sokak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
sokak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

19 Aralık 2020 Cumartesi

Yetememek

 

Pektabii ben de her şeyi - herkesi boşverip kendim çalar kendim oynarım
da birisinin beni parmağıyla gösterip "hayattasın!" demesi gerekiyor. Onca
kişinin vermiş olduğu aklı elimin tersiyle itip hissiyatımın peşinden
koşmaya devam edeceğim. Kafamda çatallı yollarla bezenmiş sorular var.
Nereye ulaşmak istediğimi bilmeme rağmen hangi yönden gideceğime
yönelik tahminim, saksıdaki çiçeğin güneşle dansı misali değişkenlik
gösterip, tutarsızlığın ihtişamına parmak bandığı için çekimser kalıyorum.
Halden anlayan insanlara anlatmak gerekir, anlayacaklardır fakat akıl vermelerine izin verme!
Seviyor olmak yetmiyor.
Sadık olmak yetmiyor.
Dürüst olmak yetmiyor.
Düzgün olmak yetmiyor.
Yetinmeyi bilmeyene hangi şartları sağlarsan sağla yetemiyorsun.
Üstü kapalı mı anlatıyorum ki anlaşılamıyorum? Yoksa anlayıp
umursamayanların arasında debeleniyor muyum? Birinin
karşıma geçip duygusal mantığı kurgusal gerçeklikle birlikte
sunacağı yok ve beklentiler başka bahara kalışlarını boynu bükük
şekilde izliyorlar. Bir de okumaz oldun! Oturup düşünmüyorsun da..
Sokaklarda takılıp gezmeceler derken yorulup dinlencelik parklar,
hızla hareket eden kedi birkaç kuş ve dahası.. İyisini biliyor olmak
yaşayamıyor olmayı kötü kılıyor. Kopardığım yaygaraların nerelere
kadar uzandığını ve hangi sonuçlara sebebiyet verdiğini ve
hayatıma ne denli etki ettiğini günbegün yaşıyorum. Ömrüm, bu 
pişmanlığın gölgesinde geçecek gibi gözüküyor. Herneyse,
belirtmek istediğim bir şey var; Bunca 
sabrı harvurup harman
savurmaktansa başka alternatif çözümler üzerine yoğunlaşıp, 
oluşturabiliyor olsaydık zamanı daha verimli kullanıyor ve 
tezelden huzuru tadıyor olabilirdik. 
Çok bilmiyorum, daha az
belki hiçbir şey bilmiyorum. 
Sadece, sorunuma binaen elimi
kolumu bağlayan şartların öznel 
değişimlere ihtiyaç
duyduğunu dile getiriyorum. Umursamaz 
olamıyorum. Bu
amına kodumun düşüncesini kendim yönetip 
yönlendiremiyorum. Ne içine, ne içeriğine karışamıyorum.
Şuan 
bunu yazarken bile..

11 Kasım 2020 Çarşamba

Naçiz


 Masumluktan uzak çocuksu saçmalıklarla geçen günler ve bu günlerin bitmesine
müsade etmeyen yıllanmışlıkla büyük rakamlara tekabül eden verilere sahip olan kimseler ne
zamana kadar yaşayacaklar ? Yakalarından tutup silkmek bir işe yaramıyor olsa
gerek ki onları gören, tanıyan, bilen kimseler var güçleriyle yakalarını
kurtarma gayretine girişiyor. İnsan gibi donanımlı, kapasiteli, varlıkların en
üstünü neden böylesi aşağılık durumlar içine düşüp çevresindekileri de yanına
çekme amacına bürünüyor? Biraz alâkasız olacak lâkin söylemekten geri durmayacağım,
beni neden benimsemiyorlar? Şahsımda gördüğüm, duyduğum pürüzleri de anlık olarak
temizliyorum oysa ki.. Görünmezliğimin son demlerinin sancısı olsa gerek bunlar,
böylesi dile döküp sereserpe savuruyor oluşumun anlaşılır gerekçesi olur biter.
Şuan(ımmh) yaptığım şey, ulaşmam gereken bir yer varmışcasına zamanı en hızlı şekilde
geçirmek.. Hızlandırıp yavaşlatmak elimde olsaydı bunu ruh halime orantılı şekilde
ayarlayıp hayatı daha -çekilir- kılabilecek potansiyeli arayıp bulabilirdim kimsenin
tenezzül etmediği kendimde.. Kütle çekim kuralına süslü cümleler etki edip dahil
olamıyor..
Yine yeniden köşemde pineklemekle meşgulken geçen günleri üçle çarpıp yıpranıyor bedenim,
yaş yirmi beş yolun başını henüz geçmişken nedir derdim? Bırak be! (ben dışındaki)Herkes
ya da birçok kişi köşeyi dönüyor. Ben de köşedeki sokak lambası oluyorum. Herkesi görüp,
izleyip öylece bekliyorum. Günde hayatım, telefonla işim değişti! Bir anda birçok şey
öğrendim ve hepsine adapte olmuştum sıcağı sıcağına, gel ve gör ki aşağılıkların
aşağılara deparlandığı yerde, yüzeyde kalıp göğe bakanlar monoton kabul edilip köşelerine
sinmeleri için zorlanıyorlar. Olsun! Bu zorluğa da göğüs gerer benim naçiz bedenim

3 Kasım 2019 Pazar

Düş


















O sana düşmezse sen ona düş.. 
Düş sokağı sakinlerinin en güzel adetlerinden birisi de budur! 
Üzerine düşmeyen vazifeye balıklama atlayıp üstesinden gelerek 
standardı elit seviyesine yükseltip farklı olduğunu anlamayanların 
gözüne sokarak hayatını yaşamaya süratle devam eder. Üstelik sakinlikleri
çıldırtırcasına devam eder ve yaptıklarını marifet olarak görmezler.
Böyle insanlar halâ/hep var! 

7 Haziran 2019 Cuma

Aynıyız

Ben gittikçe, git benlenecek
Git bencilce, ben gitmeyecek
Konya ben olacak, gidene gelecek
Konya sen kalacak, gidecek ve gelmeyecek

Aynıyız, açıya göre aydınlanıp kararan
Ayrıyız, tok'a göre açlıkla imtihan olan,
Ayrılık, düşüncesi bile hüzne boğan
Aykırı, düşüncelerini küçümsercesine aktaran

Bir gün ölücem diye intihar mantıksız
Bir rüya için ömrü uyku ile geçirmek sanrı
Kaybetmek, kazanmaya çalışmaktan farksız
Kaybetmek, kazandığını sanmaktan farksız

Sepeleme dökülen yağmur histeri sevinç
Sentezlenen her duygu alınamamış inisiyatif
Sanıyor musun ki senden vazgeçeceğim?
Sandıklara doldurup maziye gömeceğim?

Köşebaşları müdavimidir bekleyişlerin,
Sokak lambası şahididir bekleyenlerin,
Bilmişlerin klişe tesellisi değersiz.
Ben kara gece, sen ay'sın. Gel der beklerim.

Savaşa Hayır!

Nasıl başlayacağız konuşmaya, konuşmadıklarımızla?
Hangi konulardan bahis açıp sirkülasyon sağlayacağız?
Tüm icatların bahanesi hayatı kolaylaştırmaya odaklı
Kült düşünce grupları küfür içerikleri kadar zararlı

Yoldan sapmak, konudan sapıtmakla eşdeğer sayılır mı?
Yordam bilmeyene örf adet tanımlamaları ne anlatır?
Karda kayıp düşen adamın can acısı,
Karanlık sokaktan geçen kadının endişesine oranlı

Entrika senaryoları göz boyamaya odaklı
Enstantaneler gösteriş meraklılarının tatminkârı
Endoplazmik retikulum bir düzen aracı mı ?
En derinlerde bir vantuzum, budur gece yaşantım

Deli Oğlan "Tripekalisyonalizm"

İçimde sevgi meyveleri var hepsi dalında kurumuş 
İstediğime veremediğimden, isteyenlere de dokundurtmuyordum. 
Bu bir erdem mi, yoksa çıkarsızlık mı? 
Bu bir tutum değil, tamamen kalakalmışlık 
Bu bir isyan değil, bütünüyle dert paylaşımı.

Küçük bir bakış atıp sana sığınmak kolay
Kütlece ağırlığım sana çekilmekte her an
Hâl böyle iken zor sensizliğe alışmak
Hayat böyle diyerek kendimi avutamam

Kimseye ait değilsin bana da olma dedi!
Oysa biz uyuyakalana kadar konuşurduk
Konuşurken de gülüp eğlenirdik
Yerin yanımdı ve gitmek yoktu

Gel ve git, basit birer taslak önerisi
Gel ve git, çünkü bu kul bi-vare muin
Gel ve git, tam bir klişe drama örneği,
Gel ve gitme, işte bu tam bir realizm

Çünkü özledim ama bu öncekiler gibi değil
Önceliğimi kaybettim, bu es geçilesi bir durum değil
Öngörmüştüm lâkin sonuçları ağır hâle geldi
Ölmedim ama bu, yaşayacağıma senet değil

Minderle ev yapıp içinde uyuyakaldığım yaşları geçtim
Sokağa çıkıp akşam ezanına kadar olan yaşları geçtim
Milletle mesajlaşıp, vakit geçirmeli yaşları geçtim
-artık evlenmeliyizikimiz-

Benim İçin

Sabah olunca gözünü açıp kendi kendine homurdansan, 
yüzünü yıkayıp, dişlerini fırçalasan, 
kıyafetler giyinip aynada kendince şekillere girsen, 
güç belâ ayakkabını giysen, 
sokağa çıkınca derin nefesler alsan, 
güneş yüzüne vursa ve gözlerini kamaştırsan, 
dudakların tebessüm edercesine esneyip gerilse ve hızlı adımlar atsan, 
duraktan bir otobüs ile gideceğin yere kadar içli-dışlı olsan, 
gördüğün her insan ile ilgili düşünce barındırsan, 
fikir belirtip beyanat sunsan, 
ilgi göstermekten transparana dönsen, 
akşamın yorgunluğu üstüne çökse ve sağa sola küfürler etsen, 
küçük bir dinlenme molasında dünyalar bulup, 
ufak çocuklar görünce sevgi pıtırcığı olsan, 
sonra eve gidip ailene katılsan, 
erkenden yatmaya söz verdiğin bedenini ödüllendirip bir de üstüne ruhun için yastığa sarılıp uyusan, 
benim için yaptığını varsayarım.

6 Haziran 2019 Perşembe

Gecekondu

Huzur bizde;
Amaçsızca oyunlar oynayan çocukların sesi,
sokakta oturan teyzelerin dedikodu fısıltıları,
her gecekondunun bahçesindeki üç-beş ağaçtır.

Gecekondu denirdi ama tipler villa
kış gelince zordu içeriyi ısıtmak,
geçerdi tüm derdin, kestane ve mantarlar kızarırken sobada
güzel olurdu elektrikler gidince korkunç hikâyeler anlatmak

Soba çırpılırken soğuğa sarılırdık,
Ayaklarımız buz keserdi, yine de mutlu sayılırdık
Artık modern olun dediler, medeniyet bize uzak mıydı?
Hoş gösterdiler.. yüksek binalara, üst üste tıkıştık

Şimdi yeşillikler, pamuktan kâğıtlar ile takas ediliyor.
Kalabalıklar ancak beton yığınları ile tatmin oluyor.
Güvercinler konup yuva yapmasın diye çiviler çakılıyor.
Kötülük normalleşmiş, insan kendi kendini yok ediyor.

Huzur (Kürkçü Dükkânı)

Selâm kürkçü dükkanı, döndüm dolaştım yine yeniden geldim. Dışarısı hiç de dostane değil! Kocaman ayaklar, küçücük kalplerin üzerinden geçerken defalarca, ezileni zerre düşünmüyorlar. Menfaâtten vicdanları körelmiş kemik yığınlarına dönüşmüş insanlar. Dışarısı böyleyken, ben de her problemde annemin eteğine sarılıp, sorunu çözmesini beklerdim. Sorumluluk almadan sonuca gitmek oldukça rahat bir meziyetti, sona erdi. Zaman geçtikçe kalıbımın adamı olmam gerekiyordu. Pısırıklığa mahâl yok. Elimi taşın altına koyup, kökünden kopsa da çekmemeliymişim. Düşe kalka öğrenecekmişim hayatı, tabi! Büyümüşüm artık! Ama büyük olmak da tuhaf biraz. Sevincini ya da hüznünü içinde yaşamanı gerektirirmiş, ancak böyle büyük olunurmuş. Yoksa çocuk diye yaftalanıp eziklenip, hor görülürmüşsün. Çocukluk masumluktur. Masumluk büyüklere göre değil anlaşılan. Ben, trende veya otobüste tersten seyahat etmeyi sevmiyorum. Herşeyi kaybedişimi temsil ediyor gibi, herşey hızla uzaklaşıyor. Kendime bile sahip değilken, başka şeylere sahip olamamayı dert edinmemi de beşeriyetimin acizliğine sayalım. Resmen küçücük dünyanın kahrından öleceğim. Şaka gibi, ve ben! yine ben, yakışı kalmayacak şeyler yapmaya devam ediyorum. Birini unutmak için başka birini bulup, ayrılınca yeniden eskisine dönüyorum. İki ileri bir geri yaparak nereye varacaksam.. Sanırım hastayım, artık kabûl ediyorum. Normal biri neden böyle şeylerle uğraşsın ki? Ben yalnızlığı benimserim, çok da işime gelir, lâkin bu durum hayâllerimle ters yönde olduğundan, aklımdan bile geçiremiyorum. Diken üstündeymişçesine kaçışım bu yüzden, ki; oldukça basite indirgenmiş, monoton bir hayat peşindeyim. Hayâllerim bundan ibaret, gözüm birine takılınca da hemen herşeyi plânlayıveriyorum. Yani anlayacağınız, ortada fol, yumurta yokken tavuk çifliği kurmak gibi bir huyum var. Hoş karşılanmıyor bu durum, ama ümitlenmeyeceksek ümit ne işe yarar? Aylardır hapsettim kendimi dört duvar arasına, hayata dair hiçbir hissiyatım kalmamış gibi.. Özgürlüğümü tatmak için gecenin bir yarısı sokağa çıkıyorum son bir kaç haftadır. Baba sertliği yok, anne endişesi yok. Sessizce beni izleyen yüzlerce yıldız ve sokak lâmbaları eşliğinde yürüyorum.Sokak sokak nefes alıp veriyorum.Nefes aldıkça daha çok kirleniyorum. Kirlendikçe temize çıkma arzum artıyor.Ama buna karşılık veremiyorum.Bu da beni endişelendiriyor.Önce panik, sonra ümitsizlik ve alışma süreci.. İçim sıkılıyor.Görün artık!Herşeyin bir anlamı var ancak anlayabileneHerkesin bir acısı var ancak hissedebileneHeryere bir yol var ancak gidebileneHer bedene bir mezar var ancak pişman olabilenebilin o hâlde..

Alaca

Zor uyuyorum. 
Zor uyanıyorum.
Rüya göremiyorum. 
Hayallerden bıktım. 
Yeniden kötüye gidiyor herşey, 
okumuyorsun da artık, hiiç haberin yok olandan bitenden.. 

Sokaklarımda huzur bulan, 
hüznünü bırakıp da gitti..
küçük tebessümlerle karşıladım bu durumu, 
sonra sordum kendime, düşüp de yerde kalan kim var ki?

Düzen gerekiyor. 
Ama 
düzen sensiz olmuyor.

Düşüncelerimi senden uzak tutmak mümkün değil, 
hayatımı senden uzağa kurmak mümkün değil,

Yüzlerce hücrenin çabasına karşın, 
iradeli bir yapı ile meyletmedin huzuruma,
memleket meselesi oldu. 
Bir kaç adım atıp atmaman,
Bilhassa yapmam gerekenin, 
içime kapanmak olduğunu farkettim.
Tüm olan biteni bir köşeye bırakıp, 
katlanabilmeyi deniyorum. 
Ve yapıyorum da..

Kesesinde aşk taşıyan kanguruya selâm

Seni eskisinden daha fazla istiyor oluşum, 
takıntılı değil, 
bağımlın olduğumu gösteriyor olmalıydı, 
yanlış algıladın, 
yanlışı doğru varsaydın.
Böyle değildin, 
böyle olmamalıydın.
İki ileri bir geri, 
ne yapacağını şaşırdın
Bu yüzden adın, 
tutarsızlık sıfatına tanım olarak yazılı

Cihan-ı Hükümran


Gün aydı, güneş doğuyor. İşgâl sona erdi. Hüzün neferleri çekiliyor sokaklarımdan.. Kaybedecekler demiştim, kaçacaklar demiştim..Bu şehir benim, onlara bırakmam demiştim.. Konuşurken ne güzelim, yaşananları hayâl ile harmanlayıp dile getirebiliyorum. Susunca ne kötüyüm, hemen düşer yüzüm dökülür parça parça, kim bilir hangi duygu harbinde nasıl bir savaş veriyorum. İnsanlar fark etmiyor bunları, ben de anlatmıyorum. Şayet ne zaman bahsetmeye tenezzül edecek olsam akıl vermeye başlıyorlar. Hayat benim iken rotasını onlar çizmek istiyor. Ya beni olabilecek durumlara karşı uyarıp düşmemi istemiyorlar ya da düşersem kalkamayacağımdan korkuyorlar.

Yapmacık endişe içerisindeler, yaka paça dövesim gelmiyor değil ama kimseyle uğraşacak halim yok. İç sesime kulak verdim; Kır başını da otur hele diyip başladı nasihatlere.. "Yar dediğin avucunda tuttuğun kuş gibidir; Fazla sıkarsan ölür. Gevşek tutarsan kaçar, dengeyi bulacaksın. Yoksa bir başına ölür gidersin. Annen henüz hayatta iken kıymetli olduğunu hissettir. Yarın bir gün ölür ise dizlerini çok döversin. İkidebir ölümden bahis açıyor oluşumu umursama, en kötüsünü düşündürüp gözünü korkutmaya çalışıyorum. Aklını başına al, sevilmesen de sevdiğinin yanında ol!" dedi. Tam bu sırada, "Yıldızları izlemek göğe yükselmekle eşdeğerse, onu özlemek de yan yana olmaya eşdeğerdir." Düşüncesi belirdi zihnimde, çünkü; Ancak böyle ilişebilirim yanına ve hissedebilirim nefesini.. Ses tonu halâ kulağımda yankılanıyor.(Belirtmem gerek ki; sesi de hastalık gibi ipincedir ve insanın içine, en küçük sinir hücrelerine etki ediyor. Zamanla daha fazlasını istiyorsun. Hep konuşsun hiç susmasın filan, bu; aslında hastalık, hatta tam manâsı ile bağımlılık olsa da gönül rahatlığı ile razı oluyorsun. Böylesi hastalığa can feda der gibi koşarak gidiveriyorsun. Diğerleri kabûl etmezler hatta buna kendisi de dahil ama o bir insandan çok daha farklı, basit değil, kalıplaşmış değil, olabildiğince özgün ve o) Sustuğunda korkuyorum.(Endişemin gayesi, çaresizliğe karşı önlem almam gerektiğini fark ettirmek. Çünkü;) Konuşması, mücadele ettiği anlamına geliyor. Bu yüzden, kavga bile yapsak susmak istemezdim.. (Bazen de meyveler uzatırdı avuçlarında, yemiş kadar olurdum.) Sonra bir gün içine kapandı, önce çekip gitti, sonra arkadaş olmak istedi, kırk yılda bir görüşen eski dost olmaya bile çalıştı, sonuç alamadıkça farklı şeyler denedi, hep çabaladı. Oysa ki bilmiyordu tutunca bırakamadığımı, sevince vazgeçemediğimi.. Ben bile benim elimde değil iken böylesi duygu yoğunluğunda kontrolü nasıl sağlayayım? Sağlayamadım da zaten, çekildim bir köşeye ve olan biteni izledim. Onca gün geçti ama ben halâ bendimi yenemedim. Böyle olaylar kişiyi daha sakin biri yapıyor. Ve insanlar bunu olgunluk diye adlandırıyor, ama bu durum beni onsuz bıraktı. Lâkin bir gün, çiçekli ayakkabısı ve papatyalı eşarbı ile belirivermişti karşımda, şaşkınlığımı üzerimden atmaya yeltenemeden sarılmıştı. Bir kaç saniye, belki biraz daha uzun sürdü.. İki yaka olup bir araya gelmiştik geçmişteki tüm olumsuzluklara karşın, yapabildik, ne tuhaf; Ruh haline söz geçmiyor, kurulan hayaller birbiri ile bağdaşmıyor.. Aramızda bi bağ var ama ne olduğu konusunda fikrim yok. Kör gönülle dans olmazmış, özünü bilmeden söze kanılmazmış, gündüzü yaşamayanın hikayesinde gece güneş açarmış, yani bu ne demek? Umudunu kaybetmeyeceksin! Bak; okuyormuş yazdıklarımı, olumsuzluklara siper olmak ile görevli gövdemin üstünde taşıdığı başım göğe erdi. Gök ellerimde belirdi. Sevincim dağlar aştı, yılların hasreti sona erdi. Benekli yüzünde hayat bulan tebessüm bile hayatı boşverip onunla kalmak isterdi. O böylesine cezbedici iken ondan kopabilmek kimin haddi ? Ah be kadın, keşke dönebilseydik geçmişe, ya da gelebilseydin gelecekten.. Mevsim yaz fakat sonbahar uygun olurdu yaşananlara, neyse ki seçemiyoruz. Biz başımıza gelene katlanmak ile görevli varlıklarız. Dönen dünyada sabit kalanlarız.

D İ P Not: Mutluluğumu yansıtmamı istedin; Böyle bir fırsat dayatılıyo iken zihnime, kabûl etmemem münkün mü ? Sanırım yine kızacaksın eskiden olduğu gibi, ama konu "mutluluk" olunca seni anlatmaktan başka bir şey gelmedi aklıma, benim mutluluğum bu! Ki biz(kalbim ve ben) geleceğin güne odaklandık, ne yapalım yani? Gidecek bir yerimiz yok!(olsaydı gider miydim sence?) Tek sığınaksın, bu yüzden her fırsatta sana geliyoruz.(mazur gör)

Gri


Döndü gökyüzünün gri tonlu, serin havası,
Mevsim yaz ama kışı yaşatıyor bana sokakların,
Mutluluğun kapısı açık kalmış ben de gidip kapattım,
Sen yoksan ne yapayım aşkın sevgi dolu kollarını,
Geleceksen acele et! sabrımın son birkaç damlası,
Yine sonunda ayrılık varsa bir daha biz olmayalım,
ama Kuruntularına yenilip de yok sayma varlığımı,
Tok karna yenilen yemek olmadım ki ben hazımsızlık yapayım,

Bu durumu açıklayamaz korkak kalbin, her şeyin orantısız,
Kelam gereksiz sanırım gözlerime bakabilseydin anlardın,
Son günlerde çok değiştim herkes yabancı, her şey anlamsız,
Suratımda garip bir ifade var baksan umursamıyorum sanırsın,
Oysa ki sensiz geçen günlerin hepsiyle kavga yaptım, 
Dursun istedim zaman ve gitmen zorlaşsın,
Olmadı tabi beceremedim yine elime yüzüme bulaştırdım.

5 Haziran 2019 Çarşamba

Beş Haziran -Rayiha-

Haykırmak gereksiz,
Hayâl peşinden koşmayı değil 
hak edilmeyi bekler! 
Beklenen hak, 
beklentileri karşılayacak güçte..

Vazgeçmek mi? Sanmıyorum. 
Az giden uza ulaştı ve halâ yoksun.. 
Yoksunluk yeni bir strateji oluşturdu; 
önce dene, sonra zorla olmazsa oluştur.

Kasıtlar, her an değişebilen tutum
Yokluğun, her an hissedilen acı kurusu
Uyku, yoksunluğu en iyi sabote yöntemi
Uğur, getirilmeyince edinilemeyen birikim

Nasıl ifade edeceğim özlemi ? 
Sen bilebilirsin önsezilerin kuvvetlidir. 
Şen ola kalbimin sokakları düğün evi, 
sen kokar konya'nın sokakları anı defteri 

Eski eşyalarımı atabildim mi ki, 
eski düşüncelerimden vazgeçeyim?
Huylu huyundan vazgeçer mi? Geçmedim. 
Gereksiz davranışlarıma bir yenisi eklendi.. 

Öyle gerekiyordu ve yaptım.
Öylece gelsin derken alıştım
Ölmem gerekirken alıştım,
Ölmedim ama bir süre yaşayamadım.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak