Gün aydı, güneş doğuyor. İşgâl sona erdi. Hüzün neferleri çekiliyor sokaklarımdan.. Kaybedecekler demiştim, kaçacaklar demiştim..Bu şehir benim, onlara bırakmam demiştim.. Konuşurken ne güzelim, yaşananları hayâl ile harmanlayıp dile getirebiliyorum. Susunca ne kötüyüm, hemen düşer yüzüm dökülür parça parça, kim bilir hangi duygu harbinde nasıl bir savaş veriyorum. İnsanlar fark etmiyor bunları, ben de anlatmıyorum. Şayet ne zaman bahsetmeye tenezzül edecek olsam akıl vermeye başlıyorlar. Hayat benim iken rotasını onlar çizmek istiyor. Ya beni olabilecek durumlara karşı uyarıp düşmemi istemiyorlar ya da düşersem kalkamayacağımdan korkuyorlar.
Yapmacık endişe içerisindeler, yaka paça dövesim gelmiyor değil ama kimseyle uğraşacak halim yok. İç sesime kulak verdim; Kır başını da otur hele diyip başladı nasihatlere.. "Yar dediğin avucunda tuttuğun kuş gibidir; Fazla sıkarsan ölür. Gevşek tutarsan kaçar, dengeyi bulacaksın. Yoksa bir başına ölür gidersin. Annen henüz hayatta iken kıymetli olduğunu hissettir. Yarın bir gün ölür ise dizlerini çok döversin. İkidebir ölümden bahis açıyor oluşumu umursama, en kötüsünü düşündürüp gözünü korkutmaya çalışıyorum. Aklını başına al, sevilmesen de sevdiğinin yanında ol!" dedi. Tam bu sırada, "Yıldızları izlemek göğe yükselmekle eşdeğerse, onu özlemek de yan yana olmaya eşdeğerdir." Düşüncesi belirdi zihnimde, çünkü; Ancak böyle ilişebilirim yanına ve hissedebilirim nefesini.. Ses tonu halâ kulağımda yankılanıyor.(Belirtmem gerek ki; sesi de hastalık gibi ipincedir ve insanın içine, en küçük sinir hücrelerine etki ediyor. Zamanla daha fazlasını istiyorsun. Hep konuşsun hiç susmasın filan, bu; aslında hastalık, hatta tam manâsı ile bağımlılık olsa da gönül rahatlığı ile razı oluyorsun. Böylesi hastalığa can feda der gibi koşarak gidiveriyorsun. Diğerleri kabûl etmezler hatta buna kendisi de dahil ama o bir insandan çok daha farklı, basit değil, kalıplaşmış değil, olabildiğince özgün ve o) Sustuğunda korkuyorum.(Endişemin gayesi, çaresizliğe karşı önlem almam gerektiğini fark ettirmek. Çünkü;) Konuşması, mücadele ettiği anlamına geliyor. Bu yüzden, kavga bile yapsak susmak istemezdim.. (Bazen de meyveler uzatırdı avuçlarında, yemiş kadar olurdum.) Sonra bir gün içine kapandı, önce çekip gitti, sonra arkadaş olmak istedi, kırk yılda bir görüşen eski dost olmaya bile çalıştı, sonuç alamadıkça farklı şeyler denedi, hep çabaladı. Oysa ki bilmiyordu tutunca bırakamadığımı, sevince vazgeçemediğimi.. Ben bile benim elimde değil iken böylesi duygu yoğunluğunda kontrolü nasıl sağlayayım? Sağlayamadım da zaten, çekildim bir köşeye ve olan biteni izledim. Onca gün geçti ama ben halâ bendimi yenemedim. Böyle olaylar kişiyi daha sakin biri yapıyor. Ve insanlar bunu olgunluk diye adlandırıyor, ama bu durum beni onsuz bıraktı. Lâkin bir gün, çiçekli ayakkabısı ve papatyalı eşarbı ile belirivermişti karşımda, şaşkınlığımı üzerimden atmaya yeltenemeden sarılmıştı. Bir kaç saniye, belki biraz daha uzun sürdü.. İki yaka olup bir araya gelmiştik geçmişteki tüm olumsuzluklara karşın, yapabildik, ne tuhaf; Ruh haline söz geçmiyor, kurulan hayaller birbiri ile bağdaşmıyor.. Aramızda bi bağ var ama ne olduğu konusunda fikrim yok. Kör gönülle dans olmazmış, özünü bilmeden söze kanılmazmış, gündüzü yaşamayanın hikayesinde gece güneş açarmış, yani bu ne demek? Umudunu kaybetmeyeceksin! Bak; okuyormuş yazdıklarımı, olumsuzluklara siper olmak ile görevli gövdemin üstünde taşıdığı başım göğe erdi. Gök ellerimde belirdi. Sevincim dağlar aştı, yılların hasreti sona erdi. Benekli yüzünde hayat bulan tebessüm bile hayatı boşverip onunla kalmak isterdi. O böylesine cezbedici iken ondan kopabilmek kimin haddi ? Ah be kadın, keşke dönebilseydik geçmişe, ya da gelebilseydin gelecekten.. Mevsim yaz fakat sonbahar uygun olurdu yaşananlara, neyse ki seçemiyoruz. Biz başımıza gelene katlanmak ile görevli varlıklarız. Dönen dünyada sabit kalanlarız.
D İ P Not: Mutluluğumu yansıtmamı istedin; Böyle bir fırsat dayatılıyo iken zihnime, kabûl etmemem münkün mü ? Sanırım yine kızacaksın eskiden olduğu gibi, ama konu "mutluluk" olunca seni anlatmaktan başka bir şey gelmedi aklıma, benim mutluluğum bu! Ki biz(kalbim ve ben) geleceğin güne odaklandık, ne yapalım yani? Gidecek bir yerimiz yok!(olsaydı gider miydim sence?) Tek sığınaksın, bu yüzden her fırsatta sana geliyoruz.(mazur gör)
