şehir etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
şehir etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2019 Perşembe

Endişe

Şiddetli bir deprem ile sarsılırken koca şehir,
Molozları dökülmeye başladı yüksek binaların
Çelik konstrüksiyonlu yapıların dansı görülmeye değer
Gök yere inerken, yer göğe yükselemeden düşüyor.

Marifet midir şehri beşik gibi sallamak?
ya da alay edenlerin çığırtkanlığını yapmak?
Marifet midir kıymet bilmeyene zenginlik sağlamak?
ya da fakiri kanâate mecbur bırakmak?
Marifet midir her yanı su ile kaplamak?
ya da masumların kanını akıtmak?
Marifet midir olan bitene seyirci kalmak?
ya da zulüm yapanı pohpohlamak?

Kaçana ölüm var,
kaçmayana işkence..
Ağlayana gösteriş var,
ağlamayana döner gözler..
Halâ bir umut var,
o da zamanla tükenecek..

Lâkin;
İnanıyorum ki, İlahi güç ikmâl yapacak!
İmtiyaz tanınacak, ölen çocukların hatırına..
Hey sen! seyirci kalıp, dilsiz şeytan olma!
Hey sen! esefle kınama, şerefle savaş aç!

Cihan-ı Hükümran


Gün aydı, güneş doğuyor. İşgâl sona erdi. Hüzün neferleri çekiliyor sokaklarımdan.. Kaybedecekler demiştim, kaçacaklar demiştim..Bu şehir benim, onlara bırakmam demiştim.. Konuşurken ne güzelim, yaşananları hayâl ile harmanlayıp dile getirebiliyorum. Susunca ne kötüyüm, hemen düşer yüzüm dökülür parça parça, kim bilir hangi duygu harbinde nasıl bir savaş veriyorum. İnsanlar fark etmiyor bunları, ben de anlatmıyorum. Şayet ne zaman bahsetmeye tenezzül edecek olsam akıl vermeye başlıyorlar. Hayat benim iken rotasını onlar çizmek istiyor. Ya beni olabilecek durumlara karşı uyarıp düşmemi istemiyorlar ya da düşersem kalkamayacağımdan korkuyorlar.

Yapmacık endişe içerisindeler, yaka paça dövesim gelmiyor değil ama kimseyle uğraşacak halim yok. İç sesime kulak verdim; Kır başını da otur hele diyip başladı nasihatlere.. "Yar dediğin avucunda tuttuğun kuş gibidir; Fazla sıkarsan ölür. Gevşek tutarsan kaçar, dengeyi bulacaksın. Yoksa bir başına ölür gidersin. Annen henüz hayatta iken kıymetli olduğunu hissettir. Yarın bir gün ölür ise dizlerini çok döversin. İkidebir ölümden bahis açıyor oluşumu umursama, en kötüsünü düşündürüp gözünü korkutmaya çalışıyorum. Aklını başına al, sevilmesen de sevdiğinin yanında ol!" dedi. Tam bu sırada, "Yıldızları izlemek göğe yükselmekle eşdeğerse, onu özlemek de yan yana olmaya eşdeğerdir." Düşüncesi belirdi zihnimde, çünkü; Ancak böyle ilişebilirim yanına ve hissedebilirim nefesini.. Ses tonu halâ kulağımda yankılanıyor.(Belirtmem gerek ki; sesi de hastalık gibi ipincedir ve insanın içine, en küçük sinir hücrelerine etki ediyor. Zamanla daha fazlasını istiyorsun. Hep konuşsun hiç susmasın filan, bu; aslında hastalık, hatta tam manâsı ile bağımlılık olsa da gönül rahatlığı ile razı oluyorsun. Böylesi hastalığa can feda der gibi koşarak gidiveriyorsun. Diğerleri kabûl etmezler hatta buna kendisi de dahil ama o bir insandan çok daha farklı, basit değil, kalıplaşmış değil, olabildiğince özgün ve o) Sustuğunda korkuyorum.(Endişemin gayesi, çaresizliğe karşı önlem almam gerektiğini fark ettirmek. Çünkü;) Konuşması, mücadele ettiği anlamına geliyor. Bu yüzden, kavga bile yapsak susmak istemezdim.. (Bazen de meyveler uzatırdı avuçlarında, yemiş kadar olurdum.) Sonra bir gün içine kapandı, önce çekip gitti, sonra arkadaş olmak istedi, kırk yılda bir görüşen eski dost olmaya bile çalıştı, sonuç alamadıkça farklı şeyler denedi, hep çabaladı. Oysa ki bilmiyordu tutunca bırakamadığımı, sevince vazgeçemediğimi.. Ben bile benim elimde değil iken böylesi duygu yoğunluğunda kontrolü nasıl sağlayayım? Sağlayamadım da zaten, çekildim bir köşeye ve olan biteni izledim. Onca gün geçti ama ben halâ bendimi yenemedim. Böyle olaylar kişiyi daha sakin biri yapıyor. Ve insanlar bunu olgunluk diye adlandırıyor, ama bu durum beni onsuz bıraktı. Lâkin bir gün, çiçekli ayakkabısı ve papatyalı eşarbı ile belirivermişti karşımda, şaşkınlığımı üzerimden atmaya yeltenemeden sarılmıştı. Bir kaç saniye, belki biraz daha uzun sürdü.. İki yaka olup bir araya gelmiştik geçmişteki tüm olumsuzluklara karşın, yapabildik, ne tuhaf; Ruh haline söz geçmiyor, kurulan hayaller birbiri ile bağdaşmıyor.. Aramızda bi bağ var ama ne olduğu konusunda fikrim yok. Kör gönülle dans olmazmış, özünü bilmeden söze kanılmazmış, gündüzü yaşamayanın hikayesinde gece güneş açarmış, yani bu ne demek? Umudunu kaybetmeyeceksin! Bak; okuyormuş yazdıklarımı, olumsuzluklara siper olmak ile görevli gövdemin üstünde taşıdığı başım göğe erdi. Gök ellerimde belirdi. Sevincim dağlar aştı, yılların hasreti sona erdi. Benekli yüzünde hayat bulan tebessüm bile hayatı boşverip onunla kalmak isterdi. O böylesine cezbedici iken ondan kopabilmek kimin haddi ? Ah be kadın, keşke dönebilseydik geçmişe, ya da gelebilseydin gelecekten.. Mevsim yaz fakat sonbahar uygun olurdu yaşananlara, neyse ki seçemiyoruz. Biz başımıza gelene katlanmak ile görevli varlıklarız. Dönen dünyada sabit kalanlarız.

D İ P Not: Mutluluğumu yansıtmamı istedin; Böyle bir fırsat dayatılıyo iken zihnime, kabûl etmemem münkün mü ? Sanırım yine kızacaksın eskiden olduğu gibi, ama konu "mutluluk" olunca seni anlatmaktan başka bir şey gelmedi aklıma, benim mutluluğum bu! Ki biz(kalbim ve ben) geleceğin güne odaklandık, ne yapalım yani? Gidecek bir yerimiz yok!(olsaydı gider miydim sence?) Tek sığınaksın, bu yüzden her fırsatta sana geliyoruz.(mazur gör)

Fetih


Dört tarafı kuşatılmış şehir gibisin, 
sonucuna göre;
ya “İstanbul”
olacaksın ya da
“Viyana”.

İtiraflar


Hiç stabilite edemedim hayatımı 
derken dengelenmiş de farkında değilmişim. 
Genelde durgun bir tavır sergilerim. 
Bazen gülüp, bazen ağlarım, herkes gibi.. 
Koca şehri de kendime benzetmişim meğer. Ah be ankara; kâh güneş açıyor, kâh sağanak yağıyor, kâh fırtına çıkıyor. iyi mi oldu kötü mü oldu bilemiyorum ama moralim bozuluyor bazen, ben insanları severken onların bana aynı şeyleri hissetmemiş olmaları canımı sıkıyor. Öfkemi kontrol etmekte zorluk çekiyorum. Öyle sanıyorum ki birgün, evet birgün haddimi aşacağım.. Yapmaktan korktuğum şeylere karşı cesaretlenip, o yöne doğru yelteneceğim. insanları kullanıp, sadece işime yaradığı kadarı ile ilgilenip sonra kenara itivereceğim, Onlardan olacağım. korkarım ki bu duruma vicdanım da el verecek, önümde tek engel ise zihnim. Sinirlenirsem kısa vadede yaparım ama zaman geçtikçe düşünmekten alamam kendimi ve vicdanım bağırıp karşı çıkar. ortada kalmışlığın ızdırabına göğüs germek ne demek bilir misin? hiç gelmeyen birinin varlığına alışıp yokluğuna dertlenmek ne demek bilir misin? Bilmiyor olabilirsin, ama hissetmek zorundasın. kalbi olan herkes hissiyatına önem vermek zorunda. ben de hissiyatıma önem ve değer veriyorum. o nereye yönlendirirse o taraftan kendime yer ayırtıyorum.Meselâ; Hâlvete girdiğimden beri zina illetine karşı müthiş bir savaş veriyoruz. Çok defa yenilebilirdim ancak ne zaman meyletsem müthiş bir gayret ile araya girdi ve bu şekilde birkaç kızdan ayrılmış bulundum. onlar anlamadılar bu denli gidişimi, ben de anlatamadım doğru düzgün, döngü döndü ve yine birisinin peşine düştüm. Niyetim hep masumdur kızlara karşı, güzel hayaller besliyorum evleneceğim kadına dair. Ama hayat bu; ütopya baz alınarak yaşanmıyor. Ahh.. Yokluğumun önemli olmadığı bir hayatı yaşamaya çalışıyorum. Ve yaptığım her yanlış bana hayatı anlatıyor. Yanlış yapmadığım bir gün olursa, göreceksiniz ki o gün ölmüş olacağım. Hayat çok kötü değil aslında, çünkü; ölüme hazırlıyor. Ve öldüğün zaman bulacağın bir sonsuzluk var. karamsar biri olmamın kötü olduğunu söylüyor çevremdekiler, anlamıyorum. hayat benim iken rotasını başkaları çizmek istiyor. Ya beni olabilecek durumlara karşı uyarıp düşmemi istemiyorlar ya da düşersem kalkamayacağımdan korkuyorlar. Aklımı toplamam gerek ama kendime vakit ayıramıyorum. Dakikalarca boş vaktim var ancak yine de yeltenip birşeyleri yoluna koymuyorum. ben de doğru şeyleri söyleyip uygulamayan kişilerdenim. tipik bir türk erkeğinin, ergenliği yeni bitirmişlik sersemliğindeyim. büyüdüm havalarına girmedim pektabii ancak yine de bir gelişmişlik söz konusu, meselâ: Yağmurda insanlar koşuştururken ben ıslanmış ayakkabım ve üst başımla aheste yürüyüp hayattan zevk alırcasına mutlu olabiliyorum. Kuytu bir tepeye çıkıp, aşağıdaki manzarayı izlmeye doyamıyorum. bunlar olgunluk için hiç de küçümsenmeyecek ufak adımlar olsalar da yetinecek gibi durmuyorum. ben altı yaşımdan beri yetim gibiyim, pederbey evi otel gibi kullanıyordu. neyse ki birkaç sene öncesinde annem çalışmaya başlamıştı da kursağımızdan birkaç lokma geçiyordu.Her akşam sarhoş gelip, el alemdenlafını işitiyordum. Onun yüzünden çokdefa rezil olmuştum küçük yaşlarda, bazen de beni yollardı içki almaya.. gönlü kırılmasın diye gidip alıyordum.hayatımın ortasına dikilmiş incir ağacı gibiydi. Tüm bunlar geçmişte kaldı ancak izleri silinmedi ve etkileri de arasıra olmuyor değil.Örnek vermek gerekirse; insanlara daha çabuk sinirlenip, tepki verir oldum. Hoşuma gitmiyor ama yapmaktan da alamıyorum kendimi, geri duramıyor, susup köşeme çekilemiyorum huyum kurusun. olumsuz bir durum, ve ben olumsuzluklarla nasıl başa çıkılır bilmiyorum. Çünkü genelde kaçan taraftım, mücadele edecek güçte olamadım birtürlü ve silemediğim izler yüzünden geçmişe döndüm sürekli. Ama bazen soyutlamayı başardım kendimi, hayatımda her ne varsa.. Şöyle ki;Kurduğum hayaller, kurgusunda payım olmadığı halde yaşadığım gündelikler, dinlediğim müzikler, okuduğum-yazdığım şiirler-sözler-kitaplar, alıp-verdiğim nefesler, ansızın gelen hüzün ve bazen de gülme isteği.. Yani varlığı mevcut olan herşey kafamın içinde yaşayabiliyorum. aslında kulaklıkla tanıştıktan sonra alıştım herşeyi kafamda yaşamaya, birini sevsem ya da hakkında olumlu olumsuz fikirlere sahip olsam ya da bir müzik dinleyip duygularıma esir olsam ya da çok heyecanlı bir olay yaşasam insanlardan uzak durup kafamda yaşıyorum.Daha güvenilir bir yol imiş gibi geliyor. Çünkü insanlarla ne zaman samimiyet kursam, kafamda onlarca kuşku oluşuyor. kuşkularıma kulak vermeden yarını edemiyorum. Yüzlerindeki ikilemi görünce tedirginliğim artıyor. Korkularıma biryenisi daha eklensin istemediğimden uzak durmak daha cazip ama bu sefer de yalnızlık çalıyor kapımı.. Vicdanım tedirgin bu konuda, çünkü uçurumdan düşercesine korkuyorum yalnızlıktan.. Evet asıl gerçek bu işte! şayet korkmuyor olsaydım kimsenin yüzüne bakmazdım. kimseden samimiyet beklemez, kimseden medet ummazdım. Böyle bir itirafın ne gereği vardı bilmiyorum ve korkularıma biryenisini daha ekledim şuan, saat 02.22 ve ben yine içime açılmışken uykusuzluk dramında ritim tutuyorum.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak