lamba etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
lamba etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

11 Kasım 2020 Çarşamba

Naçiz


 Masumluktan uzak çocuksu saçmalıklarla geçen günler ve bu günlerin bitmesine
müsade etmeyen yıllanmışlıkla büyük rakamlara tekabül eden verilere sahip olan kimseler ne
zamana kadar yaşayacaklar ? Yakalarından tutup silkmek bir işe yaramıyor olsa
gerek ki onları gören, tanıyan, bilen kimseler var güçleriyle yakalarını
kurtarma gayretine girişiyor. İnsan gibi donanımlı, kapasiteli, varlıkların en
üstünü neden böylesi aşağılık durumlar içine düşüp çevresindekileri de yanına
çekme amacına bürünüyor? Biraz alâkasız olacak lâkin söylemekten geri durmayacağım,
beni neden benimsemiyorlar? Şahsımda gördüğüm, duyduğum pürüzleri de anlık olarak
temizliyorum oysa ki.. Görünmezliğimin son demlerinin sancısı olsa gerek bunlar,
böylesi dile döküp sereserpe savuruyor oluşumun anlaşılır gerekçesi olur biter.
Şuan(ımmh) yaptığım şey, ulaşmam gereken bir yer varmışcasına zamanı en hızlı şekilde
geçirmek.. Hızlandırıp yavaşlatmak elimde olsaydı bunu ruh halime orantılı şekilde
ayarlayıp hayatı daha -çekilir- kılabilecek potansiyeli arayıp bulabilirdim kimsenin
tenezzül etmediği kendimde.. Kütle çekim kuralına süslü cümleler etki edip dahil
olamıyor..
Yine yeniden köşemde pineklemekle meşgulken geçen günleri üçle çarpıp yıpranıyor bedenim,
yaş yirmi beş yolun başını henüz geçmişken nedir derdim? Bırak be! (ben dışındaki)Herkes
ya da birçok kişi köşeyi dönüyor. Ben de köşedeki sokak lambası oluyorum. Herkesi görüp,
izleyip öylece bekliyorum. Günde hayatım, telefonla işim değişti! Bir anda birçok şey
öğrendim ve hepsine adapte olmuştum sıcağı sıcağına, gel ve gör ki aşağılıkların
aşağılara deparlandığı yerde, yüzeyde kalıp göğe bakanlar monoton kabul edilip köşelerine
sinmeleri için zorlanıyorlar. Olsun! Bu zorluğa da göğüs gerer benim naçiz bedenim

6 Haziran 2019 Perşembe

Huzur (Kürkçü Dükkânı)

Selâm kürkçü dükkanı, döndüm dolaştım yine yeniden geldim. Dışarısı hiç de dostane değil! Kocaman ayaklar, küçücük kalplerin üzerinden geçerken defalarca, ezileni zerre düşünmüyorlar. Menfaâtten vicdanları körelmiş kemik yığınlarına dönüşmüş insanlar. Dışarısı böyleyken, ben de her problemde annemin eteğine sarılıp, sorunu çözmesini beklerdim. Sorumluluk almadan sonuca gitmek oldukça rahat bir meziyetti, sona erdi. Zaman geçtikçe kalıbımın adamı olmam gerekiyordu. Pısırıklığa mahâl yok. Elimi taşın altına koyup, kökünden kopsa da çekmemeliymişim. Düşe kalka öğrenecekmişim hayatı, tabi! Büyümüşüm artık! Ama büyük olmak da tuhaf biraz. Sevincini ya da hüznünü içinde yaşamanı gerektirirmiş, ancak böyle büyük olunurmuş. Yoksa çocuk diye yaftalanıp eziklenip, hor görülürmüşsün. Çocukluk masumluktur. Masumluk büyüklere göre değil anlaşılan. Ben, trende veya otobüste tersten seyahat etmeyi sevmiyorum. Herşeyi kaybedişimi temsil ediyor gibi, herşey hızla uzaklaşıyor. Kendime bile sahip değilken, başka şeylere sahip olamamayı dert edinmemi de beşeriyetimin acizliğine sayalım. Resmen küçücük dünyanın kahrından öleceğim. Şaka gibi, ve ben! yine ben, yakışı kalmayacak şeyler yapmaya devam ediyorum. Birini unutmak için başka birini bulup, ayrılınca yeniden eskisine dönüyorum. İki ileri bir geri yaparak nereye varacaksam.. Sanırım hastayım, artık kabûl ediyorum. Normal biri neden böyle şeylerle uğraşsın ki? Ben yalnızlığı benimserim, çok da işime gelir, lâkin bu durum hayâllerimle ters yönde olduğundan, aklımdan bile geçiremiyorum. Diken üstündeymişçesine kaçışım bu yüzden, ki; oldukça basite indirgenmiş, monoton bir hayat peşindeyim. Hayâllerim bundan ibaret, gözüm birine takılınca da hemen herşeyi plânlayıveriyorum. Yani anlayacağınız, ortada fol, yumurta yokken tavuk çifliği kurmak gibi bir huyum var. Hoş karşılanmıyor bu durum, ama ümitlenmeyeceksek ümit ne işe yarar? Aylardır hapsettim kendimi dört duvar arasına, hayata dair hiçbir hissiyatım kalmamış gibi.. Özgürlüğümü tatmak için gecenin bir yarısı sokağa çıkıyorum son bir kaç haftadır. Baba sertliği yok, anne endişesi yok. Sessizce beni izleyen yüzlerce yıldız ve sokak lâmbaları eşliğinde yürüyorum.Sokak sokak nefes alıp veriyorum.Nefes aldıkça daha çok kirleniyorum. Kirlendikçe temize çıkma arzum artıyor.Ama buna karşılık veremiyorum.Bu da beni endişelendiriyor.Önce panik, sonra ümitsizlik ve alışma süreci.. İçim sıkılıyor.Görün artık!Herşeyin bir anlamı var ancak anlayabileneHerkesin bir acısı var ancak hissedebileneHeryere bir yol var ancak gidebileneHer bedene bir mezar var ancak pişman olabilenebilin o hâlde..

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak