güneş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
güneş etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Mayıs 2025 Cumartesi

ASİRA

 


İmkansıza imkan sağlayan
Olur olmazlar yaşayan
Boşa dolu bakan
Görünmeyene inanan
Haziran seninle güzel 

Rüzgarla sarılır
Yağmurla ilişir
Güneşle işlersin
Haziran seninle güzel 

Sorun çok çözüm yok
Zamanla olur dedin oldu
Yapmam dediklerini yaptın
Duvarlarını birlikte yıktık
Çünkü haziran seninle güzel

Sesindeki soğukluk
Yakama yapışır silkeler
Benimsediğinde benliğinle
Mevsimler benimmiş meğer
Haziran seninle güzel 

Ocakta geldin
Ocağım şenlendi
On yedisinde görüştük
Yirmidördünde söz verdin
Çünkü haziran seninle güzel 

Tebessüm edersin gözlerin yok
Araba sürersin şeridin yok
Soru sorarım cevabın yok
Konuşuruz fikrin yok
Yine de haziran seninle güzel 

Bakışarak konuşuyoruz
Birlikte uyuduğumuz da oldu
Uyurken özleyip aradığım da..
Güzel kızım
Haziran seninle güzel


İyi ki buradasın
Hep bizimle kal
Varlığına minnettarız
Seni hep en çok seveceğiz
Haziran seninle güzel

7 Haziran 2019 Cuma

O Olmayacak

Akşam üstü serinler hava 
Yüzüme vurur gibi yalnızlığı
 Mücadele için biçilmiş kaftan o an 
Ağlamak bir hoşnutluk olmamalı 

Bilmezsin karı kıskandırır tenin, 
Al bayrağımdaki hilâle karşın. 
At balasına hürmet eder, 
Güneş yüzün ile karşılaşmaktan sakınır.

Masalın kahramanı olacakken kaçağı oldun
İnsanları mest edecekken dillerine düştün
İstekle dağı toz ederdin, imkânınca rezil rüsva oldun
Kararların pişmanlık olacak, an gelecek ve bitmeyecek gün

Yürürken yolu uzatmak dertten mi? 
Düşündükçe kaybolmak dertten mi? 
Konuştukça gelen susma isteği dertten mi? 
Kovuldukça geri dönmeye sevgi mi denir ? 

Kalbim pusulamdır, tek seni gösterir
Kahrın ızdıraba sürükler, burası hüzün evi
Kişilik değersiz, insanlık yitip gitmiş
Kilimler dokunurken dert de motiflenirmiş
Fark ettim ki, ölüm de çözüm değilmiş

Unutuldum kurutulmuş çiçekler gibi
Uykusuzdu günler, an geçerken gelmeyişlerin pek iyi
Peki, bir kabullenişten çok bitiş düdüğü
Peşinen kabullenmişliğim drama hüznü

Çıkar gözetmeksizin gülebilir insan 
Çıkışmayan paranın ödenmemiş hesaplarından 
Çıkarımlarım aleyhte alkış tutanlardan 
Çıkan dumanlar bağrımın yanıklarından

Yanıklar kendimi kaybetmemi sağlıyor
Yankılar kulaklarımda çınlamaktan bıkmıyor.
Takâatim kudretinin bitişinden yakınıyor
İyisini biliyor olmak, yaşamıyor olmayı kötü kılıyor

Zahir ile Zühre

Bir kış mevsimi Ankara sabahını anımsa, 
Güneş yüzün ile karşılaşmaktan sakınır.
Bilmezsin karı kıskandırır tenin, 
Al bayrağımdaki hilâle karşın. 
Bilmezsin bakışların, dudakların, 
olağandan başka hâlin-tavrın. 
Olacak olan olur cümlesi senden habersiz
Olmayacak ne var ise seninle ilişkili
Değişiyor zamanla, zamana yayılan herşey
Zahire göre Zühre hep masumdur, aynı durakta bekler
Ayna olur bazen insan başkasına samimiyetten
İnsiyatif kullanılır, kalptir kayar gider

Hiçbir sabahı uyuyarak karşılamamıştık oysa
Karşısında burnumu çekip, yürürken saçmaladığım anlar
Ve hatta karşılıklı bir çay içmişliğimiz bile var
Ama yine de kasıtlı bir tutum değil hüsrana uğramam

Kader seçenek sundukça seçimlerim kötüleşiyor
Kendimi tanıyamaz oldum fakat o beni tanıyor
İmkânım olsaydı hayatımda çok şey değişebilirdi
Ama ihtimaller üzerinden peynir gemisi yürümüyor

Yok görülmeyi huy edindim, derhal kurusun
Şuur kapanmış, fütursuzluğa hapsoldum 
Ruh ağır geliyordu bedene, çekip oturttum
Tonlarca yüküm varmış gibi, beni ninni ile uyut

Uyandım ve yaşadığım rüya kötü bitti
Uyarıldığım her konuda yanlışı seçtim
İçinden çıkamadım ve uyanmak cazip bir teklifti
Artık gün arası esnemelerime boş hevesler de dahil

Günler halâ geçiyor pervasızca duruşumu bozmadan
Gündelik endişelerimin yeni sözerisin, toz kondurmam
Gün görmemiş farkındalıklarımın hedefi haline geldin
Günün birinde güçlükle ayakta durup anlatmak isterdim

6 Haziran 2019 Perşembe

itmiş


Artık tüm bitkiler solmak zorunda, kış geliyor.
Günler kısalıyor, güneş daha soğukkanlı davranıyor
Kar yağacak, kayan insanlar ve arabalar göz dolduruyor
Kürekle kül dökülen yollar geride kaldı, ülke modern oluyor
Şu kışa bi alışamadık, insanlar halâ titriyor
Şu kışı bir sevemedik, insanlar yazı isteyip duruyor
Göçün kardeşim, ülkemin her yeri ayrı güzellikleri barındırıyor.
Gözünü aç, göremediğin her şeyden pişmanlık duyacağın günler geliyor
Göğe bak, önce bulutların üzerine çıkman gerekiyor
Görev tamamlandı! Hayata hazır haldesin ve artık yaşama bırakılıyorsun!
Kül olup savrulan sigaranın biri sönmeden diğeri yanıyor
Yürek, yediği tüm darbeleri bir bir savuşturuyor
Ciğeri soğutmamak gerek, eski sevgiliye mesaj atılıyor
Cevabı tekrar tekrar okuyup sigaraya asılıyor
Platonikler her yerde, hep aynı taktik ile hüsrana uğruyor
Tarihin, değiştirmekle uğraşmadığı tekerrürler tekrarlanıyor
Gece otobüsün sessizliğine fısıltılar taciz ediyor
Kendi kendine konuştuğunu gördüm, o ne yapmaya çalışıyor?
Sanırım kendiyle yüzleşmek için ortamın karanlığa gömülmesini bekliyor
Ve belki de retro hayatına ayıramadığı vaktin pişmanlığını yaşıyor
Şişman biri gibi kıskacında gözlerin, herkes acizliğine tanık oluyor
Kısım kısım ayrılmışız, sıkıntının bini bir para etmiyor.
Kıtlıktan çıkmış gibiler insanlar, her ikrama saldırıyor
Kısıtlı zihinleri yönlendirilmeye açık, kandırmak zor olmuyor
Kandırılmak zorundalar, çarkın dönmesi için onlara da ihtiyaç duyuluyor
Çünkü burada herşey topluma göre şekilleniyor
Burada toplumu kazanan herşeyi kazanıyor
Ama bit ve eniği karın doyurma peşinde, bizi umursamıyor  

 

Kıyamet

Güneş bize doğacak,
Gün ağaracak,
Karanlık bizden sıyrılacak,
Dün kapanacak,

Kuşlar cıvıldayacak,
Koşuşturma başlayacak,
Saate bakanlar telâşlanacak, 
Uyuklayanlar sızmış olacak,

Uğursuz baykuş kaçacak,
Hasta olanın durumu ağırlaşacak,
Yarasalar yara saramayacak,
Ayağı çukura giren mezara kavuşacak,

Matem heryeri saracak,
Cümbüş heryerden duyulacak,
Kargaşa herkesi kucaklayacak,
Sap samandan ayrılamayacak,

Sıra dağlarda düzen bozulacak,
Toz bulutları gözleri kapatacak,
Bir insan ki mucizeler oluşturacak,
Bilmiyorlar ki o herkesi hüsrana uğratacak,

Bin bilenin yanında bir bilen yok olacak,
İki kişi bir araya gelse ancak kavga yapacak,
Üç günlük dünya diyen ölümsüzlüğü tadacak,
Sahte iman ile insan kandıran, ölümsüzlük rüyasından uyanacak,

Kadın kocasını, adam oğlunu tanımayacak,
Dün bitti! Yarın yok! Her şey bugün yeniden başlayacak,
Güneş ve dahili sistemler tek bir ovada buluşacak,
Tüm insanlığın getirildiği yerde mahkeme kurulacak,

Dünya hesabı mahkemeye uymayacak,
Kürtaj olanlar canilik ile suçlanacak,
İçki içenler gevşeklikten yargılanacak,
Zina edenler rezillikle ifşa olunacak,

Bir varlık gelecek ki dokunduğu parlayacak,
Bazen de olur ki dokunduğu kararacak,
Öylesi büyük ki büyük mabed yıkılacak,
ve Sûr'a üflenecek, ürperten seslerden korkanlar kaçışacak,
İşte yeniden döndürüldüler, bugün pişmanlıkları işe yaramayacak!

INAÇ

Bana hep şans getirdi uğursuz sanılan baykuş, 
Ne zaman aklıma gelsen, kulağımdaki ses onun uğultusu, 
Yüzlük tablo değil, ondalık sistemdeki tek başınalık doğrusu, 
Bana bir can borçlusun sayın bayan suç, 
Öldüğümü hissettiğim an, kayık yaparken bulundum, 
Yüzmesini öğrettim, güç denemesine geçtik, sonra karaya oturduk, 
Bir kazandık, iki kaybettik içimiz hep buruk, 
Her olaydan kendine pay çıkarması da duygunun gurur tablosu, 
Ah be kadın! güneşi doğuracakken karanlığa boğdun!

Cihan-ı Hükümran


Gün aydı, güneş doğuyor. İşgâl sona erdi. Hüzün neferleri çekiliyor sokaklarımdan.. Kaybedecekler demiştim, kaçacaklar demiştim..Bu şehir benim, onlara bırakmam demiştim.. Konuşurken ne güzelim, yaşananları hayâl ile harmanlayıp dile getirebiliyorum. Susunca ne kötüyüm, hemen düşer yüzüm dökülür parça parça, kim bilir hangi duygu harbinde nasıl bir savaş veriyorum. İnsanlar fark etmiyor bunları, ben de anlatmıyorum. Şayet ne zaman bahsetmeye tenezzül edecek olsam akıl vermeye başlıyorlar. Hayat benim iken rotasını onlar çizmek istiyor. Ya beni olabilecek durumlara karşı uyarıp düşmemi istemiyorlar ya da düşersem kalkamayacağımdan korkuyorlar.

Yapmacık endişe içerisindeler, yaka paça dövesim gelmiyor değil ama kimseyle uğraşacak halim yok. İç sesime kulak verdim; Kır başını da otur hele diyip başladı nasihatlere.. "Yar dediğin avucunda tuttuğun kuş gibidir; Fazla sıkarsan ölür. Gevşek tutarsan kaçar, dengeyi bulacaksın. Yoksa bir başına ölür gidersin. Annen henüz hayatta iken kıymetli olduğunu hissettir. Yarın bir gün ölür ise dizlerini çok döversin. İkidebir ölümden bahis açıyor oluşumu umursama, en kötüsünü düşündürüp gözünü korkutmaya çalışıyorum. Aklını başına al, sevilmesen de sevdiğinin yanında ol!" dedi. Tam bu sırada, "Yıldızları izlemek göğe yükselmekle eşdeğerse, onu özlemek de yan yana olmaya eşdeğerdir." Düşüncesi belirdi zihnimde, çünkü; Ancak böyle ilişebilirim yanına ve hissedebilirim nefesini.. Ses tonu halâ kulağımda yankılanıyor.(Belirtmem gerek ki; sesi de hastalık gibi ipincedir ve insanın içine, en küçük sinir hücrelerine etki ediyor. Zamanla daha fazlasını istiyorsun. Hep konuşsun hiç susmasın filan, bu; aslında hastalık, hatta tam manâsı ile bağımlılık olsa da gönül rahatlığı ile razı oluyorsun. Böylesi hastalığa can feda der gibi koşarak gidiveriyorsun. Diğerleri kabûl etmezler hatta buna kendisi de dahil ama o bir insandan çok daha farklı, basit değil, kalıplaşmış değil, olabildiğince özgün ve o) Sustuğunda korkuyorum.(Endişemin gayesi, çaresizliğe karşı önlem almam gerektiğini fark ettirmek. Çünkü;) Konuşması, mücadele ettiği anlamına geliyor. Bu yüzden, kavga bile yapsak susmak istemezdim.. (Bazen de meyveler uzatırdı avuçlarında, yemiş kadar olurdum.) Sonra bir gün içine kapandı, önce çekip gitti, sonra arkadaş olmak istedi, kırk yılda bir görüşen eski dost olmaya bile çalıştı, sonuç alamadıkça farklı şeyler denedi, hep çabaladı. Oysa ki bilmiyordu tutunca bırakamadığımı, sevince vazgeçemediğimi.. Ben bile benim elimde değil iken böylesi duygu yoğunluğunda kontrolü nasıl sağlayayım? Sağlayamadım da zaten, çekildim bir köşeye ve olan biteni izledim. Onca gün geçti ama ben halâ bendimi yenemedim. Böyle olaylar kişiyi daha sakin biri yapıyor. Ve insanlar bunu olgunluk diye adlandırıyor, ama bu durum beni onsuz bıraktı. Lâkin bir gün, çiçekli ayakkabısı ve papatyalı eşarbı ile belirivermişti karşımda, şaşkınlığımı üzerimden atmaya yeltenemeden sarılmıştı. Bir kaç saniye, belki biraz daha uzun sürdü.. İki yaka olup bir araya gelmiştik geçmişteki tüm olumsuzluklara karşın, yapabildik, ne tuhaf; Ruh haline söz geçmiyor, kurulan hayaller birbiri ile bağdaşmıyor.. Aramızda bi bağ var ama ne olduğu konusunda fikrim yok. Kör gönülle dans olmazmış, özünü bilmeden söze kanılmazmış, gündüzü yaşamayanın hikayesinde gece güneş açarmış, yani bu ne demek? Umudunu kaybetmeyeceksin! Bak; okuyormuş yazdıklarımı, olumsuzluklara siper olmak ile görevli gövdemin üstünde taşıdığı başım göğe erdi. Gök ellerimde belirdi. Sevincim dağlar aştı, yılların hasreti sona erdi. Benekli yüzünde hayat bulan tebessüm bile hayatı boşverip onunla kalmak isterdi. O böylesine cezbedici iken ondan kopabilmek kimin haddi ? Ah be kadın, keşke dönebilseydik geçmişe, ya da gelebilseydin gelecekten.. Mevsim yaz fakat sonbahar uygun olurdu yaşananlara, neyse ki seçemiyoruz. Biz başımıza gelene katlanmak ile görevli varlıklarız. Dönen dünyada sabit kalanlarız.

D İ P Not: Mutluluğumu yansıtmamı istedin; Böyle bir fırsat dayatılıyo iken zihnime, kabûl etmemem münkün mü ? Sanırım yine kızacaksın eskiden olduğu gibi, ama konu "mutluluk" olunca seni anlatmaktan başka bir şey gelmedi aklıma, benim mutluluğum bu! Ki biz(kalbim ve ben) geleceğin güne odaklandık, ne yapalım yani? Gidecek bir yerimiz yok!(olsaydı gider miydim sence?) Tek sığınaksın, bu yüzden her fırsatta sana geliyoruz.(mazur gör)

UMUTKANLIK


Ne zaman bir muzurluk yapsam annem döverdi, ağlardım. Bu sefer de “sus” derdi, “sesini çıkarma!” bu duruma senelerce mağruz kaldım. Her fırsatta bir öncekinin kopyasını yaşadım sanki, ve seneler sonra kötü bir etki oluşturmuş üzerimde, canım yanarken bile ağlayamaz olmuşum. farkettiğimde çok geç'ti.

Geçen zamanla oluşan kuraklıkta da kalbim kurumuş. Meğer ne büyük ihtiyaçmış ağlamak.. süzülen her damla acısını/sızısını dindirirmiş kalbimin, ansızın gelen hüzüne bile sadece tebessüm edebiliyorum. gözlerim dolsa bile dökülmüyor damlalar, körü körüne bağlandım gülümsemeye; gülüp geçmeye, geçip gitmeye, gidip dönmeye, dönüp bıraktığım gibi bulamamaya alıştım! Zaten insanoğlu alışırmış.. hep olduğu gibi, sahi ne geniş varlıklarız. Herşeye alışıyoruz. Herşeyi sindirebiliyoruz. Yahu bir varlık neden bu kadar kabullenir ki olan biten herşeyi? neden “neden?” diye sorduğunda bile boşvermeyi düşünür? körelmiş duygularımızın sömürüsüne bile alışmışız.. Tam bu durumda özeleştiri yapmak gerekirse;

Seveni sevemedik, kalp kırdık, nankörlükte sınır tanımadık, kısır döngüye alet olup hayata aldandık, ölümü unuttuk, özgürlük safsatasını kallâvice yedik, doğruyu aramak yerine yanlış ile mutlu olduk, zaman çok kıymetli diyip her an'ı boşa harcadık.. Böylesine check edinde çıkıyor pisliğimiz ortaya, meğer başımıza gelen herşeyi haketmişiz. Üstelik tüm bunları yapıp, sonra yaptığımızı unutup, “ben ne yaptım ki?” diyoruz. biz aşağılık varlıklarız. Nankör pislikleriz. Ağlanıcak halimize boşveriyoruz. Mutasyona uğramış gibiyiz; kendimde de görüyorum etkilerini, bu beni çok üzüyor. Bu denli etkilere yol açan tepkilere ait karmaşıklıkları çözemiyoruz. Beceriksizleşmişiz. Atalarımızın yüzkarası torunlarıyız. Kitle halinde katledilen insanlara karşı seyredalmışız. Ama herşeye rağmen yaşıyoruz. Yahu dünyaya gelmek, yaşamak ne garip bir seçim; kararı bizde değil ancak sorumluluğu omuzlarımızda, hataya yer yok, ama iyiye meyil de yok. Arap saçına dönmüş dünya, ucunu bulan çeksin sonuna kadar; Bazen çok yorulduğumu düşünüyorum. Kalbimi, beynimi, bedenimi zaruriyeten yormuşum ahmaklığımdan ötürü, bazen yürümeyi unutuyorum. “Hangi ayağımı önce atacağım?” diye düşünürken düşecek gibi oluyorum. Aylarca evde kaldım, sürekli uyudum ama zerre kadar dinlenemedim. Sanırım bu yorgunluk bedenen değil, zihin ve kalp beni heder ediyor. Varlıkları güzel ancak ızdıraplarının şiddeti her geçen gün artıyor. Güçsüz düşüyorum. Dünyam çok karanlık, güneşin yolladığı onca ışın bana ulaşamadan geri dönüyor.Gri şehirde yaşamak bunu gerektirir; yağmuru sevmeli, düşen her damlaya anlam yüklemelisin. Yükümü paylaşacak, derdime ortak olacak kişiyi de bulamadım birtürlü, Sürekli birine ait olma isteği var. Ama yalnızlıktan da kopamıyorum. Ne zaman ikilemde kalsam yanlış olanı seçiyorum. Dünya çok da yaşanılası biryer olmuyor böyle durumlarda, ben de hayallere sığınıyorum. istediğim herşeyi “benim” yapıyorum orada, başlarda iyi geliyor filan ama herşeye ulaşabiliyo olmak çok sıkıcı, korkarım şimdi hak veriyorum dünyaya; önümüze bir “amaç” koyup, tam ulaştığımız sırada daha ileriye çekmesini daha iyi anlıyorum şimdi. Gece yarısında yatıp sabah erkenden kalkıyorum şu sıralar, sağlığıma zararlı sanırım bu durum ama ona daha fazla vakit ayırmamı sağlıyor. Ve bunun yanında birşeylerle oyalanma çabası içerisindeyim, klişe olucak ama; her olaydan ona bir pay çıkarır oldum. Çıkarımlarımın doğruluğundan şüphe duymayın lütfen, yazmak avutuyor kalbimi, ben de teselli olmayı amaçlıyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak