Akşam üstü serinler hava
Yüzüme vurur gibi yalnızlığı
Mücadele için biçilmiş kaftan o an
Ağlamak bir hoşnutluk olmamalı
Bilmezsin karı kıskandırır tenin,
Al bayrağımdaki hilâle karşın.
At balasına hürmet eder,
Güneş yüzün ile karşılaşmaktan sakınır.
Masalın kahramanı olacakken kaçağı oldun
İnsanları mest edecekken dillerine düştün
İstekle dağı toz ederdin, imkânınca rezil rüsva oldun
Kararların pişmanlık olacak, an gelecek ve bitmeyecek gün
Yürürken yolu uzatmak dertten mi?
Düşündükçe kaybolmak dertten mi?
Konuştukça gelen susma isteği dertten mi?
Kovuldukça geri dönmeye sevgi mi denir ?
Kalbim pusulamdır, tek seni gösterir
Kahrın ızdıraba sürükler, burası hüzün evi
Kişilik değersiz, insanlık yitip gitmiş
Kilimler dokunurken dert de motiflenirmiş
Fark ettim ki, ölüm de çözüm değilmiş
Unutuldum kurutulmuş çiçekler gibi
Uykusuzdu günler, an geçerken gelmeyişlerin pek iyi
Peki, bir kabullenişten çok bitiş düdüğü
Peşinen kabullenmişliğim drama hüznü
Çıkar gözetmeksizin gülebilir insan
Çıkışmayan paranın ödenmemiş hesaplarından
Çıkarımlarım aleyhte alkış tutanlardan
Çıkan dumanlar bağrımın yanıklarından
Yanıklar kendimi kaybetmemi sağlıyor
Yankılar kulaklarımda çınlamaktan bıkmıyor.
Takâatim kudretinin bitişinden yakınıyor
İyisini biliyor olmak, yaşamıyor olmayı kötü kılıyor


