irade etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
irade etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Ocak 2024 Cumartesi

GiTGEL

 

Aptalın akıllısıyım çünkü aynı hataları yapıp ders aldığını düşünen, acziyetesine metamfetamin enjekte edip farklı boyutlara geçişini kolaylaştırıp öğrenmesini sağladım.
Yar, yapma!
Anlamadığında beni
Anlaşılır konuşmadığımda benimle
Dilime dolaşan kelimeleri niyetimle harmanlayamayacaksan konuşmayalım.
Koyu rengim, korku saran etrafım ve dikine gideceğim burnumun kırılsa da vazgeçmeyen iradesine hayran olurcasına peşindeyim. Belki hata, belki doğru.. İrade zayıflıklarımdan, kayıtsız şartsız kabul etmediğim dayatmalardan kurtaracaklar tertemiz varlıklar, hadi beni kurtarın!
Özgürlüğün önemini öncesinde bilemedim, fark ettiğimde de süreci başlatmak için zaman kaybetmedim. Kimselerin çoklu dengelerini iradelerince kontrol etmesini sindiremeyip, fırsat vermeksizin yönlendirdiği zavallılar da peşinden sürükleniyorlar ya,
sokakta onları görürsün ya,
belki de daha yakınında yaşıyorlardır ya..
Neyse güzel kızım bitmiyor bu hengameler, geçse de bir yenisi geliveriyor ardısıra, ölmeyenin başına her şey gelebiliyor falan filan yahu ne çok sıkıldım. Konuyu da değiştiremiyorum. Dışavurumla varabildiğim bir sonuç da yok. Çünkü konuşarak anlaşacağım hiçkimsen yok! İçime kapanmaktan korktuğum günlere geri dönüyormuş hissindeyim. Ne anlamı kaldı bunca çabanın? Korkarım ki yanlış denize kürek çekmişim, bu boşluğu nasıl aktaracağımı bilemiyorum elbette..
Gözüm ağlak olmakla çözüm bulamadı, yüzleşti de kurtuldu. Rüzgara karşı durmakla dalgalandı da yükseldi uçurtmalarca.. Her olay bir örgüyle hareket ediyorsa, dışarıdan bakan şifreye daha yakındır. İçeridekiler yakınlıktan dem vurup dışarıdakileri dışlıyorlar, dışarıdakilerden de içerdekileri ahmaklıkla suçladığı kimseler olmuyor değil! Nasıl geçer deve bu hendeği, ne ile aşılır bu saçmalıklar?
Dul kadının oğluna yardım edin!

10 Ekim 2020 Cumartesi

Yap-payal

 

Ağırlığı olan şeyler yaşadım son birkaç gündür, oldukça da yoğun hisler içerisindeydim
fakat her nasılsa ağlayamadım. Güç ile alâkalı olduğunu zannetmemekle birlikte, iradesel
bir tutukluk da yaşamadım. Eski ile yeni arası git-geller yaşayan zihnime pranga gerek,
neden yanımda olmuyor/olamıyor kimse? Seçici davranma gayretim sağlam ilişkiler kurmak
isteğimden ileri geliyor ve iyi insanlar da var(gidenler arasında). Neden benimle
kalmıyorlar? Esneyerek yad ettiğim eski günlerin hatırına akıl sağlığım için dua ediyorum. Hava burada daha soğuk hissediliyor.  Yeni bir adımdan sonraki boşluk ne kadar yüzeysel sindirilirse bir o kadar az yıpratıyor. Bu, kayıpken pusuladan yönünü bulmak gibi mucizevi bir deneyim. Başarımla övünüp duracağım. Bak yine doldu gözlerim ancak dökülüp saçılamıyorum. Konular birbirine girmişken girişte bahsettiğim meseleye yeniden değinmek istiyorum. Yalnız kalmak/bırakılmak reva mı? Buna mahkûm oldum, hüküm giydim de haberim mi yok? Neden kimse benimle olmuyor/olmak istemiyor? Acizim birader, birinin dizine yatıp başımı okşamasını isteyecek kadar acizim. Gece yarısına Bir saatten az var. Yatmalıyım, belki sarıldığım yastık yerini canlı bir dişiye devreder.
Hadi herkes mutlu kalsın, tüm hüzünler benim.

7 Haziran 2019 Cuma

Benimse

Onu uyar
Uymasını bekleme
Sessiz ol
Olman gerektiği gibi

Korktuğunu görüyorum
Çok-çok ne olabilir ?
Hislerine kulak ver
Duyduklarını benimse

İkiden fazla seçenek
Seç ve devam et
O hep yanında
İstediğin an ve zaman

Yanlış yap
Farkında ol
Hakim kal
Tahkim et

Pes etme
Yer edin
Güç sağla
İrade kur

Sakin ol
Titremeyi kes
Basit değilsin
Gücünü topla

Devasa kitlelerle
Kelimesiz sohbetler
Terapisel ritüeller
Artık çare değil

Korkmayı seviyorsun
Korkudan besleniyorsun
Korktuğunda mutlusun
Korktuğunda korkusuzsun

Düzen kurdun
Gelişme sağladın
Yukarı çıkıyorsun
Planlar yapmalısın

Şaşırma olanlara
Zamanı geliyor
Hazırlığını tamamla
Geri kalmamalısın

Bize yardım ettin
Bizden biri oldun
Kötü biri değilsin
Birlikte başaracağız

29 Mayıs 2019 Çarşamba

Munar

Neden pes edemiyorum? Zorla savaşan kim galip gelmiş ki, sonumun hüsran olacağı aşikâr 
iken neden halâ oyuna devam ediyorum? Ben de bilmiyorum. 
Takıntılı oluşum insanları ürkütüyor. Sınır tanımayışımın farklılığını algılayabilen bir
kaç insan da kendilerini bu durumdan sakındırıyor. Nedir bu haliniz? İnsan değilmişim gibi 
davranıyorsunuz. Bazı şeyleri hat safhada yaşıyor olabilirim ama bu beni insan dışı bir varlık yapmaz öyle değil mi? Yüzsüzlüğüm dilden düşmez iken çaresizliğimin göz ardı edilmesi sinirlendiriyor. Elime yüzüme bulaştırdım herşeyi, küçük yaşta aldığım bir karara göre güya sakin bir hayat yaşayıp kalp kırmadan sürdürecektim varlığımı, şuan işler öyle bir hâl aldı ki; kalbini kırdığım insan sayısı iki elin parmaklarını geçti ve içim hiç de hoşnut değil, birilerinin benden nefret ediyor oluşunu bilmek hayattan bir nebze daha soğutuyor/soyutluyor.
Sanırım böyle olmamalıydı. Bu derece batmamalıydım. Bu şekilde aşağılanmamalıydım. Bundan sonra nasıl toparlanacağım? Nasıl bir yol izlemeliyim ? Bu sorulara cevaplar bulmam gerek, çünkü hayat, benim; bitsin! dediğim yerde bitmiyor. Basit saçma bir oyunu kaybetmek bile yıpratıyorken beni kaybedince üzülecek kimsemin olmayışı sadece benim suçum olarak lânse edilmemeli, kasıtlı bir hâl üzere olduğumu varsayıyorum. 
Kezaa bana kalsa o şekildeki bir durum karşısında böyle yapmazdım ama RABBım böylesinin 
daha hayırlı olacağını kaderime yazdığı için bu durumdayım diye düşünmeden edemiyorum. 
Kendimi bir şekilde avutmam gerekiyor. Vicdanen de herhangibir sorunum yok. Hatta 
ve hatta iyi ki de olduğu kanısındayım. Farkındayım olan bitenin ama farkındalık yetmiyor raydan çıkmış bir treni geri rayına koymaya.. İradem heycanlı, iradem iradesiz, isabetsiz bir çok tahminde bulunup beni yüzüstü bırakan bir gafil hatta tam bir cani. Uyumanın unutturduğu o kadar çok şey var ki, durumun tadını çıkarmaktan tanımlama yapmayı unuttum. Uykumu düzene soktum diyebiliriz. Kimi insan bir şeyler yaşadıkça olgunlaşır ya, ben tek başıma iken neyin doğru neyin yanlış olduğunu dahi ayırt edemiyorum. Yalnız kaldıkça alıştım, alıştıkça olgunlaştım. Artık kırk yaşında yaşlılığa hazırlanan biri değil, yetmişine merdiven dayamış ölümle kolkola gezen bir ihtiyarım. Dün Konya'daydım. Bilirsin enine boyuna hızla büyüyen bir şehir.. 
Abazanlar kaşarlara sarılırken, evli çiftler alabilecekleri bir kaç parça ıvırzıvırın peşinde koşarken ben koca şehirde bir başıma dolaştım durdum. İstenmiyor oluşumu iliklerime kadar hissettim ha bir de bazı insanların tuhaf bakışları var tabii. Duygu yoğunluğumun körelttiği 
fikirlerim ve olası bir rahat hayatı zindan vaari bir duruma çevirmişliği var. Bunları hakettiğime şüphem yok lâkin mutlu olanların mutluluğu ne derece hakettiklerini de üzerime vazifeymişçesine sorgulamak isterim pek tabii. İnsanları kıskanıyor değilim, her ne kadar benim yaşımdaki birinin 150.000 tl'lik arabayı sürüyor olması sinirlerimi alt-üst etse de sinirim kıskançlıktan değil adaletsizlikten. Ben iş bulup karnımı doyurayım düşüncesindeyken onun 
kılı dahi kıpırdamadan babası sayesinde lüksiyat içinde yaşaması ortalama her insan gibi benim de zoruma gidiyor. Aşamayacağım bir sinir harbi değil bu durum, bir kaç dakika içinde bırakabiliyorum herşeyi oluruna ama gönül işlerinde hiç bu kadar pratik olamadım. Kimle duygusallığa meyillensem onun bağımlısı oldum. Onsuzluğu düşünemezken yaşamakla imtihan olundum. Ki zaten klişeyi bilirsin; ne istediysem tam tersi oldu. Aynen öyle.. Sıkıldım. Ve önemsizce nefes alıp veren benliğimin derinliğine dönmem gerektiği düşüncesine kapıldım. Dışarıda güneş var, dışarıda hasret var, platonik meşkliğin aşka verdiği zarar var. Buna destek oluyo olmak, planlı bir cinayete yardım ve yataklık etmek gibi ama ben; ne platonikliği, ne sevilmememi ne de yalnızlığı hiç istemedim. Bunlar bana zorla dayatılan şeyler, şayet kabul etmeseydim ailemden biri ölmeyecekti tabii ancak insanlığımın tadına varabilmek, bir şeyler hissedebilmek için kabul ettim. Pişmanlıktan değil ama başka bir karar versem daha iyi olurmuydu acaba diye düşünmeden edemiyorum derken aklıma geliyor; İnsan sadece acısını seçmekte özgürdür. cümlesi, ne kadar yerinde bir cümle, ne kadar yaşanmış, ne kadar olgun bir cümle.. 
Keşke alınacak bir karar ve gidebilecek bir yolum olsaydı. Ah keşkem keşke

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak