
Hafta sonuna ulaşmak için yaşayan biri oluverdim. Sıkılmışlığım intiharı yeniden seçenek haline getirmek için canla başla çalışıyor. Ancak söz verdim! İmkân olsa bile ihtimâl olamayacak.. Bunca saçmalığı neden benimsedim sanki? Umarsız bir şahsiyete sahip olabilme imkânım yok muydu?
Kısır döngüye girdi sanırım, bu sefer neler olacak da kurtulacağım acaba? Herneyse,
bak burada doğan bir güneş var. Hadi şahitlik edelim! Samimiyetsiz kimselerin hoş da olsa sohbetinden kaçıp gidişlerin son bulmasın ve bu durumdan pişman olmamalı hüzne de kapılmamalısın. Dert paylaşıyorken akıl vermeye ne ara geçtik ben de bilemedim. Keşiflere devam edip zihnimi dinç tutmaya, öğrenme yeteneğimin halâ yaşıyor olmasına ufak katkılarla destek olup bu destekten ötürü de kendimle mutlu oluyorum. Kafamdaki karışıklık düşüncelerimden ellerime
kadar heryere sirayet ediyor. Aklımda dönüp duran bazı tavizlere kapıyı kapattıkça aşındırıyorlar. Kimsenin hiçbir şeyden haberi yok. Kimsenin beni merak ettiği ya da tanıdığı hatta tanımak istediği de yok. Köşemde, telâşla geçen insanların farkındalığının uç noktasında biryerlerdeyim onlar meşgul ve ben paristen gittiğim ve birdaha dönmeyeceğim için üzgün değilim!
haber etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
haber etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
19 Eylül 2020 Cumartesi
Sakince Karıştı
7 Haziran 2019 Cuma
Bana Hasret Kal!
Dua özlemi bilhassa cinnet öncesi son çıkış
Sanrılar, karısı ölmüş ihtiyarın zamanla dansı
Zamansız bir gidişin, katlanılması zor sancısı
Kalbim malûm, sana kavuşmak taklalar attırır
Ben ki ne diyarlar gezdim yolum bir sana çıkmadı
Ben ki ne rüyalar gördüm hevesim hep sende kaldı
Ağlamakta çözüm olsa bari..
Neredesin?
Ne yapıyorsun?
Hiç haberim yok senden,
Tartışsak da hep, konuşmuş oluyorduk.
Susunca konuştuğum iç sesimin kulağı sağır,
Dayanılmaz olduğu vakit sana koşuyorum.
Aynı şehirde olmak bile rahatlatıcı unsur,
Ben ki ne diyarlar gezdim yolum bir sana çıkmadı
Ben ki ne rüyalar gördüm hevesim hep sende kaldı
Ağlamakta çözüm olsa bari..
Neredesin?
Ne yapıyorsun?
Hiç haberim yok senden,
Tartışsak da hep, konuşmuş oluyorduk.
Susunca konuştuğum iç sesimin kulağı sağır,
Dayanılmaz olduğu vakit sana koşuyorum.
Aynı şehirde olmak bile rahatlatıcı unsur,
Akşam vakti benzer müzikler, şiirler arka arkaya..
Bir şekilde yan yanayız.
Sarkıt saçlarını ruhuma ilişsin telleri
Mayhoş olduğumuz vakit kur yapardı gençliğin,
Artık elzem bir durum varlığın, eski bir hikaye başlıklı
Sarılmıyoruz ne zamandır,
Yüzündeki çillerin sayısını da unuttum.
Geç kalıyorsun dönmek için,
Özlem hislerime söz sahibi iken gel
Öyle kolay ki adım attığında koşabilmek,
Öyle kolay ki yola çıktığında, yolu bitirmek..
Sevmeyi deneme artık, bir zahmet sev
Zevcen oldum de artık, bir rahmet geçmişe..
Hep mi hayâl satar bu sarı çocuk?
Hep mi terk edilişin yerlisi bu sarı çocuk?
Yabancılaşıyorum.
Paskalyada 23 nisanı kutluyorum
Kaybolmuş dengem ve durulmuyor denizim
Sarkıt saçlarını ruhuma ilişsin telleri
Mayhoş olduğumuz vakit kur yapardı gençliğin,
Artık elzem bir durum varlığın, eski bir hikaye başlıklı
Sarılmıyoruz ne zamandır,
Yüzündeki çillerin sayısını da unuttum.
Geç kalıyorsun dönmek için,
Özlem hislerime söz sahibi iken gel
Öyle kolay ki adım attığında koşabilmek,
Öyle kolay ki yola çıktığında, yolu bitirmek..
Sevmeyi deneme artık, bir zahmet sev
Zevcen oldum de artık, bir rahmet geçmişe..
Hep mi hayâl satar bu sarı çocuk?
Hep mi terk edilişin yerlisi bu sarı çocuk?
Yabancılaşıyorum.
Paskalyada 23 nisanı kutluyorum
Kaybolmuş dengem ve durulmuyor denizim
Katlanmıyorsun, baban ya da kardeşin olmadığımdan,
İmkân dahilindeki hareketlerime sınırlama getirdin,
İhtimâl dahilindeki her şey olanaksız gözükmeye başladı
Evet sorun sensin, Hayır sorun sensizlik
Evet sorun sensin, Hayır sorun sensizlik
Uyku sendromu gözümü kapatıyor
Umudum, gelmeyişine binaen kendimi kaybetmek..
Belki platonik ütopyada kıyamet kopar?
Ya da bir ihtimal daha var,
O' da ölmek mi dersin ?
6 Haziran 2019 Perşembe
Alaca
Zor uyuyorum.
Zor uyanıyorum.
Rüya göremiyorum.
Hayallerden bıktım.
Yeniden kötüye gidiyor herşey,
okumuyorsun da artık, hiiç haberin yok olandan bitenden..
Sokaklarımda huzur bulan,
hüznünü bırakıp da gitti..
küçük tebessümlerle karşıladım bu durumu,
sonra sordum kendime, düşüp de yerde kalan kim var ki?
Düzen gerekiyor.
Ama
düzen sensiz olmuyor.
Düşüncelerimi senden uzak tutmak mümkün değil,
hayatımı senden uzağa kurmak mümkün değil,
Yüzlerce hücrenin çabasına karşın,
iradeli bir yapı ile meyletmedin huzuruma,
memleket meselesi oldu.
Bir kaç adım atıp atmaman,
Bilhassa yapmam gerekenin,
içime kapanmak olduğunu farkettim.
Tüm olan biteni bir köşeye bırakıp,
katlanabilmeyi deniyorum.
Ve yapıyorum da..
Kesesinde aşk taşıyan kanguruya selâm
Seni eskisinden daha fazla istiyor oluşum,
takıntılı değil,
bağımlın olduğumu gösteriyor olmalıydı,
bağımlın olduğumu gösteriyor olmalıydı,
yanlış algıladın,
yanlışı doğru varsaydın.
yanlışı doğru varsaydın.
Böyle değildin,
böyle olmamalıydın.
böyle olmamalıydın.
İki ileri bir geri,
ne yapacağını şaşırdın
ne yapacağını şaşırdın
Bu yüzden adın,
tutarsızlık sıfatına tanım olarak yazılı
tutarsızlık sıfatına tanım olarak yazılı
29 Mayıs 2019 Çarşamba
Munar
Neden pes edemiyorum? Zorla savaşan kim galip gelmiş ki, sonumun hüsran olacağı aşikâr
iken neden halâ oyuna devam ediyorum? Ben de bilmiyorum.
Takıntılı oluşum insanları ürkütüyor. Sınır tanımayışımın farklılığını algılayabilen bir
kaç insan da kendilerini bu durumdan sakındırıyor. Nedir bu haliniz? İnsan değilmişim gibi
davranıyorsunuz. Bazı şeyleri hat safhada yaşıyor olabilirim ama bu beni insan dışı bir varlık yapmaz öyle değil mi? Yüzsüzlüğüm dilden düşmez iken çaresizliğimin göz ardı edilmesi sinirlendiriyor. Elime yüzüme bulaştırdım herşeyi, küçük yaşta aldığım bir karara göre güya sakin bir hayat yaşayıp kalp kırmadan sürdürecektim varlığımı, şuan işler öyle bir hâl aldı ki; kalbini kırdığım insan sayısı iki elin parmaklarını geçti ve içim hiç de hoşnut değil, birilerinin benden nefret ediyor oluşunu bilmek hayattan bir nebze daha soğutuyor/soyutluyor.
Sanırım böyle olmamalıydı. Bu derece batmamalıydım. Bu şekilde aşağılanmamalıydım. Bundan sonra nasıl toparlanacağım? Nasıl bir yol izlemeliyim ? Bu sorulara cevaplar bulmam gerek, çünkü hayat, benim; bitsin! dediğim yerde bitmiyor. Basit saçma bir oyunu kaybetmek bile yıpratıyorken beni kaybedince üzülecek kimsemin olmayışı sadece benim suçum olarak lânse edilmemeli, kasıtlı bir hâl üzere olduğumu varsayıyorum.
Kezaa bana kalsa o şekildeki bir durum karşısında böyle yapmazdım ama RABBım böylesinin
daha hayırlı olacağını kaderime yazdığı için bu durumdayım diye düşünmeden edemiyorum.
Kendimi bir şekilde avutmam gerekiyor. Vicdanen de herhangibir sorunum yok. Hatta
ve hatta iyi ki de olduğu kanısındayım. Farkındayım olan bitenin ama farkındalık yetmiyor raydan çıkmış bir treni geri rayına koymaya.. İradem heycanlı, iradem iradesiz, isabetsiz bir çok tahminde bulunup beni yüzüstü bırakan bir gafil hatta tam bir cani. Uyumanın unutturduğu o kadar çok şey var ki, durumun tadını çıkarmaktan tanımlama yapmayı unuttum. Uykumu düzene soktum diyebiliriz. Kimi insan bir şeyler yaşadıkça olgunlaşır ya, ben tek başıma iken neyin doğru neyin yanlış olduğunu dahi ayırt edemiyorum. Yalnız kaldıkça alıştım, alıştıkça olgunlaştım. Artık kırk yaşında yaşlılığa hazırlanan biri değil, yetmişine merdiven dayamış ölümle kolkola gezen bir ihtiyarım. Dün Konya'daydım. Bilirsin enine boyuna hızla büyüyen bir şehir..
Abazanlar kaşarlara sarılırken, evli çiftler alabilecekleri bir kaç parça ıvırzıvırın peşinde koşarken ben koca şehirde bir başıma dolaştım durdum. İstenmiyor oluşumu iliklerime kadar hissettim ha bir de bazı insanların tuhaf bakışları var tabii. Duygu yoğunluğumun körelttiği
fikirlerim ve olası bir rahat hayatı zindan vaari bir duruma çevirmişliği var. Bunları hakettiğime şüphem yok lâkin mutlu olanların mutluluğu ne derece hakettiklerini de üzerime vazifeymişçesine sorgulamak isterim pek tabii. İnsanları kıskanıyor değilim, her ne kadar benim yaşımdaki birinin 150.000 tl'lik arabayı sürüyor olması sinirlerimi alt-üst etse de sinirim kıskançlıktan değil adaletsizlikten. Ben iş bulup karnımı doyurayım düşüncesindeyken onun
kılı dahi kıpırdamadan babası sayesinde lüksiyat içinde yaşaması ortalama her insan gibi benim de zoruma gidiyor. Aşamayacağım bir sinir harbi değil bu durum, bir kaç dakika içinde bırakabiliyorum herşeyi oluruna ama gönül işlerinde hiç bu kadar pratik olamadım. Kimle duygusallığa meyillensem onun bağımlısı oldum. Onsuzluğu düşünemezken yaşamakla imtihan olundum. Ki zaten klişeyi bilirsin; ne istediysem tam tersi oldu. Aynen öyle.. Sıkıldım. Ve önemsizce nefes alıp veren benliğimin derinliğine dönmem gerektiği düşüncesine kapıldım. Dışarıda güneş var, dışarıda hasret var, platonik meşkliğin aşka verdiği zarar var. Buna destek oluyo olmak, planlı bir cinayete yardım ve yataklık etmek gibi ama ben; ne platonikliği, ne sevilmememi ne de yalnızlığı hiç istemedim. Bunlar bana zorla dayatılan şeyler, şayet kabul etmeseydim ailemden biri ölmeyecekti tabii ancak insanlığımın tadına varabilmek, bir şeyler hissedebilmek için kabul ettim. Pişmanlıktan değil ama başka bir karar versem daha iyi olurmuydu acaba diye düşünmeden edemiyorum derken aklıma geliyor; İnsan sadece acısını seçmekte özgürdür. cümlesi, ne kadar yerinde bir cümle, ne kadar yaşanmış, ne kadar olgun bir cümle..
Keşke alınacak bir karar ve gidebilecek bir yolum olsaydı. Ah keşkem keşke
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Benim Önceliğim
hakkımda
Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak


