hasta etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hasta etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

7 Haziran 2019 Cuma

Deli Oğlan -Kendi kendime-

Hasta olduğumu söylerdin, evet olabilir
Sen arkadaş görürdün ben sarılmayı düşlerdim
Sen vakit geçirirdin boş olanları seçip
Ben beni düşündüğünü vakit ayırdığını varsayardım

Evet sadece yaptıklarını farklı anlamlar ile süslüyorum,
Yapacaklarına "dua" ile yön vermek güzel hissettiriyor
Bugün seni yaşayışımın son anları,
Yarın yine umrunda olmayacağımı bilmek kırıcı, 
Oysa ki hep hayatında olmalıydım.
Ya da en azından ütopyanda senarist kalmalıydım

Çünkü, eş anlamlı hareketler beklenti oluşturuyor
Zihin de buna zemin hazırlayıp durumu ciddileştiriyor
Hayaller de peşi sıra kombinasyonu tamamlıyor
Sen ise bunlardan habersiz gülüyor, eğleniyor

Üç ok ile savaş kazanıp ün salanım
Diyarlar gezip insanlar tanıyanım
Yeni duygulara en cazip fırsatım
Beni kaybetmek kime kâr getire?

Sehpa üzerinde küllük var ve içilmiş bir kaç sigara
Paket te yakınında duruyor, bir kaç tane daha içilebilirmiş gibi her an
Umudu fırsata çeviremediğinden zihnimi esir alıyor buhran 
Uyku düzenime de sirayet etti yaşanılanlar
Tutumum, uğursuzluk deyip geçiştirmekten yana

6 Haziran 2019 Perşembe

Kıyamet

Güneş bize doğacak,
Gün ağaracak,
Karanlık bizden sıyrılacak,
Dün kapanacak,

Kuşlar cıvıldayacak,
Koşuşturma başlayacak,
Saate bakanlar telâşlanacak, 
Uyuklayanlar sızmış olacak,

Uğursuz baykuş kaçacak,
Hasta olanın durumu ağırlaşacak,
Yarasalar yara saramayacak,
Ayağı çukura giren mezara kavuşacak,

Matem heryeri saracak,
Cümbüş heryerden duyulacak,
Kargaşa herkesi kucaklayacak,
Sap samandan ayrılamayacak,

Sıra dağlarda düzen bozulacak,
Toz bulutları gözleri kapatacak,
Bir insan ki mucizeler oluşturacak,
Bilmiyorlar ki o herkesi hüsrana uğratacak,

Bin bilenin yanında bir bilen yok olacak,
İki kişi bir araya gelse ancak kavga yapacak,
Üç günlük dünya diyen ölümsüzlüğü tadacak,
Sahte iman ile insan kandıran, ölümsüzlük rüyasından uyanacak,

Kadın kocasını, adam oğlunu tanımayacak,
Dün bitti! Yarın yok! Her şey bugün yeniden başlayacak,
Güneş ve dahili sistemler tek bir ovada buluşacak,
Tüm insanlığın getirildiği yerde mahkeme kurulacak,

Dünya hesabı mahkemeye uymayacak,
Kürtaj olanlar canilik ile suçlanacak,
İçki içenler gevşeklikten yargılanacak,
Zina edenler rezillikle ifşa olunacak,

Bir varlık gelecek ki dokunduğu parlayacak,
Bazen de olur ki dokunduğu kararacak,
Öylesi büyük ki büyük mabed yıkılacak,
ve Sûr'a üflenecek, ürperten seslerden korkanlar kaçışacak,
İşte yeniden döndürüldüler, bugün pişmanlıkları işe yaramayacak!

Huzur (Kürkçü Dükkânı)

Selâm kürkçü dükkanı, döndüm dolaştım yine yeniden geldim. Dışarısı hiç de dostane değil! Kocaman ayaklar, küçücük kalplerin üzerinden geçerken defalarca, ezileni zerre düşünmüyorlar. Menfaâtten vicdanları körelmiş kemik yığınlarına dönüşmüş insanlar. Dışarısı böyleyken, ben de her problemde annemin eteğine sarılıp, sorunu çözmesini beklerdim. Sorumluluk almadan sonuca gitmek oldukça rahat bir meziyetti, sona erdi. Zaman geçtikçe kalıbımın adamı olmam gerekiyordu. Pısırıklığa mahâl yok. Elimi taşın altına koyup, kökünden kopsa da çekmemeliymişim. Düşe kalka öğrenecekmişim hayatı, tabi! Büyümüşüm artık! Ama büyük olmak da tuhaf biraz. Sevincini ya da hüznünü içinde yaşamanı gerektirirmiş, ancak böyle büyük olunurmuş. Yoksa çocuk diye yaftalanıp eziklenip, hor görülürmüşsün. Çocukluk masumluktur. Masumluk büyüklere göre değil anlaşılan. Ben, trende veya otobüste tersten seyahat etmeyi sevmiyorum. Herşeyi kaybedişimi temsil ediyor gibi, herşey hızla uzaklaşıyor. Kendime bile sahip değilken, başka şeylere sahip olamamayı dert edinmemi de beşeriyetimin acizliğine sayalım. Resmen küçücük dünyanın kahrından öleceğim. Şaka gibi, ve ben! yine ben, yakışı kalmayacak şeyler yapmaya devam ediyorum. Birini unutmak için başka birini bulup, ayrılınca yeniden eskisine dönüyorum. İki ileri bir geri yaparak nereye varacaksam.. Sanırım hastayım, artık kabûl ediyorum. Normal biri neden böyle şeylerle uğraşsın ki? Ben yalnızlığı benimserim, çok da işime gelir, lâkin bu durum hayâllerimle ters yönde olduğundan, aklımdan bile geçiremiyorum. Diken üstündeymişçesine kaçışım bu yüzden, ki; oldukça basite indirgenmiş, monoton bir hayat peşindeyim. Hayâllerim bundan ibaret, gözüm birine takılınca da hemen herşeyi plânlayıveriyorum. Yani anlayacağınız, ortada fol, yumurta yokken tavuk çifliği kurmak gibi bir huyum var. Hoş karşılanmıyor bu durum, ama ümitlenmeyeceksek ümit ne işe yarar? Aylardır hapsettim kendimi dört duvar arasına, hayata dair hiçbir hissiyatım kalmamış gibi.. Özgürlüğümü tatmak için gecenin bir yarısı sokağa çıkıyorum son bir kaç haftadır. Baba sertliği yok, anne endişesi yok. Sessizce beni izleyen yüzlerce yıldız ve sokak lâmbaları eşliğinde yürüyorum.Sokak sokak nefes alıp veriyorum.Nefes aldıkça daha çok kirleniyorum. Kirlendikçe temize çıkma arzum artıyor.Ama buna karşılık veremiyorum.Bu da beni endişelendiriyor.Önce panik, sonra ümitsizlik ve alışma süreci.. İçim sıkılıyor.Görün artık!Herşeyin bir anlamı var ancak anlayabileneHerkesin bir acısı var ancak hissedebileneHeryere bir yol var ancak gidebileneHer bedene bir mezar var ancak pişman olabilenebilin o hâlde..

Klişe Mevduatı (Hayattan silikleşmenin siniri ile yazılmıştır.)



Bir günüm diğerini tutsa hesap sorar(..) 
Bir gün semaya yükselip diğer gün magmaya inmek de neyin nesi efendim?

Böylesi tutarsızlık içindeyken bile olasılık hesabına göre her şeyin bir mümkünâtı vardır. Ancak istisnalar her ne kadar kaideyi bozamasalar da varlıklarını her durumda sürdürme özelliğini taşırlar. Ve ben bir istisnayım. İçeride kötü olup da dışarıya hoş gözükmeyi beceremem. Üstünkörü bir kaç laf ile cezbolan kulaklarım, sesine hasret kaldığından beri duyduklarından hoşnut değil. Ve okumuyosun da kadın! Artık ne yazarsam haberin yok. Halimden hatırımdan, yarınlara bakışımdan ve aldığım nefesten zerre kadar haberin yok. Üşüyorum.. Yağmur da başladı. Her şeyden anlam çıkarmak tam bir saçmalık, ama ihtiyacım var. Malesef ihtiyaçlarımı ben belirlemiyorum. Ne nefes almak istedim, ne de yemek yemeyi; sıkı sıkıya bağlı bir ailem olsaydı şayet, gri bulutlar altında bile baharı yaşardım. Neyse ki baharı sevmiyorum da bu durum ön plâna çıkmıyor. Çıkarımlarım konusunda çok da başarılı değilim, biliyorum. Kıt görüşlüymüşüm meğer, yazmaya başlayınca farkettim ki bir merkezin etrafında dönüp duruyorum. Birileri heva hevesine kapılmışken benim dünyayı kurtaracakmışçasına düşüncelere dalmam, sorumluluk hissetmem, kendimi bir şey sandığımdan değildir umarım. Kalbim sprinter gibi, durdurabilene aşık olsun. hızlandıran da bir aşktı, dengeyi bulmuş olurum. Madem dünya bir yarış sahnesi, benim de kazanımlarım olsun. İşe girip çalışayım en azından, ama çalıştırmıyorlar. Neden? Çünkü hastaymışım. Ya hu hasta olduğum için elimden tutup, hoş görmeniz gerekmez mi? İnsan(lık) kalmamış. Dünyanın bencil düzenine ayak uyduramıyorum. Bu düzen bana ters, bir bana değil elbette, yorgun geldiğini yoksayarak birfiil koşmadan dinlenmene izin vermiyor. Dünyaya yollandığım 'aile' içerisinde bir uhu, pirit, çift taraflı bant hatta japon yapıştırıcısı görevi görüyorum. Ben olmasam şayet annem evi terkeder. Babam biraz daha sapıtır ve babaannem de halamların yanına gider. Yaşım 21 iken sorumluluğumun büyük olması, fatihin ruhuna münhasır olmamı icap etmez mi? Ama öyle bir şey yok! Bu sorumluluğun altında ezildiğim aşikâr, içimdeki girdap beni yutmaya kararlı, ben kararsızım. herşeyin ortasında kalmak gibi bir huy geliştirdim. kesinlikle baş ağrıma sebep de budur. Düşünerek biryere varamıyorum. Laf ile gemimi yüzdüremiyorum. Elim kolum bağlı iken çaresizliğe sığınıyorum. Rüzgâr sarılıyor bedenime, tenime her dokunuşunda biraz daha kuruyup katılaşıyorum. Yeni bir renk, bir hava akımı bulsam hemen karışıp ona bürüneceğim. Bir başıma çok anlamsızım. Anlattıklarımı anlayan da yok. Çözüm için öneri sunan da yok. Umursayan da yok.

Bataklığa düşmüş hissediyorum bedenimi, bunca çırpınışım, yakarışım, feryadım.. Herşey sonuçsuz kalıyor. Bir dal için, tutunabilecek bir dal için öylesi bir arayış içerisine girdim ki; ölüyorum yahu, yaşamanın hissine, birey olarak olgunlaşıp boyut atlamam gerektiğine inanarak(ama hiçbir şey yap(a)mayarak) ölüyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak