ağaç etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ağaç etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2019 Perşembe

Gecekondu

Huzur bizde;
Amaçsızca oyunlar oynayan çocukların sesi,
sokakta oturan teyzelerin dedikodu fısıltıları,
her gecekondunun bahçesindeki üç-beş ağaçtır.

Gecekondu denirdi ama tipler villa
kış gelince zordu içeriyi ısıtmak,
geçerdi tüm derdin, kestane ve mantarlar kızarırken sobada
güzel olurdu elektrikler gidince korkunç hikâyeler anlatmak

Soba çırpılırken soğuğa sarılırdık,
Ayaklarımız buz keserdi, yine de mutlu sayılırdık
Artık modern olun dediler, medeniyet bize uzak mıydı?
Hoş gösterdiler.. yüksek binalara, üst üste tıkıştık

Şimdi yeşillikler, pamuktan kâğıtlar ile takas ediliyor.
Kalabalıklar ancak beton yığınları ile tatmin oluyor.
Güvercinler konup yuva yapmasın diye çiviler çakılıyor.
Kötülük normalleşmiş, insan kendi kendini yok ediyor.

UÇGUN

Ben aradığım her şeyi bulurum. Kısacık bir şarkı duysam ya da filmden bir kare görsem hemen araştırmaya başlarım ve muhakkak bulurum. Böylesine iddialıyken, hayatımı adayacağım kadını halâ bulamayışımın tanımı yok. Beceriksizlik ya işte..


Yalnızlığı sindirdim/kabullendim de, yalnızlık beni pek benimseyemedi anlaşılan.. Birilerine gitmem, bir şeyler yapmam konusunda sürekli baskı yapıp benden kurtulmaya çalışıyor. Ses çıkarmıyor, göz yumuyor, katlanıyorum. Geçim kolay şey değil.. Beynimin ön üst lobunda harika bir yoğunlaşma var. Uyuşuyorum biraz biraz, el ve ayaklarım kalkmaz halde ve çene kemiklerim olağanüstü gevşemiş durumda, sanırım yeni bir kriz dayandı kapıya, acziyetimin muhtaçlığa dönüşmesinden hiç hoşnut değilim. Hani düğünlerde sazcı bir şeyler mırıldanır, insanlar etrafta telaş ile hazırlıkları tamamlarken bir sandelyede oturup etrafı izleyen biri vardır ya hep, işte o benim. Oynamayı bilmem, insanlardan utanır/çekinirim. Bir embesil gibi kenarda sıkıla sıkıla beklerim. Yıllardır atmaya çalıştığım adımı attım ama sevinemedim. Sevimsizliğim üstümde, tüm günümü geçirdiğim odam ve nefes almak için gittiğim balkon dışında gittiğim bir yer yok. Yalnız kalınca özgürleşeceğime öksüzleşiyorum. Yahu annem hayatta ancak yakın olamıyorum. İlgi alâkayı dışarıdan bekliyorum. Ben elimdekinin kıymetini bilmediğimden kaybediyorum. Ben kıymet bilirim ancak çaresizliğimi dile getiremiyorum. Silkinip dökülemiyorum. Kime anlatsam anlar? Herkes geçiştiriyor. Boşvermeliyim. Babamla vasat bir arkadaşlığımız var. Naber, nasılsından ötesine geçemedik aylardır. Ama bu adam benim babam.. İlk kahramanım olması gerekirken, alkolik olup hayatımın ortasına dikilmiş bir incir ağacı gibi bahçemdeki tüm meyveleri, bitkileri kuruttu.. Yeşilliğim kalmadı, gözüm tebessüme hasret, gönül; sevgi kırıntısı arıyor yaralara rağmen, ve hüzün; sokaklarımı bilfiil işgal edip beni etkisi altına alan duygu hükümdarlığı.. Bazen evdekiler erkenden uyur. O gün öyle uzun olur ki, ve ev yıllardır uğranmayan bir mahsen gibidir. Ailemin aile denebilecek bir tarafı yok. Herkes kendi aleminde. Sadece özel günlerde uzun uzadıya sohbet ettiğimiz, diğer zamanlarda asla ileriye gitmeyen bir muhabbetimiz var. Böyle aile olur mu? Yok zaten! Aile değil bu.. Hâl böyle iken birilerine ihtiyaç duyuyor insan ve ha deyince de sevgili bulunmuyor. Arkadaşlarımsa kendilerine yeni arkadaşlar edinip, ' kırk yılda bir görüşen eski dost ' kalıbına soktular beni/bizi.. Ben bu yolun tekil yolcusuyum anlaşılan, çünkü bir türlü eşleşemedim/benimsenemedim. Afitap bile beni gördüğü günden beri kabullenmenin yolunu arıyor. Bulamamasına şaşırmamak gerek, çünkü uyumlu biri sayılmam, o da uyuşamamıştır. Artık balkonda yatıyorum, çünkü rüzgar esmeye başladı. Bilirsin belki, yalnız bir bedene en iyi gelen şey rüzgardır. Bir insan gibi dokunabilir bedene ve bu bir hayâl de değildir üstelik, bulunmaz fırsatın tadını çıkarıyorum. Seni hayâl ederken soğuğun içindeki sıcağı dahi hissedebiliyorum ama üşümeme mani olamıyorum. Artık hayâllerime bile hükmedemiyorum. Kontrolü böylesine kaybetmişliğim, realitemi de alt üst ediyor. Kırık testiden su içilmez demişler, dizlerini kırıp da yanımda oturamamanı bu deyiş ile tanımlıyorum. Gönlün başkasını zikrederken, bana gelmen oldukça garip olurdu zaten.. Bu devran elbet döner de, döngünün içinde kaybolmaktan korkuyorum. Enzo Ferrari ve Henry Ford; dünyaya farklı bakış açısı ile bakmış iki insan, harika zihinlerini, çalışma azimleriyle birleştirip yaşadıkları dönemin çok çok ötesine geçmişlerdi. Ancak bu iki insanın araba dışındaki ortak noktalarından biri de, ikisinin oğlunun da intihar etmiş olması.. Babaları çalışıp çabalamış, hayatta elde edilebilecek tüm kazanımları elde etmişler. Ve çocuklar amaçsız kalmış, ki' ikiside intihar etmiş, amaçsız kalanlar öyle ya da böyle, bir bir terkediyor dünyayı.. Darısı başıma! Ki ben de göğe yakın bir yükseklikten bırakma hevesindeyim kendimi, etrafımda nefes alan herhangibirinden yediğim darbeler ile kevgire dönüşmüş bedenimin de rahatlamaya ihtiyacı var.

Ama kafamın ruhumu yorduğu kadar yıpranmadı bedenim, bu yüzden yaşım; kemik ile değil beyin hareketlerimle belirlenmeli, belirtilmeli.. Vakit 03.41 ve uyumak istiyorum. Ağırlığı var ama etkisi yok. Yığılıp kalmayı bekleyeceğim.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak