konya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
konya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Haziran 2019 Cuma

FEDA

Konya bana vurgun, hatta müptelâ 
Gün geçirmiyor beni çağırmadan 
Gittiğimde şenlik yeri sokaklar 
Gezdiğimde huzurevi sokaklar 

Bir bankta oturup insanlara bakarım 
Bir anlık görüntü anılarımı canlandırır 
Bir nefes ile yeniden umut dolarım 
Bir hayat böylesi basitken zorlaştırılmamalı 

Saat ilerler vakit dolar 
Dönüşüm, gelmek kadar kolay olmaz 
Dalıp giderim geçmişe ve tren kaçar 
Garda uyumak, yatak gibi değil ama.. 

Kasvet gelmedi, ben kapısını çaldım 
Taviz vermedim, fedakarlık yaptım! 
Hava kararınca etraf tenhalaşır 
Havlayan köpek, uykuya sığınır 

Günayarken yemişsindir ayazı 
Kasvet çay getirdi, yanında şeker kırık 
Fedâ sorumluluktu, değeri anlaşılmadı 
Dönüyorum! Bir uhte daha kursakta kaldı 

Aynıyız

Ben gittikçe, git benlenecek
Git bencilce, ben gitmeyecek
Konya ben olacak, gidene gelecek
Konya sen kalacak, gidecek ve gelmeyecek

Aynıyız, açıya göre aydınlanıp kararan
Ayrıyız, tok'a göre açlıkla imtihan olan,
Ayrılık, düşüncesi bile hüzne boğan
Aykırı, düşüncelerini küçümsercesine aktaran

Bir gün ölücem diye intihar mantıksız
Bir rüya için ömrü uyku ile geçirmek sanrı
Kaybetmek, kazanmaya çalışmaktan farksız
Kaybetmek, kazandığını sanmaktan farksız

Sepeleme dökülen yağmur histeri sevinç
Sentezlenen her duygu alınamamış inisiyatif
Sanıyor musun ki senden vazgeçeceğim?
Sandıklara doldurup maziye gömeceğim?

Köşebaşları müdavimidir bekleyişlerin,
Sokak lambası şahididir bekleyenlerin,
Bilmişlerin klişe tesellisi değersiz.
Ben kara gece, sen ay'sın. Gel der beklerim.

K O N Y A

Konya hür kuşun hapis yeri, 
yüzeysel istismar kalbe meyletti!

Konya duygudan bihaber, 
karşılık beklerken terk etti!

Konya hastalıklı bir mikrop türevi, 
kür oluşturup iyileşmeliyim!

Konya tam bir hüzün şehri, 
yurt edinip damla damla dökülmeliyim!

6 Haziran 2019 Perşembe

M İ C E N



Bir müddettir bu müntekim, 
Bir vazifedir taife, 
Bir kusurlu ki ahkâm, 
Bir yılgınlık hüsran, 
Bir soluklu olur hayat, 
Bir doyumluk tat o an, 
Bir tutunacak dal yok şuan,
Trene binip konya'ya gideceğim, kime ne belki öleceğim ama gitmeliyim! Duramıyorum Ankara'da, süregelen tekrarlardan bunalmış bıkmış durumdayım.Konya da sıkmaya başlamadı değil, yeni bir şehri keşfetmenin zamanın ha geldi ha gelicek.. Sakinliğimi korumam lâzım diye düşünürken içten içe, bir anlık panik ile biletimin üzerinde yazan koltuk numarasında oturuyo olmama rağmen kalkıp, bir ön koltuğa geçtim.Neden yaptım? Bilmiyorum! Birdefa daha şahit olun ahmaklığıma.. Herkesin olgunlaşma yarışına girdiği şu yaşlarda ben halâ çocukluk hikâyelerindeyim. Çoğunlukla dışlanan yapımı benimseyenleri kaybetmemek için de samimiyet namına ne var ise döküyorum ortaya, ateşini harlıyorum hayat lôkomotifinin.. Bir türlü hızlanamayışına seyirci kalıyorum. Etrafta bir şeylerin oluyor olması ve senin ona etki edemeyişin kadar işe yaramaz hissettiren başka ne olabilir? Sessizliğin gürültüsü kulaklarımı tırmalıyor. Bu duruma derhal müdâhale etmeliyim! Bunu yapabilirim! Bu güce sahibim!Beni tanımıyosun, ben; ALLAHın kırbacı Attila'yım! Ben; Kırk çeri ile saray basan Kürşad, ben; sultan II.Mehmed'in korku salan kılıcıyım! Benim kulvarım(sınırım) yok. Ben kalbinde bir oda kiralamadım, kalbinde bir sokak almadım, bir şehri feth etmedim. Ben seni ele geçirdim. Seni istanbul yaptım. Sürekli bedel ödüyorum lâkin seni kazanmış olmam herşeye karşılık geliyor. Günler döngüsünü birbiri ardına kovalarken, herkes; Herkesleşiyor. Sen biraz daha özelleşşiyor, sıradışı bir hâl alıyorsun. Artık rahatlıkla gelemez oldum yanına, sana ulaşabilmek için tahta bacaklar eklettim bacaklarıma.. Ve kötü son! Belki biz de biteriz. Sen olmaya da bilirsin, olmazsın! Ama adını yaşatacağım! Ben bunca yağmura karşın ev olsam yıkılırdım, kutuplarda buz olsam şu güneşin altında erirdim. Yaprak olsam bu esintide sürüklenir de sürüklenirdim. İnsanım, herşeye katlanıyorum. Ne olursa olsun hereşeye rağmen yaşayacak olanım ve lâyık olmaya çalışıyorum. Çünkü; Biz gariban insanlarız. Fukaralığı ata yadigârı belleyip özevlat gibi sahip çıkarız. Aşımız çeşitlenmez, suyumuz artmaz. Fazlasına da göz dikmeyiz.Yarına yarın bakarız deyip gündelik vakit geçirmenin sıradanlığında ömür tüketiriz. Ölümü daima akılda tutup, ne zaman heveslerimiz ağır bassa dilimize dolar, tüm vazgeçişlerimize sebep kılarız. Bizim yakamız bir bile olsa bir araya gelmez.

5 Haziran 2019 Çarşamba

Beş Haziran -Rayiha-

Haykırmak gereksiz,
Hayâl peşinden koşmayı değil 
hak edilmeyi bekler! 
Beklenen hak, 
beklentileri karşılayacak güçte..

Vazgeçmek mi? Sanmıyorum. 
Az giden uza ulaştı ve halâ yoksun.. 
Yoksunluk yeni bir strateji oluşturdu; 
önce dene, sonra zorla olmazsa oluştur.

Kasıtlar, her an değişebilen tutum
Yokluğun, her an hissedilen acı kurusu
Uyku, yoksunluğu en iyi sabote yöntemi
Uğur, getirilmeyince edinilemeyen birikim

Nasıl ifade edeceğim özlemi ? 
Sen bilebilirsin önsezilerin kuvvetlidir. 
Şen ola kalbimin sokakları düğün evi, 
sen kokar konya'nın sokakları anı defteri 

Eski eşyalarımı atabildim mi ki, 
eski düşüncelerimden vazgeçeyim?
Huylu huyundan vazgeçer mi? Geçmedim. 
Gereksiz davranışlarıma bir yenisi eklendi.. 

Öyle gerekiyordu ve yaptım.
Öylece gelsin derken alıştım
Ölmem gerekirken alıştım,
Ölmedim ama bir süre yaşayamadım.

29 Mayıs 2019 Çarşamba

Munar

Neden pes edemiyorum? Zorla savaşan kim galip gelmiş ki, sonumun hüsran olacağı aşikâr 
iken neden halâ oyuna devam ediyorum? Ben de bilmiyorum. 
Takıntılı oluşum insanları ürkütüyor. Sınır tanımayışımın farklılığını algılayabilen bir
kaç insan da kendilerini bu durumdan sakındırıyor. Nedir bu haliniz? İnsan değilmişim gibi 
davranıyorsunuz. Bazı şeyleri hat safhada yaşıyor olabilirim ama bu beni insan dışı bir varlık yapmaz öyle değil mi? Yüzsüzlüğüm dilden düşmez iken çaresizliğimin göz ardı edilmesi sinirlendiriyor. Elime yüzüme bulaştırdım herşeyi, küçük yaşta aldığım bir karara göre güya sakin bir hayat yaşayıp kalp kırmadan sürdürecektim varlığımı, şuan işler öyle bir hâl aldı ki; kalbini kırdığım insan sayısı iki elin parmaklarını geçti ve içim hiç de hoşnut değil, birilerinin benden nefret ediyor oluşunu bilmek hayattan bir nebze daha soğutuyor/soyutluyor.
Sanırım böyle olmamalıydı. Bu derece batmamalıydım. Bu şekilde aşağılanmamalıydım. Bundan sonra nasıl toparlanacağım? Nasıl bir yol izlemeliyim ? Bu sorulara cevaplar bulmam gerek, çünkü hayat, benim; bitsin! dediğim yerde bitmiyor. Basit saçma bir oyunu kaybetmek bile yıpratıyorken beni kaybedince üzülecek kimsemin olmayışı sadece benim suçum olarak lânse edilmemeli, kasıtlı bir hâl üzere olduğumu varsayıyorum. 
Kezaa bana kalsa o şekildeki bir durum karşısında böyle yapmazdım ama RABBım böylesinin 
daha hayırlı olacağını kaderime yazdığı için bu durumdayım diye düşünmeden edemiyorum. 
Kendimi bir şekilde avutmam gerekiyor. Vicdanen de herhangibir sorunum yok. Hatta 
ve hatta iyi ki de olduğu kanısındayım. Farkındayım olan bitenin ama farkındalık yetmiyor raydan çıkmış bir treni geri rayına koymaya.. İradem heycanlı, iradem iradesiz, isabetsiz bir çok tahminde bulunup beni yüzüstü bırakan bir gafil hatta tam bir cani. Uyumanın unutturduğu o kadar çok şey var ki, durumun tadını çıkarmaktan tanımlama yapmayı unuttum. Uykumu düzene soktum diyebiliriz. Kimi insan bir şeyler yaşadıkça olgunlaşır ya, ben tek başıma iken neyin doğru neyin yanlış olduğunu dahi ayırt edemiyorum. Yalnız kaldıkça alıştım, alıştıkça olgunlaştım. Artık kırk yaşında yaşlılığa hazırlanan biri değil, yetmişine merdiven dayamış ölümle kolkola gezen bir ihtiyarım. Dün Konya'daydım. Bilirsin enine boyuna hızla büyüyen bir şehir.. 
Abazanlar kaşarlara sarılırken, evli çiftler alabilecekleri bir kaç parça ıvırzıvırın peşinde koşarken ben koca şehirde bir başıma dolaştım durdum. İstenmiyor oluşumu iliklerime kadar hissettim ha bir de bazı insanların tuhaf bakışları var tabii. Duygu yoğunluğumun körelttiği 
fikirlerim ve olası bir rahat hayatı zindan vaari bir duruma çevirmişliği var. Bunları hakettiğime şüphem yok lâkin mutlu olanların mutluluğu ne derece hakettiklerini de üzerime vazifeymişçesine sorgulamak isterim pek tabii. İnsanları kıskanıyor değilim, her ne kadar benim yaşımdaki birinin 150.000 tl'lik arabayı sürüyor olması sinirlerimi alt-üst etse de sinirim kıskançlıktan değil adaletsizlikten. Ben iş bulup karnımı doyurayım düşüncesindeyken onun 
kılı dahi kıpırdamadan babası sayesinde lüksiyat içinde yaşaması ortalama her insan gibi benim de zoruma gidiyor. Aşamayacağım bir sinir harbi değil bu durum, bir kaç dakika içinde bırakabiliyorum herşeyi oluruna ama gönül işlerinde hiç bu kadar pratik olamadım. Kimle duygusallığa meyillensem onun bağımlısı oldum. Onsuzluğu düşünemezken yaşamakla imtihan olundum. Ki zaten klişeyi bilirsin; ne istediysem tam tersi oldu. Aynen öyle.. Sıkıldım. Ve önemsizce nefes alıp veren benliğimin derinliğine dönmem gerektiği düşüncesine kapıldım. Dışarıda güneş var, dışarıda hasret var, platonik meşkliğin aşka verdiği zarar var. Buna destek oluyo olmak, planlı bir cinayete yardım ve yataklık etmek gibi ama ben; ne platonikliği, ne sevilmememi ne de yalnızlığı hiç istemedim. Bunlar bana zorla dayatılan şeyler, şayet kabul etmeseydim ailemden biri ölmeyecekti tabii ancak insanlığımın tadına varabilmek, bir şeyler hissedebilmek için kabul ettim. Pişmanlıktan değil ama başka bir karar versem daha iyi olurmuydu acaba diye düşünmeden edemiyorum derken aklıma geliyor; İnsan sadece acısını seçmekte özgürdür. cümlesi, ne kadar yerinde bir cümle, ne kadar yaşanmış, ne kadar olgun bir cümle.. 
Keşke alınacak bir karar ve gidebilecek bir yolum olsaydı. Ah keşkem keşke

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak