Selâm kürkçü dükkanı, döndüm dolaştım yine yeniden geldim. Dışarısı hiç de dostane değil! Kocaman ayaklar, küçücük kalplerin üzerinden geçerken defalarca, ezileni zerre düşünmüyorlar. Menfaâtten vicdanları körelmiş kemik yığınlarına dönüşmüş insanlar. Dışarısı böyleyken, ben de her problemde annemin eteğine sarılıp, sorunu çözmesini beklerdim. Sorumluluk almadan sonuca gitmek oldukça rahat bir meziyetti, sona erdi. Zaman geçtikçe kalıbımın adamı olmam gerekiyordu. Pısırıklığa mahâl yok. Elimi taşın altına koyup, kökünden kopsa da çekmemeliymişim. Düşe kalka öğrenecekmişim hayatı, tabi! Büyümüşüm artık! Ama büyük olmak da tuhaf biraz. Sevincini ya da hüznünü içinde yaşamanı gerektirirmiş, ancak böyle büyük olunurmuş. Yoksa çocuk diye yaftalanıp eziklenip, hor görülürmüşsün. Çocukluk masumluktur. Masumluk büyüklere göre değil anlaşılan. Ben, trende veya otobüste tersten seyahat etmeyi sevmiyorum. Herşeyi kaybedişimi temsil ediyor gibi, herşey hızla uzaklaşıyor. Kendime bile sahip değilken, başka şeylere sahip olamamayı dert edinmemi de beşeriyetimin acizliğine sayalım. Resmen küçücük dünyanın kahrından öleceğim. Şaka gibi, ve ben! yine ben, yakışı kalmayacak şeyler yapmaya devam ediyorum. Birini unutmak için başka birini bulup, ayrılınca yeniden eskisine dönüyorum. İki ileri bir geri yaparak nereye varacaksam.. Sanırım hastayım, artık kabûl ediyorum. Normal biri neden böyle şeylerle uğraşsın ki? Ben yalnızlığı benimserim, çok da işime gelir, lâkin bu durum hayâllerimle ters yönde olduğundan, aklımdan bile geçiremiyorum. Diken üstündeymişçesine kaçışım bu yüzden, ki; oldukça basite indirgenmiş, monoton bir hayat peşindeyim. Hayâllerim bundan ibaret, gözüm birine takılınca da hemen herşeyi plânlayıveriyorum. Yani anlayacağınız, ortada fol, yumurta yokken tavuk çifliği kurmak gibi bir huyum var. Hoş karşılanmıyor bu durum, ama ümitlenmeyeceksek ümit ne işe yarar? Aylardır hapsettim kendimi dört duvar arasına, hayata dair hiçbir hissiyatım kalmamış gibi.. Özgürlüğümü tatmak için gecenin bir yarısı sokağa çıkıyorum son bir kaç haftadır. Baba sertliği yok, anne endişesi yok. Sessizce beni izleyen yüzlerce yıldız ve sokak lâmbaları eşliğinde yürüyorum.Sokak sokak nefes alıp veriyorum.Nefes aldıkça daha çok kirleniyorum. Kirlendikçe temize çıkma arzum artıyor.Ama buna karşılık veremiyorum.Bu da beni endişelendiriyor.Önce panik, sonra ümitsizlik ve alışma süreci.. İçim sıkılıyor.Görün artık!Herşeyin bir anlamı var ancak anlayabileneHerkesin bir acısı var ancak hissedebileneHeryere bir yol var ancak gidebileneHer bedene bir mezar var ancak pişman olabilenebilin o hâlde..
6 Haziran 2019 Perşembe
Huzur (Kürkçü Dükkânı)
Maziden Harekat-iki
Sessiz çığlık misali yankı uyandırdı
aşıkların ayrılığa yürümesi,
Koşar adımla gidiyorduk sanki
aşktan mahrum kalmış gibi,
Ayrılsakta bir şey değişmedi
duygularımız halâ sabi,
Cenin ete büründü, et kemik tuttu!
Tekil kişilik doğurganlığı keşfetti,
doğacak olan çocuk bizim.
Tamam saçmaladım..
Haklısın, biz bittik!
Belki de en trajikomik anıdır hayatın,
sırtlaması kaybedeni,
Sihirbazlara taş çıkarttım ve kaybettim seni,
Sonra hayatımı ateşe verdim geri kazanmak için,
Değişen bir şey olmadı.. Geri dönmedin,
Üstelik başkaları girdi hayatına ve onlardan mutluluk istedin,
Eğleniyor gibiydin fakat sonra durum değişti,
Yapamadın ve ayrıldın.. dolduramadı yerimi,
Birlikte olduğumuz her anı iyi değerlendirdik,
Tartışmalarımız oluyordu fakat sonunda gülümsüyordun lûtfedip,
Saatlerce susup özlemle konuşmayı beklerdik..
Şimdi yoksun ve sensiz seni sevmek ölüyken nefes almak gibi,
Geç anladım, artık pişmanlığın esiriyim,
Bir işe yaramasa da dön demek en iyisi,
dört gözle bekliyorum yolunu, bu da benim tesellim
Benim Önceliğim
hakkımda
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak

