirdiklerin.. Kime anlatsam cezboluyor hemen! Sahi; anlatınca değeri azalır mı anlatılanın? Yoksa -yazar bozuntusunun uydurduğu bir-şey mi bu? Önemsiz gibi duruyor. Fakat oldukça önemli; seni çekemeyen insanlar, önemsiz kılmak için farklı yollardan girişimlerine devam ediyorlar. Ben takıntılı bir bireyim. Bey olmak için çabaladım. Bir bireyin beyi olabilmek, olduktan sonra da sürdürebilmek için taklalar attım. Pişmanım hâlden anlayan bey amca: özellikle de yalnızlıktan korkup yine yalnızlığa sığındığım için.. Ne kadar ironik bir durum olursa olsun içe kapanışın dışa vurumundan başka bir şey değil, ki bu durum kendimi korumayı bilmeyişimin başıma açtığı dertlerden sadece bir tanesi.. Yani bunlardan daha çok var, anlıyor musunuz? Beni düşüneniniz var mı? Acaba ne hisseder diyeniniz var mı? Tuhaf olacak belki ama sizden bir şey isteyeceğim. Hayatımın alelâde bir trigonometrisini yapar mısınız?  Ben anlatayım siz formülleri oluşturun. Sonuçlarına hep birlikte göz gezdirelim, doğrusu çok merak ediyorum. Yazdığım kadar karışık mı durum? Yoksa kuruntulardan mı ibaret herşey? Hayata çocuk olarak gelsek de yaşamak çocuk oyuncağı değildir ya hani, o vakit anlamalıydık dünyanın çetrefilli oyunlarına alet olacağımızı, ama geç kaldık anlamak için, herşeye olduğu gibi.. Aslında anlayışlı biriyimdir fakat anlamama konusunda oldukça dirayetli bir yapıya sahibim. Okuyor musun kadın? Sen gidince aklım da durmadı yanımda, onun için iyi bir seçenek değildim zaten, o da fırsatını bulunca kaçıp gitti.
İnkâr ettim, idare ettim, isyan ettim ve nihayet düzeliyorum. Kalbim “ beyin ” görevini de üstlendi. Biraz fazla oldum. Ancak bu sefer yüzsüzleşeceğim, hem annem de daha iyi; Bir kaç sene öncesine kadar çok ağlardık, gerilen sinirlere tek çıkış yolu olarak görünüyordu ağlamak, başka bir seçenek de yoktu zaten! Ama artık daha durgun geçiyor günler, daha sessiz ve sakin..

1 yorum:

  1. duygulandım gözlerim bile doldu ,
    bu satırlar dokunuyor

    YanıtlaSil

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak