köşe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
köşe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Ocak 2021 Çarşamba

Ne Zormuş Bulmak Seni


 Ne zormuş bulmak seni,
oysa ki bakmadığım köşe,
geçmediğim yol,
sürmediğim iz kalmadı.
Neredesin?
Tahmin etmekte zorlanıyorum.
İhtimaller değerlendirmekle bitmiyor.
Varsayımlar süreci iyileştirmiyor.
Tesadüfler rast gelmiyor.
Sabırsızlık de,
acelecilik de, 
hayat devam ediyor, aldan de
kapıl akıntıya, sürüklen de
zamanı değil, oyalan de
buradayım! Hazırlanıyorum.
Ne zormuş bulmak seni,
üzülüyor gözlerim..
Bir kucaklaşma seramonisi,
bir hasret giderimi,
birkaç tebessümle hoş gel..

9 Aralık 2020 Çarşamba

Kumru gibi

 

Ben benken seven olmasa da şimdi, bir gün muhakkak olurmuş - olsun,
olmalı derken belki de oldurulmamış birinin, oluşumunun dahi bilincinde değilken olmuş olabileceğini varsayıp çağırmak doğru mu bilemiyorum. Ne de olsa birçok şeyi bilmiyorum ve bilmeyişime sığınıp oradan yürürüm.. Çene kemiklerimin titreyişini görecek kadar esnemezsem inanç sağlayamıyorum uykumun geldiğine, kuluçka süresini dolduran yumurta gibi her an hayata atılabilmek için kırmam gereken kabuğuma tekme atacak gücü sağlamaya çalışıyorum da sonuç? Hep bi sonuca varmak zorundaymış gibi atılan her adım, çoğu şey yarım kalır aslen farkında mısın ? Off! Her şey boşluğa düşüp kayboluveriyor. Uzaydayız ne de olsa, bir nebze mutluluğun çarpanı hüzün olursa karekökü de araf olur herhalde bilemiyorum matematiğim kötü! Kalakalmak bana mahsus sanki, önceki sakinlerin en uğrak yeriyken şimdilerde it ürümez kervan geçmez hale geldim. Hata demişken bahsetmek istediğim bir mevzu var. Hatalarla yüzleşmişken, dereyi henüz geçmiş hatta kıyıya da çıkmışken çırpınan birini görüp geri döndüğümde, dereyi geçemediğimi sadece bocalayıp durduğumu ve asla da geçemeyeceğimi dile getirip hakaretler hissettirerek çekip gitti. Ne olduğunu anlamadım. Hata, kayıtsız kalınmaması gereken hâl ve hareketler sonucu başvurulan bir bilge gibi bekliyordu ve muhtemeldir ki biliyordu da. Hiçbir şey bir sona sahip değilken, aslında her şey bir başlangıca gebe ve dönüşüm asıl zenginlik iken, neden hatalardan dönüldüğünde kabûl görmüyor? Edebiyatını yapanlara hayranlık duyduğun durumun tanımı olan lafzı icraata geçirmeye gelince nasıl da çekimser kalıyorsun! Uykularım kaçıyor. Yetkim yokken yönetmeye çalışıyor olmak, yıpratmaktan başka bir şey yapıyorsa o da kesinlikle nefret ettirdiğidir. Hemen her şeyi olduğunca ve seni sizinle, kesin ve yargılayıcı bir dille bırakacağım. Kuytu köşelerimdeki matem havasının dağılmasını peteğin üstündeki kaktüs ağacına bağlayıp derin derin aldığım nefesleri birbiri ardına verirken öleceğim aklıma gelmezdi.

19 Eylül 2020 Cumartesi

Sakince Karıştı


Hafta sonuna ulaşmak için yaşayan biri oluverdim. Sıkılmışlığım intiharı yeniden seçenek haline getirmek için canla başla çalışıyor. Ancak söz verdim! İmkân olsa bile ihtimâl olamayacak.. Bunca saçmalığı neden benimsedim sanki? Umarsız bir şahsiyete sahip olabilme imkânım yok muydu?
Kısır döngüye girdi sanırım, bu sefer neler olacak da kurtulacağım acaba? Herneyse,
bak burada doğan bir güneş var. Hadi şahitlik edelim! Samimiyetsiz kimselerin hoş da olsa sohbetinden kaçıp gidişlerin son bulmasın ve bu durumdan pişman olmamalı hüzne de kapılmamalısın. Dert paylaşıyorken akıl vermeye ne ara geçtik ben de bilemedim. Keşiflere devam edip zihnimi dinç tutmaya, öğrenme yeteneğimin halâ yaşıyor olmasına ufak katkılarla destek olup bu destekten ötürü de kendimle mutlu oluyorum. Kafamdaki karışıklık düşüncelerimden ellerime
kadar heryere sirayet ediyor. Aklımda dönüp duran bazı tavizlere kapıyı kapattıkça aşındırıyorlar. Kimsenin hiçbir şeyden haberi yok. Kimsenin beni merak ettiği ya da tanıdığı hatta tanımak istediği de yok. Köşemde, telâşla geçen insanların farkındalığının uç noktasında biryerlerdeyim onlar meşgul ve ben paristen gittiğim ve birdaha dönmeyeceğim için üzgün değilim!

7 Haziran 2019 Cuma

Kursak

Kuytu köşe, bucak kalmaz ıssız
Kurtul ondan, ölmek daha anlamlı

Kusmuş biraz, kırılmaktan bıkmış

Kuşku taştı, hep bir oyuna dayalı
Kuruntu yaptık, bu kaybetme telaşı 
Kusursuz varlık yok! Nerede bulacağım ?
Kurama dayalı, kuralları bozmak ezberden farksız 
Kursakta kaldı, ortak olamadık

Bucak


Her köşe hüsran dolu
Her bucak rüya unsuru
Her kaçamak bir suçlu
Her anında hiç yoktur. 

6 Haziran 2019 Perşembe

Ben

Ben bu koca şehrin yalnız çocuğuyum! 
Ben ki buralarda ancak nefes alabiliyorum! 
Ben bir de yürür isem tüm şehri dolaşıyorum! 
Ben bazen de ağlamak için köşe bucak kaçıyorum! 
Ben bazen çocuklara boş umutlar vaadeden o baloncu oluyorum! 
Ben bazen insanları aldatan o siyasetçiler gibi oluyorum! 
Ben herkesim aslında, herşeyden biraz biraz barındırıyorum! 
Ben sizi yansıtıyo.. hayır yalan söyledim! içimi dışa vuruyorum! 
Ben kendimle yüzleşecek kadar cesurlaşmış iken, sizi göremiyorum! 
Ben çok da olamadım, hep azınlığa meylettim durdum! 
Ben yine yalan söyledim, çünkü gören olmamıştır durduğumu! 
Ben görmezden gelindim çoğu zaman,ve artık böyle sürsün istiyorum! 
Ben, varım diye haykırmadım hiç.. Hatta yokum! 
Ben yoruldum! Çekilin, bırakın uyumak istiyorum! 
Ben çoktan yitirdim heveslerimi, güneşli günler beklemiyorum! 
Ben çoktan kaybettim, daha neler kaybedebilirim diye düşünüyorum! 

Bitti!

Bir köşe seçmiştim kendime ve çekilip izleyecektim güya, yaptım da..

Ama hiçbir şey değişmedi, olduğum yerde kalakaldım. Etkisiz eleman gibi hissediyorum kendimi, biraz da kullanılmış gibi.. Ne demiş şair? " Olan olur da ölen ölmez, ölen ölse de izleri silinmez." Bana kalan da bu izler oldu. Her kış vakti, sarmaş dolaş yağan kara teslim olmuş yağmurun kamufle ettiği güneşin ayazında ısınırken, beyaz tenli vücudumun mora çalan yarısında onu hatırlayacağım. Belki iyi belki kötü, ayaklarımın üstünde desteksiz dururken aldığım bir karar diye övüneceğim gün gelecek, gündüzün şerrindense akşamın hayrına göğüs gereceğim. Ben bu hayata asiyim, ahh yapma anne! bu kadar iyi olunmaz. Çünkü; yaşayan her canlı aslında profesyonel birer katildir. Onlara anladığı dilden cevap vermek gerekir ama biz o dili konuşamayız. Katil olmamalıyız. Küfrettiğimiz insanlar gibi davranırsak ne anlamı kalır ki aldığın oksijenle verdiğin karbondioksitin? Tüm bu karanlık, doğacak günün yakınlığındandır diye zan ediyorum. Ankarada yaşamak insanı yalnız hissettiriyor. Yağmuru ayrı, karı ayrı, ayazı apayrı dert. Nereye, ne şekilde meyletsen durdurup hissettiriyor, acına tuz basıp bayılmanı bekliyor, hazımsız olsan da sindirmiş oluveriyorsun tüm olan biteni.. Elbette diğer türden insanlar da var ama onlardan bahis açmayacağım. Hayattaki kazanımlarının farkında değiller, daha farklı mecralara meyledip doyumsuzluğunun sınırlarını zorlayan aşağılık mahlûklar onlar, bu; benim ağrıma gidiyor ama başka kimsenin umrunda değil, neyse.. Aslında, çok daha alternatifli hayatları olan insanları şanslı görmekten bıktım. Yüzlerinde, hâl ve tavırlarında mükemmeliyetçi oluşlarından bıktım. Kendime, bulunduğum yerlere filan bakıyorum da; oldukça sıradan, fakirliğin bir üst sınıfı gibi yaşayan tipleriz. Ama haketmeden zengin olan tiplere kendimizi beğendiremiyoruz. Neden beğendirmek zorunda olduğumuzu da bildiğimizi sanmıyorum. Ben kimi karşıma alsam ona lâyık olma gereksinimi duyuyorum. Kendi kötülüklerimi bildiğimden, karşımdaki temizmiş gibi geliyor. Daha doğru şekilde yaşamaya çalışıyorum ister istemez. Aslında bu, iyi görünebilir ama değil.. Ben kimseden aşağıda değilim, kimse de benden yukarıda değil.. Ne kadar doğru bir söz değil mi? Bu yüzden, bu davranışım; kuruması gereken bir ağaç, temizlenmesi gereken bir şehir, bitmesi gereken bir aşk gibi.. gibi.. gibi.. Ama yapamıyorum. Anlatacak çok da bir şeyim kalmadı aslında ama bu, susacağım anlamına gelmemeli, çünkü; anlatacak birşeyi kalmayınca da susmuş sayılmaz insan, tükenmişliğin tonunu yansıtır bu sefer de etrafına, artık söz biter. Duruş ve irade girer devreye, benden bu kadar..

Bıkkıntılık


Bitiremiyorum,

bir şeyin bitecek olmasına karşı kötü senaryolar yazıp yaşanmadan sonucunu tasarlayıp kendimi ateşe atıyorum. Bir uzvun gerçekleşmesini isteyip, gerçekleşmemesi için herşeyi yapmak nasıl açıklanır? Herşey değişmek zorunda, ve başta da ben.. Herkese kılıf uyduruyorum, herkes için ölüm fermanım var. Herkesten kurtulayım, kimseye karşı bir sorumluluğum olmasın istiyorum. Kaybedecek bir şeyimin kalmaması için herşeyimi kaybedeceğim.. Bunu denemeliyim. Geri dönüşü olmasa da bir çıkar yol elbet bulurum nasılsa, içimden, karanlık göğün sarı lambalar ile aydınlatılmış yollarında saatlerce yolculuk etmek geliyor. Dizginlenemiyorum. Şükür ki girebildim yola, bir nebze isteğim oldu. Arkadaşlarımı ve bir kaç akra-bağımlarımı kopardım. Ağzı olanın konuştuğu gibi, beyni olan da düşünseydi şayet kendimi anlatmak için bunca kelâm yazmama gerek kalmazdı. anlamayan, anlamak istemeyen birine bir şeyler anlatmak hatta kabûl ettirmek öylesine zor ki, deve hendek atlar da kul banamısın demez. Böyle kişiler hayatı zorlaştırıyor. Zorlaştırmakla da kalmıyor, kendini kötü hissetmeni de sağlıyor. Ne yani yanlış anlaşıldım diye öleyim mi? Algıda seçici olmak olağan bir durumdur ama varsayılmış bir kaç olgunun aslında oluşumunu tamamlayamamış yanlış şeyler olduğunu nasıl izah edebilirim ki? Hafızamın doluluğunu varlığından rahatsız olduğum şeyler temsil ediyor. Başkalarının umursamadığı şeyler, neden en büyük dertlerim? Bıktım. Omurgamı hedef alan darbeleri savuşturmak yormuyor da ruhumun bir ayağı çukurda, artık köşeme çekilip olan biteni izlemekle yetineceğim.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak