huzur etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
huzur etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2019 Perşembe

Gecekondu

Huzur bizde;
Amaçsızca oyunlar oynayan çocukların sesi,
sokakta oturan teyzelerin dedikodu fısıltıları,
her gecekondunun bahçesindeki üç-beş ağaçtır.

Gecekondu denirdi ama tipler villa
kış gelince zordu içeriyi ısıtmak,
geçerdi tüm derdin, kestane ve mantarlar kızarırken sobada
güzel olurdu elektrikler gidince korkunç hikâyeler anlatmak

Soba çırpılırken soğuğa sarılırdık,
Ayaklarımız buz keserdi, yine de mutlu sayılırdık
Artık modern olun dediler, medeniyet bize uzak mıydı?
Hoş gösterdiler.. yüksek binalara, üst üste tıkıştık

Şimdi yeşillikler, pamuktan kâğıtlar ile takas ediliyor.
Kalabalıklar ancak beton yığınları ile tatmin oluyor.
Güvercinler konup yuva yapmasın diye çiviler çakılıyor.
Kötülük normalleşmiş, insan kendi kendini yok ediyor.

Zirfiyat


Kuşluk vaktiydi hatta zifiri karanlık, 
İntiharıma sebeptir 
ya da kurnaz aklıma yeni bir kapı, 
Hüviyet içinde bir kapandır 
ya da durmak bilmeyen dünyaya aldanmışlık,
Gururuna çelik zırh takmıştır 
ya da huzurundan dirhem dirhem dağıtır,
Kuşkularına yenik düşer 
ya da güven dağlarıyla feth eder dorukları..

Yaluy

Uyku yok, 
Düzen yok,
Şuur bencil
Ego tehdit
Huzur ihtimâl, 
Kusur eksiksiz,
Durum karışık
Tutum dengesiz.

Kaygıların esiriyim,
Sanrıların eseri, 
Katık bir ekmek peşindeyim,
Saltık bir hayat benimkisi..

Sene sonu-başı zam bekleyen işçi ümidindeyim.
Bir kaç tereddütten sonrası, ikilem içime işlemiş,
İçim dışıma çıktı, dışım içime kapandı zahir!

Zaman çok yaşlı, yaşı onbinleri geçti,
Azrail ona uğramadıkça, canımızı yakmaya and içmiş,
An olur, yaraları iyileştirdiğini düşündürür masum hâli,
Sonra baskın yapar, azap olur ve yakıp yıkar tüm iyi niyeti..

İnziva, zorla itildiğim bir kuyu gibi,
Burada ne yapacağını bilmeyen toy bir gencim.
Herkes gökkuşağı açarken, koyulttum rengimi,
Ben soğuk diyarın, ejderha beyefendisiyim.

"Her birimiz, acının pay sahipleriyiz.
Üvey değil, hepimiz hak sahipleriyiz.
Atalardan yadigâr aşkın peşindeyiz.
Her mutluluk, içinde küçük bir elveda gizlermiş,
Her elveda, yalnızlığa açılan bir pencere imiş,
Hüznünü yalnız bırakan pencereleri kırman gereksiz,
Aklın başta iken, hükmü başkasına devrettin.
Şimdi say baştan sona, hayatına girip gidenleri" dedi, Derviş

Göz kamaştırıyor inci güzelliği
Kulak kabarttırıyor ipincecik sesi
Bir iki ay sonunda irkilip kendime geldim
Farkettim de, hayatında çok saygıdeğer ikinci kişiliğim

Onsuzluktan imtina ettim,
Onursuzluktan gitti.
Ondokuzuncu yılın zaferi,
On hafta sürmedi.

Benim varlığım en ideâl dost tipi,
Sevgili varlığım kıskanç bir herif,
Görevini icra ederken kursak deldi.
Kısrak devrildi ve hikâye bitti!

Huzur (Kürkçü Dükkânı)

Selâm kürkçü dükkanı, döndüm dolaştım yine yeniden geldim. Dışarısı hiç de dostane değil! Kocaman ayaklar, küçücük kalplerin üzerinden geçerken defalarca, ezileni zerre düşünmüyorlar. Menfaâtten vicdanları körelmiş kemik yığınlarına dönüşmüş insanlar. Dışarısı böyleyken, ben de her problemde annemin eteğine sarılıp, sorunu çözmesini beklerdim. Sorumluluk almadan sonuca gitmek oldukça rahat bir meziyetti, sona erdi. Zaman geçtikçe kalıbımın adamı olmam gerekiyordu. Pısırıklığa mahâl yok. Elimi taşın altına koyup, kökünden kopsa da çekmemeliymişim. Düşe kalka öğrenecekmişim hayatı, tabi! Büyümüşüm artık! Ama büyük olmak da tuhaf biraz. Sevincini ya da hüznünü içinde yaşamanı gerektirirmiş, ancak böyle büyük olunurmuş. Yoksa çocuk diye yaftalanıp eziklenip, hor görülürmüşsün. Çocukluk masumluktur. Masumluk büyüklere göre değil anlaşılan. Ben, trende veya otobüste tersten seyahat etmeyi sevmiyorum. Herşeyi kaybedişimi temsil ediyor gibi, herşey hızla uzaklaşıyor. Kendime bile sahip değilken, başka şeylere sahip olamamayı dert edinmemi de beşeriyetimin acizliğine sayalım. Resmen küçücük dünyanın kahrından öleceğim. Şaka gibi, ve ben! yine ben, yakışı kalmayacak şeyler yapmaya devam ediyorum. Birini unutmak için başka birini bulup, ayrılınca yeniden eskisine dönüyorum. İki ileri bir geri yaparak nereye varacaksam.. Sanırım hastayım, artık kabûl ediyorum. Normal biri neden böyle şeylerle uğraşsın ki? Ben yalnızlığı benimserim, çok da işime gelir, lâkin bu durum hayâllerimle ters yönde olduğundan, aklımdan bile geçiremiyorum. Diken üstündeymişçesine kaçışım bu yüzden, ki; oldukça basite indirgenmiş, monoton bir hayat peşindeyim. Hayâllerim bundan ibaret, gözüm birine takılınca da hemen herşeyi plânlayıveriyorum. Yani anlayacağınız, ortada fol, yumurta yokken tavuk çifliği kurmak gibi bir huyum var. Hoş karşılanmıyor bu durum, ama ümitlenmeyeceksek ümit ne işe yarar? Aylardır hapsettim kendimi dört duvar arasına, hayata dair hiçbir hissiyatım kalmamış gibi.. Özgürlüğümü tatmak için gecenin bir yarısı sokağa çıkıyorum son bir kaç haftadır. Baba sertliği yok, anne endişesi yok. Sessizce beni izleyen yüzlerce yıldız ve sokak lâmbaları eşliğinde yürüyorum.Sokak sokak nefes alıp veriyorum.Nefes aldıkça daha çok kirleniyorum. Kirlendikçe temize çıkma arzum artıyor.Ama buna karşılık veremiyorum.Bu da beni endişelendiriyor.Önce panik, sonra ümitsizlik ve alışma süreci.. İçim sıkılıyor.Görün artık!Herşeyin bir anlamı var ancak anlayabileneHerkesin bir acısı var ancak hissedebileneHeryere bir yol var ancak gidebileneHer bedene bir mezar var ancak pişman olabilenebilin o hâlde..

Anlar Mısın ?

Ne elimden tutan var, 
ne de kurduğum hayal unsuru,
Yaşam dediğin şey nefes almaktan ibaret değil ki 
içim mutluluk dolsun,
Kolpa hayata sepya bir tablo yaşantım ben de sunuşu,
Böylesine kötü bir hayata figüran olmak benim suçum mu ?
Tabii ki değil,
ne zamandan beri bayatlamış ekmekten fırıncı suçlu ?
 
Fırkateynim hazır, biraz sonra keşfe çıkacağım huzuru, 
İçime ayrı bir heyecan katıyor yüzümdeki tebessümün oluşumu,
ama hiç de umduğum gibi çıkmadı kadınımın güzel yurdu,
Sömürdü duygularımı, sentezleyip sona erdirdi oyunu, 
Bitti de ne oldu ?  Hayatım monoton ve soluksuz,
İçime kapanıyorum her dakika kaybedeceklerimin yok sonu,
Orospu olmuş aşkınıza kalbi köle yapıp aramayın mutluluğu,
Lan! biri de çıkıp desin ki seni anlıyorum, anlıyor musun ?

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak