ilan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ilan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

6 Haziran 2019 Perşembe

Histeri



















Ben kötü biri değilim. 
Sadece sevmeyenim çok.. 
Neden sevilmediğim konusunda da bir fikir sahibi değilim. 
Neyse ki sebepler aleminde yaşıyoruz. Elbette herkesin kendine göre bir bahanesi vardır. 
Senin de vardır.
Kır başını göğsümde uyu istedim! Ama sen ne yaptın? Masal olup umut edilmeyi istedin. 
Uykusuz geçen gecelere ortak olup, ütopyadan bir an olsun gitmedin. 
Kimine göre hiç sevmemiş, 
kimine göre sonradan vazgeçmişsin. 
Fark etmiyor. 
Sonuçta yoksun.
Ve artık olur olmaz seviyorum. Belki de sen hayattasın diyedir. 
Ama emin değilim. 
Engizisyon sistemindeki zorbacılar gibi kendime bir fikri dayatıp da zorla kabûl edecek değilim. 
Yine delikanlılığım tuttu. Bak, gelme üstüme sinirlerim bozuk!
Etekleri zil çalıyor zaman denen varlığın. 
Ensesinde atlı koşturuyor gibi dünü bugün ediyor, bugünü yarın.
Omuz başlarını okşayıp, saçlarını tarayacaktım.
Elini tutup, insanların arasında mutluluk saçacaktık..
Hayâl işte, gerçekleşmese ne olur? 
Hayat işte, şen-şakrak yaşanmasa ne olur?
Beni incittiği günlerde bile yine ona sarılma isteği ile kavrulurdum; tıpkı annem dövdüğünde, 
anne diyerek eteğine tutunup ağlamam gibi.. Bunları ona söyleyemedim çünkü ağızdan kolay 
çıkmıyor heceler lâkin yazarken dur-durak bilmiyorum. Bilgisiz biriyim. Bilinçaltımın çöplüğe 
döndüğü şu günlerde, o çöplükten bulunmuş bir kaç değerli eşya gibi elimde tutup, sıkı sıkıya sarıldığım insanları kaybediyor oluşum üzüntümün temelini oluşturuyor. Sorun bağımlısı biri gibi görünmek/anlaşılmak istemiyorum. Ama; sokaklarımda huzur bulan hüznünü bırakıp da gitti.. Hüzün, sokaklarımı işgâl ederken de bir kurşun sıkan olmadı. Bunu hakettiğimi düşünmüyorum. Ancak; kim, neyi hakediyor ki? (: 
Zihnimin oyunlarına alet olur oldum. O' dışında kimse ile birlikte olmayacağını ilân etmiş iken kalbim, beynim işi inada bindirerek sürekli birileriyle konuşup, bir ilişki oluşturma peşinde koşuyor. 
Koşuyor da değişen bir şey yok, yine yalnız kalıyorum. Çünkü; İlişki başladığı an kurtulma isteği ile bertaraf ediyorum kendimi karşımdakinden, şizofren olduğumu söylemişti eski bir dost.. Şizofren değilim belki ama ruhsal bir bozukluğum olduğundan şüphelenmiyor değilim. An geliyor, yürümeyi unutuyorum. Sağ ayak alışmışlığından işini tam yapıyor da, sol ayak kendini bir türlü bulamadı. İçimin kapanıklığı dışıma yansımadığından hissettiremiyorum kimseye hissettiklerimi, anlamıyorlar da zaten, belki de istemiyorlardır. Her şeye tek başıma göğüs germeye korkarken, geçmişe şöyle bir bakıyorum da; sıkıntılı günlerimi hep tek başıma atlatmışım. Bu demek oluyor ki; yapabiliyor olgunluğum yüklenmeye başlanmış. 
Sevindim, ve sevincimi seninle paylaşmak istedim. 
Kimsem yok ki kime gideyim? 
Bir sana gelebiliyorum. 
Yüzsüzlüğüm bir sende iş yapıyor.

Benim Önceliğim

ASİRA

hakkımda

Selam.
Burası, iletişim kuramadıkça kapandığım içimi dışarı çıkarıp sergilediğim yer..
İçerikler şahsıma ait.(ve bu marifet değil)
Vizyonum: Yazmak
Misyonum: Anlaşılmak