Entrika senaryoları göz boyamaya odaklı
Enstantaneler gösteriş meraklılarının tatminkârı
Endoplazmik retikulum bir düzen aracı mı ?
En derinlerde bir vantuzum, budur gece yaşantım
Kuşluk vaktiydi hatta zifiri karanlık,
Bizim kalbimiz sağda, diğerlerinden farklıyız!
Aldırma insanlara;
içimizi göremezler, anlayamazlar farkımızı
Kimine göre imkânsız,
kimine göre olabilitesi var bir olmamızın,
Sabredersem feth edeceğim kalbini, İstanbul olacak adın.
Hiç benim olmasan da sana sadığım
Bu, bu dünyadaki imtihanım,
İntihardan kurtardın da imtihanı geçemiyorum,
gel de el at kadın.
Sen gelirsen biter savaşlar,
güller açar sokaklarda,
sen gelirsen gider hüzün
aşk yeniden gün yüzüne çıkar.
Çıkmaz sokağın ortasındayım
tek yapabildiğim sabır.
Umutlar ölüme meylederken
tebessümünle yeniden canlanır.
Ne zaman düşecek gibi olsam sana tutunurum,
elim kaysa bile-bilirim bırakmazsın.
Her ne kadar umut dolu olsa da içim,
korkutuyor beni yalnızlık..
Yalnızlıktan kastettiğim tek kalmak değil sensizlik,
Yakınken uzak olmak, her durumda anlamsız.
Boşver diyorlar da insan nasıl boşverir cananı?
Bir şeyler yapabilecekken pes etmek hangi canlıya yakışır?
Karaya hasret bir balık düşün,
ölüm pahasına da olsa göze almaz mı?
İlgi güzel şeydir vesselâm,
ilgisiz kalırsa çiçek dökmez mi kasımpatı?
Bu sebeptendir sana karşı tutumum,
mutlu olursun düşüncesi hayatımın.
Bak papatya mevsimi geldi,
aç çiçeklerini de renklensin hayatım
Karanlık geceye teslim etmiş iken umut vadeden yarınları,
Gel! Gökkuşağına dönelim birlikte,
terk etsin hüzün sokakları..