Konya bana vurgun, hatta müptelâ
Gün geçirmiyor beni çağırmadan
Gittiğimde şenlik yeri sokaklar
Gezdiğimde huzurevi sokaklar
Bir bankta oturup insanlara bakarım
Bir anlık görüntü anılarımı canlandırır
Bir nefes ile yeniden umut dolarım
Bir hayat böylesi basitken zorlaştırılmamalı
Saat ilerler vakit dolar
Dönüşüm, gelmek kadar kolay olmaz
Dalıp giderim geçmişe ve tren kaçar
Garda uyumak, yatak gibi değil ama..
Kasvet gelmedi, ben kapısını çaldım
Taviz vermedim, fedakarlık yaptım!
Hava kararınca etraf tenhalaşır
Havlayan köpek, uykuya sığınır
Günayarken yemişsindir ayazı
Kasvet çay getirdi, yanında şeker kırık
Fedâ sorumluluktu, değeri anlaşılmadı
Dönüyorum! Bir uhte daha kursakta kaldı

