
Hafta sonuna ulaşmak için yaşayan biri oluverdim. Sıkılmışlığım intiharı yeniden seçenek haline getirmek için canla başla çalışıyor. Ancak söz verdim! İmkân olsa bile ihtimâl olamayacak.. Bunca saçmalığı neden benimsedim sanki? Umarsız bir şahsiyete sahip olabilme imkânım yok muydu?
Kısır döngüye girdi sanırım, bu sefer neler olacak da kurtulacağım acaba? Herneyse,
bak burada doğan bir güneş var. Hadi şahitlik edelim! Samimiyetsiz kimselerin hoş da olsa sohbetinden kaçıp gidişlerin son bulmasın ve bu durumdan pişman olmamalı hüzne de kapılmamalısın. Dert paylaşıyorken akıl vermeye ne ara geçtik ben de bilemedim. Keşiflere devam edip zihnimi dinç tutmaya, öğrenme yeteneğimin halâ yaşıyor olmasına ufak katkılarla destek olup bu destekten ötürü de kendimle mutlu oluyorum. Kafamdaki karışıklık düşüncelerimden ellerime
kadar heryere sirayet ediyor. Aklımda dönüp duran bazı tavizlere kapıyı kapattıkça aşındırıyorlar. Kimsenin hiçbir şeyden haberi yok. Kimsenin beni merak ettiği ya da tanıdığı hatta tanımak istediği de yok. Köşemde, telâşla geçen insanların farkındalığının uç noktasında biryerlerdeyim onlar meşgul ve ben paristen gittiğim ve birdaha dönmeyeceğim için üzgün değilim!
intihar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
intihar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
19 Eylül 2020 Cumartesi
Sakince Karıştı
10 Aralık 2019 Salı
Deli Özgürlüğü
Kontrolü kaybettim, esen rüzgara ayak uydurmalar filan bana göre değil de
başka seçeneğim yok. Ne yapacağız dostum ? Okumuyorsun tamam da bir şeyler
önermelisin. Aklım kıtlıkta, hislerimi törpülüyor ilaçlar.. Acınası halde
değilim de yardım etsen fena olmazdı! Off! Dert yanmayacağım,
nefes alıp veriyorum.
Günlük yaşantımın bir kısmını standart otobüs seyahatleri kaplıyor. Realizme
dayalı bir senaryo oluşturup, bölüm-bölüm canlandırıyorum hayalimde..
İmkânsızlıklara imkân sağlayıp sonuçlarının nerelere gidebileceğini
görüp az da olsa yaşamak, deli özgürlüğü..
Bu benim seçimim değildi! Hayır, bana sorma! Sonunun nereye gideceğini bilmiyorum.
Bir sonu olup olmadığını bile bilmiyorum. Kaç kere öldüm ? Sorma lütfen!
Tatlı geliyor intihar, her şeyi olduğunca bırakıp terketmek olgusu kuşatmış sağımı solumu,
aslında aynıyız ikimiz. Anne! Uyuyakaldığımda yaptığın ödevlerim gibi hallet ilişkilerimi,
beceremiyorum tavır takınıp sakin kalmayı, sinirlerimi kontrol edip olgun davranmayı..
Akışına bırakayım diyorum da nereye akacağı konusundaki belirsizlik tedirgin ediyor.
Ah dostum.
Düğümleri çözüyorsun! Karmaşıklık geçiyor. Bir şekilde hallediyorsun ancak sonu
gelmiyor. Çocuk değilim, kaçamıyorum. Sözümde duramadım affet, sevinç ve heyecanlarımdan bahsetmek benim için de keyifli olurdu. Ama bunlar için bana ulaşman gerek!
başka seçeneğim yok. Ne yapacağız dostum ? Okumuyorsun tamam da bir şeyler
önermelisin. Aklım kıtlıkta, hislerimi törpülüyor ilaçlar.. Acınası halde
değilim de yardım etsen fena olmazdı! Off! Dert yanmayacağım,
nefes alıp veriyorum.
Günlük yaşantımın bir kısmını standart otobüs seyahatleri kaplıyor. Realizme
dayalı bir senaryo oluşturup, bölüm-bölüm canlandırıyorum hayalimde..
İmkânsızlıklara imkân sağlayıp sonuçlarının nerelere gidebileceğini
görüp az da olsa yaşamak, deli özgürlüğü..
Bu benim seçimim değildi! Hayır, bana sorma! Sonunun nereye gideceğini bilmiyorum.
Bir sonu olup olmadığını bile bilmiyorum. Kaç kere öldüm ? Sorma lütfen!
Tatlı geliyor intihar, her şeyi olduğunca bırakıp terketmek olgusu kuşatmış sağımı solumu,
aslında aynıyız ikimiz. Anne! Uyuyakaldığımda yaptığın ödevlerim gibi hallet ilişkilerimi,
beceremiyorum tavır takınıp sakin kalmayı, sinirlerimi kontrol edip olgun davranmayı..
Akışına bırakayım diyorum da nereye akacağı konusundaki belirsizlik tedirgin ediyor.
Ah dostum.
Düğümleri çözüyorsun! Karmaşıklık geçiyor. Bir şekilde hallediyorsun ancak sonu
gelmiyor. Çocuk değilim, kaçamıyorum. Sözümde duramadım affet, sevinç ve heyecanlarımdan bahsetmek benim için de keyifli olurdu. Ama bunlar için bana ulaşman gerek!
Burada sadece hasret ve hüzün ekili tarlanın hasadını topluyor olacağız.
7 Haziran 2019 Cuma
Mutlu Yarınlar
Bakışımın açısı kimine yersiz, kimine yetersiz. Düşüncelerini desteklemediğimden küçük düşürülmek üzere iğneli kelimelerin imrendiren hissiyatını acı ile tatmak keyf veriyor. Lâkin bilmiyorlar..
Beşimde yüzüm gülerdi! Güçlü olmam gereken anlarda küçük düşüyorum. Tütün koysam pipoya, içmek ciğerimden götürür de düşüşüm son bulur mu? Gülücükler yanaklarımı kırıştırmak için misafirliklerini uzatıp sahipliğe geçmiş olmalarının faydası ne ? Tutunuyor olmama seviniyorum. Çabalayışım bir şeylerin olacağına işaret ediyor sanırım, ayırt edemiyorum. Bugün oksijen hüzün yüklenmiş olmalı, nefeslerim ağlamaya sevk ediyor. Serzenişlerimi duyan/gören yok! Neden umursamıyor artık insan, insanı ? Gözardı edilmek te benim kabahatimdir kesin, ALLAH bilir! ? Yahu nasıl beceriyorum bunca beceriksizliğin ortasında böylesi beceriler sunmayı ? Ucu kalınlaşmış kurşun kalem gibi büyük izler bırakıyorum. Bilirsin, okunması güçtür! Ressamın elinde eşsiz güzelliklere aracılık edebilecekken, bırakılmış bir köşede çürümeyi bekliyorum. Nesipten bana kalan pay da bu demek, şükürler olsun.Herkes yaşantısında biraz sallanır, yıkılmamayı nasıl başarıyorlar ? Şahsen ben savruluyorum. E haliyle de çevreme zararlar verebiliyor, hatta bazılarını kovuyorum. Kovduklarım gitsinler de, kalmasını istediklerim de kalamıyor. Her şeyi hak ettiğim için mi elde ettim ki başkalarının edinimlerinin hakkını sorguluyorum diye soruyorum kendime, girdapların ardı arkası kesilmiyor. Doruklarına çıktığım dokuz takıntım var. Dünyanın sembolizasyonundan tut ta, dindeki önemine, kovulanlara yaptığı evsahipliğine kadar bir çok konuda etkileyici rôller üstleniyor.Üstüm, başım uyumsuzluklara bütünlük sağlıyor. Eleştirileri umursamadan yaşamak zor değil. Önceliklerimin farklı oluşunu, hayatta farklı amaçlar güttüğümü anlatmak, kabul ettirmek için uğraşmıyorum. Geçmişten kurtulmam gerekiyor. Her çıkmazda kafamı arkama çevirip neler vardı diye düşünmekten dönen başımın, yorulan beynimin ve yıpranmaktan, yaşanmış olayları farklı kurgulara dahil etmeye çalışan ütopyamın hakkını ödeyemem. Tüm bunlar bana emanet! Onlara sahip çıkmalı, değer verdiğimi hissettirmeliyim. Zerrelerime kadar perişan oluyoruz, bu doğru bir tutum değil! Çeki-düzen de veremiyorum çünkü aşk, fizik bilmeden yaşanmıyor. Bilince de yaşanmıyor ya neyse.. İteni çekeceksin, çekeni iteceksin filan falan, denge kurmazsan yuvarlanır, savrulursun(muş)! Ki- zaten savruluyorum. Yaşarsam eğer, ne yapıp-edip çıkmalıyım bu girdaptan.. Gelen faydanın olmayışını boşver, gördüğüm ve verdiğim zararın haddi hesabı yok. (ne yazık ki yine söyleyeceğim) Bir el olsaydı, en azından ordan çıkarmak için varolsaydı ve sonra gitseydi.. Varsayımlar, yıllardır umutlarıma pranga olmuşlardır. Doğru kişiler, münasip beklentiler ve uygun cümleler.. Asla biraraya getiremediğim muhteşem üçlü :) Beceriksizim demiştim ya, profesyonel olduğum tek konu bu!
Hakkımda ne düşünüyorlar ? Bana karşı ne hissediyorlar ?Bu soruların cevaplarını içsesim aracılığı ile duymayı, ya da kendilerinden işitmeyi isterdim. Kim karşısına oturtup bir şeyler anlatacak kadar cesur ? Ya da hissettirecek kadar güçlü maneviyata sahip ? Ve böyle kimselerin kaçı denk gelir bana ? Hiçbiri! O yüzden susmaya, bir çok şeyi bilmeye çalışıp, daha az konuşup, kafamın dikine gitmeye devam edeceğim. Bana güveneni mahcup etmemeyi, güvenmeyeni de yalancı çıkarmamayı sürdüreceğim! Üstüme düşeni yaparım da tekbaşınalık kötü be! Keşke intihar edebilseydim. Her ne kadar sonsuzluğa hazır olmasam da razı oluşum, bir çok şeyi katlanılır kılabilirdi. Yıprandım, bıktım, özledim,elden bir şey gelmeyince, dil ne kadar debelenip ses tellerimden gelen titreşimlere yön vermeye çalışsa da bir anlam ifade etmiyor. Güneşi olmayan haziran'ın, yüzmeyi bilmeyen balığa verdiği nasihate benziyor yaşantımız. Susma vakti, artık olmayacağım..Mutlu yarınlar kadim dostum.
Aynıyız
Ben gittikçe, git benlenecek
Git bencilce, ben gitmeyecek
Konya ben olacak, gidene gelecek
Konya sen kalacak, gidecek ve gelmeyecek
Aynıyız, açıya göre aydınlanıp kararan
Ayrıyız, tok'a göre açlıkla imtihan olan,
Ayrılık, düşüncesi bile hüzne boğan
Aykırı, düşüncelerini küçümsercesine aktaran
Bir gün ölücem diye intihar mantıksız
Bir rüya için ömrü uyku ile geçirmek sanrı
Kaybetmek, kazanmaya çalışmaktan farksız
Kaybetmek, kazandığını sanmaktan farksız
Sepeleme dökülen yağmur histeri sevinç
Sentezlenen her duygu alınamamış inisiyatif
Sanıyor musun ki senden vazgeçeceğim?
Sandıklara doldurup maziye gömeceğim?
Köşebaşları müdavimidir bekleyişlerin,
Sokak lambası şahididir bekleyenlerin,
Bilmişlerin klişe tesellisi değersiz.
Ben kara gece, sen ay'sın. Gel der beklerim.
6 Haziran 2019 Perşembe
Zirfiyat
Kuşluk vaktiydi hatta zifiri karanlık,
İntiharıma sebeptir
ya da kurnaz aklıma yeni bir kapı,
Hüviyet içinde bir kapandır
ya da durmak bilmeyen dünyaya aldanmışlık,
Gururuna çelik zırh takmıştır
ya da huzurundan dirhem dirhem dağıtır,
Kuşkularına yenik düşer
ya da güven dağlarıyla feth eder dorukları..
ya da durmak bilmeyen dünyaya aldanmışlık,
Gururuna çelik zırh takmıştır
ya da huzurundan dirhem dirhem dağıtır,
Kuşkularına yenik düşer
ya da güven dağlarıyla feth eder dorukları..
İ N T İ H A R Mektubu
Bugün gavura kızıp oruç bozuyorum.
Günah olduğu aşikâr, ama her durakta uğradığım hüsranın da bir son bulması gerek..
Bir çok çuval inciri berbat etmekle yetinseydim, yine de bir çıkış yolu bulma olasılığım olabilirdi.
Artık yok.
Uzun zamandır bir baltaya sap olma amacı güdüyorum. Velhasıl ne kader yüzüme güldü, ne de RABBım bahtımı açık etti. Bir şeylerin elimde olmadan oluşuyo olmasını kimselere aktaramadım, bu yüzden insanlara tahammülüm kalmadı. Hasta olduğumdan çalışmamalıyım; çünkü hastayım, normâl insan gibi yaşamayı haketmiyorum. Tipim de güzel değil hatta komikmiş; yalnızlığıma kılıf bulma çabalarındayım. Aşûre çorbası misali ne ararsan biraz-biraz var. Bunlara dert demek de ağır bir tanım olurdu, o yüzden takıntı diyip geçiştiriyorum. Bunlardan vazgeçmek de kolay iş değil, zor olduğuna inandığım için de yapmayı hiç denemedim. Ben bir denek değildim ama sürekli kullanıldım. Ben bir şey kaybetmedim, onlar da bir şey kazanmadı. Nefes alıp vermek gibi olan ana yemeğin yanına aperatif olarak bir şeyler yaşamış oldum sadece.. Memnun muyum? Elbette değilim, ulan iki defa sarılmakla nasıl doyayım ona? 7 / 24 hissetsem de nefesini, yine eksik birşeyler bulur doyamazdım. Ona fazla değer verdim fakat kâr etmedi. Başkasından bekliyordu, o da bu beklentiye cevap vermedi. Biz ikimiz ortada kaldık, diğer çocuksa çekip gitti. Yine bir günün son saatlerine öfke ile girdim. Haluk Bilginerin de dediği gibi; benim sinire meylim vALLAHi dertten. Birilerine, bir çok kişiye hatta herkese karşı bir mahcubiyet içinde olmaktan nefret ediyorum.İstem dışı bir şekilde sürekli aynı konuları tekrar tekrar düşünce süzgecimden geçirip kefenlemeden gömüp, biraz zaman sonra yeniden canlanmasına zemin hazırlıyormuşcasına kendimi yiyip bitirmekten bıktım usandım. Bir arpa boyu yol gidemedim çünkü bir korkuya sahibim.. Bu; umutsuzluk diye bir tanımla genellenmiş, imtina-i vageçmişlik.. Böylesi bir ikilemde kalmış iken de kesin bir yargı ile karar vermek ahmaklık olurdu bariz şekilde.. Ki ben halâ onun diğerlerinden farkı ne bilmiyorum. Farkındalığımın sınırlarını genişleteyim derken aştığım haddimin beni bilgisizliğimle yüzleşmeye ittiğini de inkâr edemem. Soğuk su ile banyo yapamadım hiç, oysa ki çok faydalıymış kalp ritmini filan falan düzenliyormuş, Sıcağı merhamet ya da samimiyet diye adlandırırsak, insanlarda bulamadıklarımı suda yaşar oldum. İçimi ısıtan şey; birinin sarılmasından ya da birinin sesini duymamdan çok, suyun sıcaklığı oldu! Tenime her dokunuşunda beni önemsediğini sevdiğini.. yok yok o kadar yemedim kafayı, ama bir insanın hissettirmediklerini hissettirdi işte bana da bu düştü nasip yağmurundan.. Nasip; çok dobra bir şeydir. yaptığımız her hatanın karşılığını anında verir ve bulduğu her fırsatta bize sırt dönen müthiş takıntı mensubudur. Biz kimiz? Ben, ayağa kalkmaya fırsat bulamayan düşengeç biriyim. Kalktığım olmuştur ama bir yere takılıp yeniden düşmüşümdür. Sakarlık işte, böyle benim gibi olan bir yığın insan var. (ergenleri saymıyorum) Hepsinin adına ben konuşuyorum. kuşkularımız olduğu için çok da konuşkan tipler değiliz aslında ama birinin tüm olan bitenleri dile getirmesi gerek, çünkü anlamıyorsunuz. Halden anlamıyorsunuz. Çaresizleşiyoruz. Çare sizsiniz safsatasına yeni basamaklar dizmeye de çalışmayın sakın! Çare hiçbir zaman insanın kendisi olamaz. İnsan, tek başına anlamı olmayan bir varlıktır. Bu yüzden çare, diğer yarımızdır. Eksik olan, ömrümüzü aramakla geçirdiğimiz, çok defa bulduğumuzu sandığımız.. Bir başımıza nefes alıp verirken gecenin ürküten heybetine karşı, ancak o zaman anlarsın tekbaşınalığın anlamsızlığını ve eksik parçanın kıymetini..
Fakirim ben.. Yaşadığım tek zenginlik, ilk okuldayken annemden çaldığım paralarla okuldaki herkesten daha fazlasını harcıyor oluşumdu. Sonra marketten toybox çalmaya başladım. Birinin parasını ödeyip diğerini çalıyodum. Böyle de kahrolası bi çocukluğa sahibim, hayatımın geri kalanı nasıl yolunda gidebilir ki? Gitmedi de zaten, sevdiğim kız gitti. Aldığım nefes gitti ama ben o yola hiç giremedim. Klişe edebiyatı seni sıkıyor olabilir ama bu konuları klişe haline getiren ergenleri popüler yapmadan önce düşünecektin. Düşüncesizliğinin acısını benden çıkarmaya da çalışma, on senedir yazıyorum ve ergen diye yaftalanamam. Yaram yok ama gocunuyorum. Standart tarife üzerine nefes alıp vermek yerine bu tür şeyleri ekşın adı altında uyguluyorum. Ve çocukken yaşın çok da bi önemi yoktu. amaçsızca uçurtma uçurup top peşinde koşardık. Velhasıl büyüme hormonları işbaşı yapmış ve boy atmaya başlamıştık filan, hâl böyle olunca da yaş itibari ile büyük olana abi deme isteği geliyor. En azından bende öyle oldu. 2 yaş büyük hala oğluna abi deme ihtiyacı duydum ve dedim de; kardeşlikten terfi edeceğimizi sanırken ben, kardeş değilmişiz gibi oldu. Abi dedikçe onun ortamı, arkadaşları ve davranışları değişti. Yabancılaşmıştık.. Ve halâ da düzelmedi.
Eğer bir abiniz var ise kardeş olmanızı dilerim.
Uzun zamandır bir baltaya sap olma amacı güdüyorum. Velhasıl ne kader yüzüme güldü, ne de RABBım bahtımı açık etti. Bir şeylerin elimde olmadan oluşuyo olmasını kimselere aktaramadım, bu yüzden insanlara tahammülüm kalmadı. Hasta olduğumdan çalışmamalıyım; çünkü hastayım, normâl insan gibi yaşamayı haketmiyorum. Tipim de güzel değil hatta komikmiş; yalnızlığıma kılıf bulma çabalarındayım. Aşûre çorbası misali ne ararsan biraz-biraz var. Bunlara dert demek de ağır bir tanım olurdu, o yüzden takıntı diyip geçiştiriyorum. Bunlardan vazgeçmek de kolay iş değil, zor olduğuna inandığım için de yapmayı hiç denemedim. Ben bir denek değildim ama sürekli kullanıldım. Ben bir şey kaybetmedim, onlar da bir şey kazanmadı. Nefes alıp vermek gibi olan ana yemeğin yanına aperatif olarak bir şeyler yaşamış oldum sadece.. Memnun muyum? Elbette değilim, ulan iki defa sarılmakla nasıl doyayım ona? 7 / 24 hissetsem de nefesini, yine eksik birşeyler bulur doyamazdım. Ona fazla değer verdim fakat kâr etmedi. Başkasından bekliyordu, o da bu beklentiye cevap vermedi. Biz ikimiz ortada kaldık, diğer çocuksa çekip gitti. Yine bir günün son saatlerine öfke ile girdim. Haluk Bilginerin de dediği gibi; benim sinire meylim vALLAHi dertten. Birilerine, bir çok kişiye hatta herkese karşı bir mahcubiyet içinde olmaktan nefret ediyorum.İstem dışı bir şekilde sürekli aynı konuları tekrar tekrar düşünce süzgecimden geçirip kefenlemeden gömüp, biraz zaman sonra yeniden canlanmasına zemin hazırlıyormuşcasına kendimi yiyip bitirmekten bıktım usandım. Bir arpa boyu yol gidemedim çünkü bir korkuya sahibim.. Bu; umutsuzluk diye bir tanımla genellenmiş, imtina-i vageçmişlik.. Böylesi bir ikilemde kalmış iken de kesin bir yargı ile karar vermek ahmaklık olurdu bariz şekilde.. Ki ben halâ onun diğerlerinden farkı ne bilmiyorum. Farkındalığımın sınırlarını genişleteyim derken aştığım haddimin beni bilgisizliğimle yüzleşmeye ittiğini de inkâr edemem. Soğuk su ile banyo yapamadım hiç, oysa ki çok faydalıymış kalp ritmini filan falan düzenliyormuş, Sıcağı merhamet ya da samimiyet diye adlandırırsak, insanlarda bulamadıklarımı suda yaşar oldum. İçimi ısıtan şey; birinin sarılmasından ya da birinin sesini duymamdan çok, suyun sıcaklığı oldu! Tenime her dokunuşunda beni önemsediğini sevdiğini.. yok yok o kadar yemedim kafayı, ama bir insanın hissettirmediklerini hissettirdi işte bana da bu düştü nasip yağmurundan.. Nasip; çok dobra bir şeydir. yaptığımız her hatanın karşılığını anında verir ve bulduğu her fırsatta bize sırt dönen müthiş takıntı mensubudur. Biz kimiz? Ben, ayağa kalkmaya fırsat bulamayan düşengeç biriyim. Kalktığım olmuştur ama bir yere takılıp yeniden düşmüşümdür. Sakarlık işte, böyle benim gibi olan bir yığın insan var. (ergenleri saymıyorum) Hepsinin adına ben konuşuyorum. kuşkularımız olduğu için çok da konuşkan tipler değiliz aslında ama birinin tüm olan bitenleri dile getirmesi gerek, çünkü anlamıyorsunuz. Halden anlamıyorsunuz. Çaresizleşiyoruz. Çare sizsiniz safsatasına yeni basamaklar dizmeye de çalışmayın sakın! Çare hiçbir zaman insanın kendisi olamaz. İnsan, tek başına anlamı olmayan bir varlıktır. Bu yüzden çare, diğer yarımızdır. Eksik olan, ömrümüzü aramakla geçirdiğimiz, çok defa bulduğumuzu sandığımız.. Bir başımıza nefes alıp verirken gecenin ürküten heybetine karşı, ancak o zaman anlarsın tekbaşınalığın anlamsızlığını ve eksik parçanın kıymetini..
Fakirim ben.. Yaşadığım tek zenginlik, ilk okuldayken annemden çaldığım paralarla okuldaki herkesten daha fazlasını harcıyor oluşumdu. Sonra marketten toybox çalmaya başladım. Birinin parasını ödeyip diğerini çalıyodum. Böyle de kahrolası bi çocukluğa sahibim, hayatımın geri kalanı nasıl yolunda gidebilir ki? Gitmedi de zaten, sevdiğim kız gitti. Aldığım nefes gitti ama ben o yola hiç giremedim. Klişe edebiyatı seni sıkıyor olabilir ama bu konuları klişe haline getiren ergenleri popüler yapmadan önce düşünecektin. Düşüncesizliğinin acısını benden çıkarmaya da çalışma, on senedir yazıyorum ve ergen diye yaftalanamam. Yaram yok ama gocunuyorum. Standart tarife üzerine nefes alıp vermek yerine bu tür şeyleri ekşın adı altında uyguluyorum. Ve çocukken yaşın çok da bi önemi yoktu. amaçsızca uçurtma uçurup top peşinde koşardık. Velhasıl büyüme hormonları işbaşı yapmış ve boy atmaya başlamıştık filan, hâl böyle olunca da yaş itibari ile büyük olana abi deme isteği geliyor. En azından bende öyle oldu. 2 yaş büyük hala oğluna abi deme ihtiyacı duydum ve dedim de; kardeşlikten terfi edeceğimizi sanırken ben, kardeş değilmişiz gibi oldu. Abi dedikçe onun ortamı, arkadaşları ve davranışları değişti. Yabancılaşmıştık.. Ve halâ da düzelmedi.
Eğer bir abiniz var ise kardeş olmanızı dilerim.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Benim Önceliğim
hakkımda
Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak




